NETEOR - polski blogoportal

Chybił trafił

2012-01-27T10:25:00.000+01:00

Kto chybił, a kto trafił? I w co trafił, a może lepiej będzie zapytać: dlaczego nie trafił? Może nie chciał? A może faktycznie ręka poślizgnęła się na lufie przestraszonego, jakby zdenerwowanego oficera Wojska Polskiego...

Nie chcę posuwać się za daleko w tych rozważaniach. Żeby było jasne, nie nad losem nieszczęsnego prokuratora - bardziej o kondycję armii się martwię, bo to przecież wyszkoleni i wysportowani dzielni mężczyźni są, a strzały jakieś marne oddają. Może te godziny na ćwiczenia i niezbędne treningi źle odrobione? Trudno powiedzieć, niemniej najważniejsze, iż rzeczony prokurator w specjalistów rękach się znalazłszy i komentarzy wszelkich odmówiwszy, może z większym powodzeniem zająć się swoją psyche. W Bydgoszczy pod okiem wojskowych (zapewne lepszych niż w strzelaniu) psychiatrów zagadka prokuratora Mikołaja P. zostanie rozwiązana.

Tymczasem rykoszetem odbija się strzał byłej na szczęście już minister zdrowia Ewy Kopacz w ustawę refundacyjną, ale ta przynajmniej bronić się potrafi i celnie odbija rykoszet, mówiąc: to nie ja – to on. Mowa oczywiście o brylującym po salonach lekarsko-aptekarsko-ministerialnych, prężnym i sprawiającym wrażenie mocno przejętego sytuacją ministra Arłukowicza. Jeszcze przed świętami prosił o spokój, bo tylko wtedy będzie w stanie pracować nad ustawą bez nacisków. Stąd, z tej ciężkiej pracy zapewne, wynikało, że nie odbierał telefonów i nie udzielał żadnych wywiadów. Spokój miał krótko. Teraz biedak chroniony świetlanym autorytetem premiera i swojej partii z ledwością unika ataków mediów, pacjentów, lekarzy i aptekarzy.

Niestety poczucie sukcesu, które niezmiennie towarzyszy ministrowi zaczyna mieć znamiona choroby, zatem proponuję, aby Szanowny Pan wybrał się do lekarza w poradni POZ i otrzymał receptę z pieczątką „do decyzji NFZ” i sam przekonał się o urokach życia przeciętnego klienta Funduszu. Miał być złoty strzał, tylko zapomniał pan minister, że czasem ten strzał bywa śmiertelny. Rykoszet nie ominął zresztą ZUS i NFZ, które to instytucje powinny być najbardziej zorientowane, kto z nas obywateli jest ubezpieczony. Tak naprawdę nie wie tego nikt, do czego z rozbrajającą szczerością przyznał się niedawno sam w blasku chwały zwycięstwa i władzy się kąpiący premier, przerwawszy wcześniej swój jakże zasłużony odpoczynek. Obiecując, że Sejm w trybie pilnym uchwali nowele ustawy. Jak powiedział, tak też się stało i nowela została uchwalona, naturalnie z głębokiej troski o dobro pacjenta - w trybie ekspresowym. Pogłębiła ona jedynie zadowolenie z siebie przedstawicieli rządu, opozycja szaleje.

Niemniej strzał w plecy koalicji zadali w tej chwili aptekarze, którzy nie będą realizowali źle wypisanych recept! Biedny ten nasz rząd. Premier, w którego kierunku padają same strzały. Niespodziewane, rzecz jasna. Cała ta historia zdaje się być wielowątkowa i tylko podziwiać należy z jaką determinacją i uporem gabinet broni swoich pomysłów na uleczenie państwa. Nieudolność, buta, pycha to niestety główne cechy rządzących. Sam pan premier nie zdaje się tego dostrzegać, bo największym jego problemem jest choroba na władzę, której za nic nie odda. No cóż, w tej sytuacji to chyba my - społeczeństwo - strzeliliśmy sobie w głowę w październikowych wyborach ponownie wybierając PO. Skutek tego niestety może okazać się bardziej tragiczny niż w przypadku pułkownika P. On przynajmniej otoczony opieką specjalistów dochodzi do siebie. Może warto wysłać rząd do specjalistów i wyleczyć z chorobliwej chęci władzy, buty i braku szacunku do społeczeństwa, które de facto podarowało mandat PO? A może to my powinniśmy wziąć sprawy w swoje ręce i zaprowadzić porządek za pomocą strzału - w pysk tym razem.

Afryka Reggae Festival 2012

2012-01-24T15:32:00.027+01:00

W Toruniu zagrają dla Afryki po raz 22. Na Festiwalu ponownie nie zabraknie pozytywnych wibracji i ludzi dobrej woli.

Afryka Reggae Festival to coroczny reggowy festiwal muzyczny odbywający się od 1991 roku w Klubie Studenckim Od Nowa w Toruniu. Początkowo festiwal funkcjonował pod hasłem „Africa is Hungry”, a od 2003 oficjalna nazwa imprezy to „Afryka Reggae Festiwal”. Dochód z Festiwalu przekazywany jest do najbiedniejszych krajów Afryki, tam, gdzie polskie siostry zakonne prowadzą szpital bądź sierociniec. Głównym organizatorem akcji jest Stowarzyszenie Toruńska Grupa Inicjatywna „Nowe Społeczeństwo”.

Pierwszego dnia na scenie pojawią się: The Balangers, Zebra, Kamil Bednarek, Jafia Namuel, Obidaya i Maleo Reggae Rockers. Drugiego dnia zagrają: Silesian Sound System, Bakshish, Ras Luta & Riddim Band, Radical, Soul Ammunition (ex Radical News), Konopians i Natural Mystic Akustycznie.

Festiwal odbędzie się w dniach 27-28 stycznia w toruńskim klubie Od Nowa.

Za bilet jednodniowy zapłacicie 35, a za karnet 55 zł.

Bakshish - kapela z Kluczborka powstała w 1992 roku. Grają muzykę z pogranicza reggae i dub. Mimo że wydali tylko trzy albumy, ich znaczenie w historii polskiej sceny reggowej jest niepodważalne. Obecnie Bakshish, prowadzony przez założyciela i lidera Jarka „Jarexa” Kowalczyka znów koncertuje, a podczas występów obok klasyków usłyszeć można nowe kompozycje.

Jafia Namuel powstali w 1994 w Pile. Grają roots reggae z akcentami chrześcijańskimi.

Kamil Bednarek to wokalista zespołu StarGuardMuffin. Znany jest przede wszystkim jako uczestnik trzeciej edycji programu Mam Talent!

Konopians to jeden z bardziej oryginalnych zespołów na polskiej scenie reggae. Formacja powstała w Czeladzi w 1996 roku. Swój styl określają jako OldSchoolReggae, nawiązując zarówno do początków reggae w Polsce, ale i do jamajskiej muzyki lat 60.

Silesian Sound System to septet pochodzący z Ustronia. Powstali w 2004 roku, grają muzykę inspirowaną głównie reggae, roots i dancehall. Zespół składa się z siedmiu członków - trzech wokalistów oraz instrumentalistów. Do tej pory wydali demo, brali udział w kilku składankach oraz nagrali dwa krążki.

Politycznego gnoju woń

2012-01-24T09:32:00.002+01:00

Doszukiwanie się wszędzie faszyzmu jako żywo przypomina znajdowanie wszędzie lewactwa. Obie strony konfliktu potrafią jednak wyłącznie bagatelizować i wyśmiewać jako paranoiczne ataki wymierzone w swoją stronę, dla przeciwnika nie będąc już w żadnym stopniu wyrozumiałym.

Ostatnio polska Antifa przestrzeliła sobie po raz kolejny kolano, publikując w internecie listę „faszystów”. Skąd wiedza aktywistów o poglądach ludzi, których nazwiska (czasami także adresy) ujawnili w sieci? Otóż zostały one wykradzione między innymi z bazy zarejestrowanych klientów firmy odzieżowej Thor Steinar. Faktycznie była ona kiedyś faworyzowana przez ludzi powiązanych z ruchami neonazistowskimi. Jednak od czasu, gdy markę przejął arabski biznesmen Fajsal az-Zaruni, stała się ona z oczywistych powodów już mniej atrakcyjna dla bojowników o aryjską rasę.

Nadal jest jednak lubiana w tych kręgach, szczególnie na terenach byłego NRD. Nie może to jednak być argumentem usprawiedliwiającym utożsamianie a priori kupujących bluzy z metką TS z jakąkolwiek ideologią. Co zresztą potwierdziło się w oburzeniu części polskich nabywców produktów marki Thor Steinar, którzy odnaleźli się na liście, a do totalitarnych ideologii im bardzo daleko.

Sam fakt podejmowania przez Antifę działań kojarzących się dotychczas głównie z ich antagonistami z neofaszystowskiej organizacji Blood & Honour - słynnym sieciowym Red Watch, który swego czasu zszokował nasz kraj (przypomnijmy, że chodziło o listę polityków, studentów, dziennikarzy i działaczy zaangażowanych w promocję postaw tolerancyjnych) jest co najmniej żenujący. Ruchy odwołujące się do sprzeciwu ideologii z gruntu złej nigdy nie powinny stosować jej metod, nawet w dobrej wierze. A już na pewno powinny dbać o poparcie społeczeństwa, zwykłych ludzi niezorientowanych w temacie. Nie od dziś jednak wiadomo, że Antifa ogłasza się „grupą do aktywnego zwalczania faszystów”, bez oglądania się na jakiekolwiek reguły. W ten sposób wszystko zostaje sprowadzone do niezrozumiałej dla laików wojenki wręcz subkulturowej. Druga sprawa, że często przyklaskują temu ochoczo kibice, działając w identyczny sposób. Nie raz zastanawiałem się, komu zależy na tym, by energia młodych ludzi szła głównie w napierdalanie się po mordach na ulicy. I kto jednych i drugich utrzymuje w przeświadczeniu, że to właśnie oni robią to w szlachetnej intencji?

W pewnym z wielkopolskich miast kibice fanklubu Lecha nakazali jednemu ze swoich członków wybierać między dalszym uczestnictwem w klubie a bytnością na koncertach rockowych, które ewidentnie kojarzyły się wzmiankowanym fanom piłki nożnej z lewactwem. Szukając na plakatach koncertowych jakichkolwiek odniesień do ideologii znalazłem tam tylko (oprócz neutralnych światopoglądowo logo organizatorów czy patronów imprez) znaczek... „Muzyka przeciwko rasizmowi”. Byłżeby to właśnie - ów brak nienawiści do innych ras i kultur - ten dowód na „lewactwo” koncertów charytatywnych, głównie dla chorych dzieci z Wielkopolski? Pomijając powyższy idiotyzm (jak i brak u usuniętego z klubu fascynacji ustrojami totalnymi) dochodzimy do kolejnego absurdu. Bo - wychodzi na to - że kibic może być tylko prawicowy. Ewentualnie apolityczny. Dla człowieka, któremu bliskie są ideały lewicowe na trybunach miejsca brak...

Pisałem już, że mocno przemawia do mnie w takich sytuacjach wizja jakiegoś odgórnego „dziel i rządź”. Przy fachowym lutowaniu się pałkami nie ma czasu na czytanie czy naukę, obserwację specyficznych mechanizmów sprawowania władzy przez lawirantów z PO czy populistów z PiS. Ważne to jest szczególnie dziś, gdy rząd stara się przepchnąć ACTA - międzynarodowy pakt, który pod pozorem walki z piractwem uderza w wolności obywatelskie oraz daje władzom możliwość cenzury internetu i ograniczania oddolnych inicjatyw. Dlatego bardzo podoba mi się fragment ze strony organizującej przeciwników tej umowy: [...] proszę o nie mieszanie do tego tematu naszej rodzimej polityki. To nie jest czas, ani miejsce. Walczymy o Wolny Internet po to, aby móc się różnić, aby móc się dzielić informacjami - takimi jakimi każdy chce się dzielić, niezależnie od przekonań. Do przemyślenia niektórym bohaterom tego felietonu.

The Cuts zagrają w Lublinie

2012-01-22T18:23:00.001+01:00

W Lublinie wystąpią twórcy hitu Anastazja.

The Cuts to formacja powstała w 2006 roku w Pile. Gra muzykę, którą można określić mianem electro-rocka. Najpierw dwa lata spędzili natworzeniu piosenek, koncertowaniu i pracy w studio, aby w marcu 2009 wydać debiutancką, polsko-angielską płytę Syreny nad miastem. Do tej pory mają za sobą mnóstwo koncertów, zarówno w klubach jak i przed wielotysięczną publicznością.

W lipcu 2008 zespół miał okazję wystąpić w sopockiej Operze Leśnej na festiwalu TOPtrendy. Rok później artyści zagrali na 46. Krajowym Festiwalu Piosenki w Opolu. The Cuts jest również zdobywcą wyróżnienia w plebiscycie „Człowiek Roku 2008” w dziedzinie „Kultura”, przyznawanego przez dziennikarzy z Polskapresse. 1 października 2010 ukazała się druga płyta kapeli Czarny Świat, a nowy krążek promował singiel Anastazja, który szybko stał się hitem.

Koncert odbędzie się w piątek 27 stycznia w lubelskim klubie Tektura. Początek o 20:00.

Przeciwko ACTA, za wolnością

2012-01-22T16:11:00.000+01:00

Bezczelność decydentów w ingerowaniu w swobodę dyskusji i przepływ informacji rośnie dosłownie z dnia na dzień. Protesty przeciwko przyjęciu ACTA przez członków Unii Europejskiej pokazują jednak, że tym razem aspirujące do miana elity towarzystwo może dostać po łapskach.

Rzecznik rządu Paweł Graś już nie raz dowiódł, że należy do postaci, które mają naturalny talent do ośmieszania się w publicznych wypowiedziach. Kiedy cała internetowa Polska (świat podobnież) wie, iż rządowe serwisy zostały zablokowane przez grupę Anonymous, Graś z pełną powagą oznajmia, że serwery padły z przeciążenia. Ten komiczny obrazek pokazuje, że nasi obecni włodarze, choć usilnie lansowani na światowców, pojęcie o świecie mają blade. Inaczej nie byliby zaskoczeni falą oburzenia na próby storpedowania wolności słowa w sieci.

Inny znany komik udający polityka, Tomasz Nałęcz, po raz wtóry występuje w roli ust prezydenta - nie mniej pociesznego. Zapowiedział, że Bronisław Komorowski skieruje do Sejmu pakiet ustaw wspierających walkę z „cyberprzestępczością” i z właściwą sobie satysfakcją nadwornego lizusa podkreśla, iż głowa państwa problem dostrzegła wcześniej. Dobrze wiedzieć, że czuwa nad nami tak przewidujący mąż stanu. Jednak nawet on nie przewidział oddolnych ruchów w dość potulnym dotąd społeczeństwie.

Lada moment Polskę ma zalać fala protestów przeciwko cenom paliw, których połowę stanowią podatki i akcyza. Kwestia ACTA również zmobilizowała wielu, w skutek czego najbliższy tydzień będzie czasem manifestacji w największych miastach Polski. Sygnał, że coś w odrętwiałym narodzie się budzi dał ubiegłoroczny Marsz Niepodległości, na którym ponad 30 tysięcy ludzi zamanifestowało przywiązanie do wartości, stając w całkowitej opozycji do rządzącego krajem establishmentu. Teraz jest szansa dowieść, iż nie był to jednorazowy zryw, czego na pohybel premierowi i prezydentowi życzę nam wszystkim.

Blogoportal Neteor przyłącza się do protestu serwisów internetowych przeciwko przyjęciu ACTA. W związku z tym na poniedziałek 23 stycznia szykujemy „blackout”, w czasie którego zawartość strony będzie niedostępna.

Maciej Balcar rusza w trasę koncertową

2012-01-19T15:52:00.003+01:00

Ogień i Woda Acoustic Tour 2012 to nazwa trasy koncertowej wokalisty Dżemu - Macieja Balcara.

Maciej Balcar to wokalista, kompozytor, autor tekstów i aktor teatralny. Już w młodości grał z wieloma zespołami bluesowymi, a także z kapelą punk rockową i thrash metalową. W 1996 roku spotkał się z poetą Krzysztofem Feusettem, który pomógł mu stworzyć pierwsze teksty piosenek. W tym samym roku wygrał także casting do filmu i płyty Roberta Chojnackiego. Zadebiutował w 1998 solowym albumem Czarno, na której gościnnie wystąpili m.in. bracia Golec i Mateusz Pospieszalski. W 1999 miał okazję zaśpiewać na płycie zespołu Harlem. W 2000 roku zaczął występować w chorzowskim Teatrze Rozrywki w roli tytułowej w musicalu Jesus Christ Superstar. Jako wokalista Dżemu zaczął występować od 15 lutego 2001 roku. W 2004 ukazała się pierwsza płyta Dżemu z Balcarem na wokalu zatytułowana 2004. W 2005 roku artysta zagrał rolę Indianera w filmie Jana Kidawy-Błońskiego Skazany na bluesa, opowiadającym o życia Ryśka Riedla. Udziela się aktorsko - 22 grudnia 2006 w Teatrze Rozrywki miała miejsce premiera musicalu Rent, w którym zagrał Rogera.

Na najbliższym koncercie Balcarowi będą towarzyszyć muzycy z grupy Nie-Bo. Jest to zespół złożony z muzyków współpracujących z wykonawcami takimi jak: Robert Gawliński, Grzegorz Turnau, Artur Gadowski, Lombard czy Brathanki. Kapela regularnie koncertuje w kraju i za granicą. Oprócz utworów własnych, zaprezentują także piosenki takich artystów jak: Carlos Santana, The Beatles, Jimi Hendrix, czy Bob Marley.

Najbliższy koncert odbędzie się w czwartek 26 stycznia w klubie

Kuźnia w Nowym Sączu.

Lista kolejnych występów:

27.01.2012 TRZEBINIA, Dwór Zieleniewskich - godz. 18.00

28.01.2012 KATOWICE, Old Timers Garage - godz. 20.00

29.01.2012 SANDOMIERZ, Klub Lapidarium lub Dom Katolicki

02.02.2012 LEGNICA, Spiżarnia - godz. 19.30

03.02.2012 SZCZECIN, Free Blues Club - godz. 21.00

04.02.2012 PIŁA, Klub Pomarańczowy Fortepian - godz. 19.00

05.02.2012 OSTRÓW WIELKOPOLSKI, Forum Synagoga - godz. 19.00

06.02.2012 WARSZAWA, Hard Rock Cafe

07.02.2012 TORUŃ, Hard Rock Pub PAMELA - godz. 20.00, wstęp wolny

08.02.2012 ZDUŃSKA WOLA, Klub Muzyczny Centrala - godz. 20.00

09.02.2012 KRAKÓW, Lizard King

10.02.2012 RZESZÓW, Red Zone Pub

11.02.2012 ZAWOJA, Klub Winiarnia

12.02.2012 GLIWICE, Gliwicki Teatr Muzyczny

Czarne owce

2012-01-18T10:34:00.001+01:00

Jak to prawo nam się zmienia, jak ono się zmienia! Szary człowiek jednak nie dostrzega tego specjalnie. Media informują nas jedynie o co ciekawszych przypadkach, a zainteresowani nowymi normami i regulacjami obywatele zazwyczaj śledzą tylko konkretne, interesujące ich osobiście sfery.

Oto na przykład zła wiadomość dla wszystkich niewierzących. Podobno nie można bowiem dokonać już aktu apostazji (wystąpienia z Kościoła Katolickiego - przyp. red.). Przynajmniej według ks. prof. Dariusza Walencika. W liście papieskim Omnium in mentem Benedykt XVI zmienił treść pięciu kanonów Kodeksu Prawa Kanonicznego. Między innymi postanowił, by z kanonów dotyczących form niezbędnych do ważności małżeństwa usunąć odniesienia do „aktu formalnego odłączenia się od Kościoła”. Zostawmy sam dekret, przyjrzyjmy się jego interpretacji przez wspomnianego wyżej katolickiego prawnika: katolikiem jest się od momentu chrztu do momentu śmierci, niezależnie od tego, czy się utraciło wiarę i czy się zachowuje związek z Kościołem bądź nie.

Polemiści twierdzą, że papieska instrukcja nie stwierdza, iż nie można odejść z KK, ale że akt apostazji nie zmienia pozycji prawnej danej osoby wobec przepisów prawa kanonicznego (w kwestii małżeństwa). Niezależnie od tego, sam fakt rozpatrywania tego motu proprio w kategoriach uznawania chrztu jako nieodwołalnego związania z religią niebezpiecznie przypomina praktyki islamu.

Żeby nie smucić nad wyraz, sypnę dobrym newsem dla lubiących posunąć w jędrny kuperek jakiegoś kurczaczka czy jałówkę. Nowa ustawa o ochronie zwierząt włącza zoofilię w katalog liczący 20 zachowań określonych wspólnym mianem jako znęcanie się nad zwierzęciem. No i prawicowe media płaczą, że przecież to obraza obyczajności. Szkoda, że zajmują się takimi pierdołami (odsetek zoofili jest znikomy w społeczeństwie, a jak już ktoś spółkuje z owcą, to raczej nie na publicznym widoku). I jak rozpoznać czy dzieje mu się krzywda? Temu zwierzęciu? Mam wrażenie, że opcja prawicowo-katolicka szuka dziury. Dziury w...

Moskwa i Rejestracja na Pepsi Rocks

2012-01-17T15:52:00.038+01:00

Na kolejnym koncercie z cyklu Pepsi Rocks zagrają dwie punkowe formacje: Moskwa i Rejestracja.

Koncert odbędzie się we wtorek 24 stycznia w Hard Rock Cafe w Warszawie. Bilety do kupienia w cenie 25 zł (przedsprzedaż) i 35 zł (w dniu koncertu). Start o 21:00.

Zespół Moskwa powstał we wrześniu 1983 roku w Łodzi. Jest to jeden z najbardziej oryginalnych i charyzmatycznych zespołów polskiej sceny punk rockowej i wielka legenda rodzimego undergroundu. Zadebiutowali na festiwalu Jarocin 84. Ich pierwszy album ujrzał światło dzienne w 1989 r. i okazał się ogromnym sukcesem. Ponadto zespół wystąpił w dwóch filmach: Fala (1985) oraz My Blood, Your Blood (1986). Artyści mają na swoim koncie mnóstwo zagranych koncertów oraz występy na najważniejszych festiwalach w Polsce. Obecny skład zespołu tworzą Paweł Gumola (wokal i gitara), Tomasz Wojciechowski (bas) oraz Tomek Dorn (perkusja).

Zespół Rejestracja powstał w 1980 r. w Toruniu i początkowo funkcjonował pod nazwą Rejestracja Przedpoborowa. W latach 80. razem z takimi formacjami jak Dezerter, Moskwa, Abaddon i Siekiera należał do czołówki polskiego punk rocka. Kapelę możemy oglądać w filmie Pawła Karpińskiego To Tylko Rock. Ich dwa utwory Ciemność i Kontrola znalazły się na składankowym krążku Jak Punk To Punk wydanym w 1986. W 1988 perkusista Tomek Siatka i gitarzysta Tomek Murawski wyemigrowali do Niemiec, przez co grupa zawiesza działalność. Pod koniec lat 90. ukazała się płyta Tribute To Rejestracja nagrana z inicjatywy muzyków z 1125. Utwory Rejestracji śpiewają tam m.in. Kelner z Deutera, Grabaż z Pidżamy Porno, Nika z Post Regimentu oraz Pestka ze Schizmy. Reaktywacja zespołu nastąpiła w 2008 roku, a w kwietniu 2010 pojawił się winylowy singiel zawierający cztery utwory, a zapowiadający koncertowy album formacji Live HRPP 8.10.2009.

Bluesowo w krakowskim Zaścianku

2012-01-16T18:47:00.000+01:00

Fani dobrego bluesa, przybywajcie do Krakowa na koncert Amnezji.

Zespół Amnezja istnieje na scenie muzycznej od 2003 roku i powstał w Piotrkowie Trybunalskim. Kilka lat temu członkowie kapeli przenieśli się na stałe do Warszawy. Początkowo grupa funkcjonowała jako trio instrumentalne, jednak szybko skład rozszerzył się o nowego gitarzystę i wokalistę. Muzyka jaką tworzą to kombinacja rocka i

bluesa. Do tej pory grali razem m.in. z TSA, Normalsami, Golden Life czy Proletaryatem. Aktualny skład tworzą: Ernest Staniaszek (wokal, harmonijka), Igor Ćwiek (gitara), Bartek Ćwiek (bas) i Dawid Artyszuk (perkusja).

Koncert odbędzie się we wtorek 24 stycznia w klubie Zaścianek. Początek o 20:00. Wjazd za free!

Marzenia nieplanowanie planowane

2012-01-16T10:41:00.000+01:00

Nowy rok to dobry pretekst do zmian

Nie wszyscy, niemniej większość z nas na koniec roku robi sobie mały rachunek sumienia. Bilansuje straty i zyski, spogląda jeszcze raz za siebie, aby z czystym kontem powitać Nowy Rok. Często wtedy porównujemy siebie do innych i jeśli osiągnęliśmy więcej, to ten miły fakt staje się motorem napędowym na kolejne 365 dni. Jeśli zaś nie, to gdzieś przez myśl przemknie nam pytanie: dlaczego jemu się udało, a nie mnie?

Otóż odpowiedź może się kryć w stwierdzeniu: brak planowania jest planowaniem klęski. Zawsze śmiałam się z ludzi, co skrzętnie zapisują wszystko w kalendarzu planując każdy miesiąc, tydzień czy minutę. Przeznaczenia przecież nie da się oszukać, zaś ono samo może zawsze w każdej chwili, czy nam się podoba czy nie, zmienić diametralnie nasze misternie dopracowane założenia. I co wtedy? Zawsze jednak miałam marzenia, które osadzone były w jakimś bliższym, aczkolwiek nie sprecyzowanym czasie. Myślę, że to można porównać do niezapisanego na kartce planu. Każdy przecież ma jakiś cel w życiu, który chciałby osiągnąć. Jednakże coraz częściej w rozmowach ze znajomymi okazuje się, że rok za rokiem przelatuje nam przez palce, a my sami koncentrujemy się tylko na materialnych aspektach naszego życia. To powoduje, że gdzieś tracimy zwyczajne życiowe zadowolenie i obce nam się staje pojęcie szczęścia.

Może zatem jednak warto spojrzeć na te osoby, które realizują swoje marzenia i brać z nich przykład? Otóż okazuje się, że tak pominięte przeze mnie planowanie (bo przecież mam kobiecą intuicję, więc po co mi jakaś inna pomoc) jest kluczem do sukcesu. Zaczęłam o tym myśleć, kiedy to znajomy zapytał mnie, kiedy w końcu pójdę na egzamin IETLS z angielskiego. Na początku wywołało to moją ogromną złość, bo przecież jestem zapracowana i nie mam czasu podrapać się po nosie, a co tu mówić o jakichś niepotrzebnych mi w tym momencie rzeczach? Niemniej później dotarło do mnie, że o tym, iż jest mi to potrzebne rozmawialiśmy ponad pół roku temu! W tym czasie jedyne co zrobiłam, to sprawdziłam cenę tego egzaminu i już. Nawet nie znalazłam pięciu minut, aby dowiedzieć się więcej na jego temat, nie mówię o zapisaniu się na egzamin czy pouczeniu do niego. Teraz okazuje się, że nie dość, iż zmarnowałam tyle czasu, to potrzebuję co najmniej drugie tyle, aby się przygotować. Kobieca intuicja zawiodła na całej linii! I tak ze wszystkim - niespełnionych marzeń jest wiele. Dlatego teraz powiedziałam sobie: dość.

Wyznaczanie celów nie jest takie trudne, wystarczy podążać za głosem serca. Naprawdę? Pytając się przyjaciół odkryłam, że więcej niż połowa z nich nie umie określić swoich marzeń - takich realnych do spełnienia jak i tych nierealnych. Dlaczego? Czyż nie chcemy być szczęśliwi i czuć się spełnieni? Jaki więc musi być ten cel? Powinien być wyzwaniem, oznaczać wysiłek – niemniej na miarę naszych możliwości. Aby go określić, należy się zastanowić jakie są nasze najważniejsze wartości w życiu. Powinno się mieć cele zarówno materialne jak i niematerialne. Jednakże nazwanie ich nie jest takie proste. Mi pomogło pytanie: o jakiej rzeczy ośmieliłabym się marzyć, gdybym wiedziała, że nie spotka mnie porażka? Oraz słyszane często, aczkolwiek nigdy nie poddawane rozważaniom: jak bym spędziła czas, gdybym dowiedziała się, że zostało mi tylko sześć miesięcy życia.

Szukając różnych metod planowania natknęłam się na 12 etapów Briana Tracy'ego, które przemówiły do mnie najbardziej. Oto one:

Rozbudź w sobie pragnienie (to całkiem łatwe)
Rozwiń w sobie wiarę (trochę trudniejsze)
Zapisz to (zapisane)
Sporządź listę korzyści, jakie osiągniesz po realizacji celów (to najprzyjemniejsze z całego planowania)
Przeanalizuj punkt wyjścia, swoją pozycję (traumatyczne przeżycie, jeśli się to robi szczerze)
Wyznacz ostateczny termin
Ustal przeszkody stojące między tobą a celem (lista cholernie długa)
Określ dodatkowe informacje, jakich będziesz potrzebować, by osiągnąć cel
Sporządź listę ludzi, których poprosisz o pomoc (wbrew pozorom, nie lubimy prosić i przyznawać się do swoich słabości)
Zrób dokładny plan
Użyj wizualizacji (to podobne do bujania w obłokach)
Podejmij decyzję, że nigdy się nie poddasz (ciężko, ale kładę rękę na sercu i obiecuję).

Mam nadzieję, że ten rok, skoro już go sobie tak porządnie zaplanowałam, będzie lepszy od poprzedniego, a pod koniec nie będę mieć wyrzutów sumienia, że gdzieś mi uciekł czas, który przecież mogłam lepiej wykorzystać. Tego życzę nie tylko sobie ale i Wam. Ciekawa jestem jakie macie marzenia i jaki jest cel na 2012 rok? Nie bójcie się dosięgnąć gwiazd, marzenia są po to, aby się spełniały. Zwłaszcza jak już mamy misternie dopracowany plan!

Phoenix Rising Tour 2012

2012-01-15T13:34:00.004+01:00

Zespół Morowe zagra u boku Behemotha

Behemoth, Blindead, Morowe i Deus Mortem to nazwy kapel, które rozpoczęły wspólną trasę koncertową w tym roku.

Jeden z występów odbędzie się w poniedziałek 23 stycznia w lubelskim klubie Graffiti. Bilety do kupienia w cenie 55 zł (przedsprzedaż) i 65 zł (w dniu koncertu).
Start o 18:30.

Behemoth to polska grupa muzyczna, powstała w październiku 1991 roku w Gdańsku. Na początku prezentowali styl zaliczany do black metalu, później przerzucili się na pagan metal, by następnie wykonywać muzykę z rodzaju death metalu. Porzucili tematykę pogańską na rzecz szeroko rozumianego okultyzmu oraz mitologii Bliskiego Wschodu. Liderem zespołu, głównym kompozytorem i autorem tekstów jest charyzmatyczny wokalista Adam „Nergal” Darski. O Behemocie pisano m.in. w takich czasopismach jak Kerrang!, L.A. Weekly, a nawet New York Times, a sam Nergal znalazł się na 17. miejscu listy Top 20 Death Metal Guitarists (20 najlepszych gitarzystów deathmetalowych). Grupa znana jest z tego, że podczas koncertów występuje w charakterystycznym czarno-białym makijażu oraz kostiumach, tradycyjnie używanych przez prekursorów gatunku black metal. Mają na swoim koncie dziewięć albumów studyjnych.

Blindead to polski zespół post-metalowy nawiązujący zarówno do doom metalu, jak i sludge metalu. Grupa powstała w 1999 roku w Gdyni, początkowo pod nazwą Incorrect Personality. Artyści mają na swoim koncie cztery krążki: długogrające Devouring Weakness (2006), Autoscopia / Murder in Phazes (2008) i Affliction XXIX II MXMVI (2010) oraz EP-kę Impulse (2009). W skład zespołu wchodzą: Nick (wokal), Deadman (gitara), Havoc (gitara), Konrad (perkusja), Zvierzak (bas), Hervy (instrumenty klawiszowe i elektronika), K-Vass (wizualizacje na koncertach).

Morowe to zabójcze tchnienie melancholii i chaosu. Powstali w początkach XXI wieku na Górnym Śląsku. Mają na swoim koncie jeden album Piekło. Labirynty. Diabły nagrany w 2010 roku. Formację tworzą: Nihil (wokal, gitara elektryczna, sample, keyboard, gitara basowa), Hans (gitara elektryczna, gitara basowa, sample, keyboard), BaronVonB (perkusja).

Deus Mortem to black metalowy projekt założony w 2008 roku przez Necrosodoma (Azarath, Anima Damnata, ex-Thunderbolt) oraz Inferno (Behemoth, Azarath).

Żywiołak zagra na Placu Mariackim

2012-01-13T15:33:00.002+01:00

Koncert z cyklu Granie Na Żywo w Hard Rock Cafe zagra zespół Żywiołak.

Formacja Żywiołak powstała w 2005 roku, kiedy to doszło do spotkania Roberta Jaworskiego i Roberta Wasilewskiego. Później do duetu dołączyły Izabela Byra i Anna Piotrowska, a także Maciej Dymek. W swojej muzyce łączą takie gatunki jak: folk heavy-folk, metal, folk-metal czy też ambient. W warstwie tekstowej artyści czerpią inspiracje z przedchrześcijańskich obrzędów, podań i legend.

Zadebiutowali 20 Grudnia 2008 pierwszą płytą długogrającą Nowa Ex-Tradycja. Grupa zdobyła w kwietniu 2006 nagrodę Grand na Festiwalu Muzyki Folkowej Polskiego Radia „Nowa Tradycja”. W roku 2007 ukazał się maxi-singiel Muzyka Psychodelicznej Świtezianki. W skład zespołu wchodzą obecnie: Robert Jaworski, Karina Kumorek, Robert Wasilewski, Monika Wierzbicka i Maciej Dymek.

Koncert odbędzie się w poniedziałek 23 stycznia w krakowskim klubie Hard Rock Cafe. Bilety do kupienia w cenie 30 zł (przedsprzedaż) i 40 zł (w dniu koncertu). Start o 20:00.

Ostra niewydolność służby zdrowia

2012-01-05T11:13:00.000+01:00

O tym, że nasza służba zdrowia nie działa idealnie wiadomo nie od dzisiaj. Ale od niedawna nie funkcjonuje wcale. W oczach ministra zdrowia wszystko jest w porządku, ale praktyka pokazuje zupełnie co innego.

Wraz z rozpoczęciem nowego roku weszła w życie nowelizacja tzw. ustawy refundacyjnej. Budziła ona olbrzymie emocje i kontrowersje zarówno po stronie lekarzy jak i pacjentów. Ci pierwsi sprzeciwiali się wzięciu na siebie odpowiedzialności za podjęcie decyzji o refundacji zapisywanych leków, ci drudzy natomiast obawiali się, że będą musieli zostawiać w aptekach więcej pieniędzy.

Obawy obu stron okazały się uzasadnione. Lekarze wyposażyli się w pieczątki „refundacja do decyzji NFZ”, a pacjenci płacą 100 proc. ceny leku. Według Bartosza Arłukowicza wszystko jest w jak najlepszym porządku, a nowa ustawa dba o interes pacjenta w każdym wymiarze. Problem w tym, że lekarze, aptekarze i pacjenci nie mają pojęcia o nowych zasadach i procedurach.

Większość krajów nie radzi sobie z systemem opieki zdrowotnej w sposób wystarczający, ale u nas jak zwykle zabrakło zdrowego rozsądku. Została przygotowana ustawa, o której żadna z zainteresowanych stron nie została w odpowiedni sposób poinformowana.

Stanowienie prawa to coś więcej niż napisanie ustawy i przegłosowanie jej w parlamencie. Potrzebne są konsultacje i dialog społeczny, na których wszyscy by skorzystali. A tak - nikt nic nie wie. Szkoda, że jak zwykle odbywa się to kosztem tych, którym problemów nie brakuje, bo mają własne - ze zdrowiem.

Dość już konkwist

2012-01-02T10:30:00.000+01:00

„Prowokacja to nasza religia” - śpiewał jeden z dawnych zespołów rockowych. W dzisiejszym felietonie będzie o obu tych sferach oraz ich wzajemnym się przenikaniu. Bo nikt nie jest łatwiejszy do sprowokowania od wiernego-fundamentalisty.

Około dwa-trzy tygodnie temu na indonezyjskiej Sumatrze miejscowe władze aresztowały grupę kilkudziesięciu punkrockowców zmierzających na koncert. Zostali oni poddani 10-dniowej reedukacji (co między innymi oznaczało siłowe obcinanie fantazyjnych fryzur, z których miłośnicy punk rocka słyną i konfiskatę kolorowych strojów). Co było powodem zatrzymania młodych ludzi przez religijną policję (sic!)? Według jej przedstawiciela - łamanie praw szariatu (co ciekawe, większość punkowców w Indonezji to muzułmanie, ale bez radykalnych odchyłów w żadną stronę). Jak widać, problemy z fanatykami o prętach zbrojeniowych zamiast mózgów mają ludzie pod każdą szerokością geograficzną.

Oczywiście rzecz nie tylko w religii, bo na świecie istniały i miały się całkiem dobrze (gdzieniegdzie nadal funkcjonują, vide: Korea Północna) systemy opierające na negowaniu wiary, a jednocześnie będące w bardzo podobny sposób zagorzałe. I stosujące identyczne metody, zresztą akcje podobne do tych na Sumatrze przeprowadzane były w latach 80. w wielu miastach Polski przez zwyczajną i poczciwą Milicję Obywatelską (pałowanie zależne od ilości nitów w kurtce, zmuszanie do wyrywania gołymi dłońmi ćwieków z ubrań, także golenie głów).

Wróćmy jednak do problemu religijnej nietolerancji. W czasie, kiedy Stary Kontynent generalnie staje się coraz bardziej otwarty na wszelkie opcje (można dyskutować co do sensowności niektórych europejskich wyborów, ale - co najważniejsze - jak już o coś się spieramy, to raczej w cywilizowany sposób). Wiadomo, że nie wszystko jest tak jakbyśmy chcieli (wolność słowa, niezależność obywateli i państw od korporacji, etc.), ale pewnych rzeczy nie da się po prostu przeskoczyć na tym najbardziej niedoskonałym ze światów.

Natomiast wesoło sobie poczynają w miejscu ulubionym przez pewnego cieślę i superstara. Otóż przedstawiciele ultraortodoksyjnych wspólnot żydowskich Haredi hołdują tam wielowiekowej tradycji opluwania chrześcijan. Uznawane jest to wręcz za akt pobożności (ciekawostką jest, że na pierwszych punkowych koncertach kapele i publika pod sceną także chętnie wymieniały między sobą śliniane pacyny, ale chodziło im o coś zgoła innego - to tak na marginesie wątku o wydzielinach). W każdym razie nie musi dziwić u ludzi, którzy mają problem z elementarną wiedzą z wielu dziedzin, akurat takie, a nie inne traktowanie „wroga”. Jednak izraelscy zeloci idą w swym zapale dalej i chętnie strzelają płynem z jamy gębowej w kierunku mniej zaangażowanych w wiarę przedstawicieli swego narodu.

Najsmutniejsze jest jednak to, że te tęgie łby płodzą się jak króliki (to zresztą chyba standard u radykalnych entuzjastów religii na całym świecie) i przypuszcza się, że za kilkadziesiąt lat wraz z Arabami będą stanowić ogromną większość w tamtym regionie. Musi coś być w lokalnym klimacie, bo wszystkim pada tam nieco na czapy i tak ma przykład niedawno setka księży i zakonników z prawosławnych i ormiańskich kościołów napierdalała się w najlepsze kijaszkami w Bazylice Narodzenia Pańskiego w Betlejem. Rozstrzygano w ten sposób zakres kompetencji w obsłudze świątyni.

Listy do J.

2011-12-22T10:24:00.000+01:00

No cóż, posądzić mnie można o plagiat, bądź też o korzystanie z już przez kogoś w pocie czoła przecież wymyślonych pomysłów na wciągającą, zabawną i wzruszającą historię. Z góry przepraszam autora, chyląc jednocześnie czoła przed jego kreatywnością, okraszona całą plejadą jakże doskonale nam znanych twarzy w koktajlu towarzyskim znanej grupy medialnej. Koniec końców sukces, sukces i jeszcze raz sukces - pod szyldem TVN naturalnie.

Ale nie o tym rzecz, nie chcę ociekać sarkazmem, mimo mojej niechęci dla takich produkcji. Pewnie są potrzebne akurat w tym jakże niezwykłym świątecznym czasie i niech broczą słodkością niczym lukrowane pierniczki bożonarodzeniowe lub też inne keksy. Niemniej bigos bez wątpienia będzie bardziej obrazowym porównaniem do tego, co dzieje się ostatnio na polskiej prawicy. Wszystkiemu winna jest dzielna Drużyna „Z”, która zuchwale zasiała ziarno niezgody w zwarte szeregi Prawych i Sprawiedliwych, pisząc odważny list do Prezesa, domagając się w nim demokratyzacji w szeregach partii. Czyżby słynący z odwagi Zbigniew Ziobro pragnął sięgnąć po władzę w szeregach PiS?

Czy może jednak w świetle porażki wyborczej faktycznie potrzeba dyskusji w ugrupowaniu, bądź też szerzej - na polskiej prawicy, stała się na tyle poważna, szczególnie w świetle głębokich na niej podziałów? W liście czytaliśmy:

Szanowny Panie Prezesie! Apeluję do Pana o uspokojenie sytuacji w Prawie i Sprawiedliwości. Personalne ataki na mnie nie mogą zastąpić rzetelnej dyskusji o tym jak powinniśmy zmieniać się, aby zwyciężać. Z tymi, którzy obwołują mnie wrogiem, wciąż jestem gotów współpracować. Zachowanie jedności, ale i pozytywne zmiany w partii są warunkiem wyborczego zwycięstwa. Tylko w ten sposób będziemy mogli skutecznie rozwiązywać prawdziwe problemy Polski.

Głos dość rozsądny, zwłaszcza jeśli spojrzymy na historię polskiej prawicy po roku 1989. Jedność w tym obozie niestety nie jest powszechnym zjawiskiem, niemniej starcie się prób demokratyzacji z autorytarnymi zapędami Prezesa musiało się skończyć konfliktem, którego efektem jest kolejny twór w postaci Solidarnej Polski. Pytanie, które się nasuwa dotyczy rzecz jasna tego jak długo ów twór wytrzyma na scenie politycznej? Na ile stanowi faktyczną, realną i poważną konkurencję dla PiS? Cały czas mam w pamięci PJN - ta pierwsza grupa zbuntowanych po wyborach prezydenckich niechybnie odchodzi w niepamięć. Pani prezes odpłynęła do PO, z wielkim szumem zasilając jej szeregi, potwierdzając jedynie tezę, że tylko zwierzęta kopytne nie zmieniają poglądów. Tymczasem Ziobro razem ze swoją drużyną zdają się być poważnie zainteresowani głębokimi zmianami na prawicy, tyle tylko, że jedyne siły, które na tym korzystają to PO i Ruch Palikota.

PiS było bardzo poważną siłą polityczną w Polsce, ale przez swojego radykalnego prezesa straciło nie tylko rzeszę sympatyków, lecz przede wszystkim czołowych działaczy. Nikt nie kwestionuje obowiązku wyjaśnienia okoliczności śmierci 96 osób w Smoleńsku, niemniej nie może to stanowić podstawy tak głębokich podziałów w polskim społeczeństwie. Krzyż niestety w wyniku działań radykałów stał się symbolem podziału Polaków, a powoływanie się na autorytet Jana Pawła II w tej kwestii staje się wręcz niesmaczne. Oto, co sam Jan Paweł II mówił o krzyżu: Krzyż to znaczy: oddać swe życie za brata, aby wraz z jego życiem ocalić własne. Krzyż znaczy: miłość silniejsza jest od nienawiści i od zemsty, lepiej jest dawać, aniżeli brać. Jak to się ma do szerzenia podziałów i podżegania do konfliktu w narodzie, którego autorami są bez wątpienia politycy PiS?

Kompletne zaprzeczenie symboliki krzyża, do tego wykorzystywanej w walce politycznej dla zwrócenia uwagi na sprawy, które wyjaśniać powinny organy ścigania. Radykalizm z reguły jest efektem niemocy i braku pomysłu na zdobycie głosów wyborców, tym bardziej w świetle przegranych wyborów parlamentarnych. Czy faktycznie pojawiła się siła gotowa reprezentować głosy prawicowego elektoratu, który nie wyznaje radykalnych poglądów?

Od października trwa burza po prawej stronie sceny politycznej. Czy po burzy przyjdzie słońce? Tego nie wie nikt, ale zastanawiam się, czy tu faktycznie chodzi o wartości, przekonania? Czy może tylko o wygrane wybory, o władzę, bo jakoś nikt nie mówi o dobru Kowalskiego czy Nowaka. Może warto z tego politycznego piedestału pochylić się nad zwykłym obywatelem i zacząć dawać coś od siebie, bo zemsta i nienawiść nigdy nie idą w parze z miłością, nawet tą do ojczyzny. Panie Prezesie, może warto wyciągnąć wnioski i zmierzyć się z duchami przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Pójść w ślady dickensowskiego Ebenezera Scrooge'a, obudzić się w dzień Bożego Narodzenia jako nowy człowiek, któremu patriotyzm pomoże działać dla przyszłości w oparciu o przeszłość.

Palikot zniechęcił mnie do polityki

2011-12-21T09:20:00.000+01:00

Z Jarosławem Gromadzkim, byłym koordynatorem Ruchu Palikota w okręgu słupsko-gdyńskim, rozmawia Filip Żbikowski.

Filip Żbikowski: - Byłeś członkiem Ruchu Palikota, obecnie jesteś bezpartyjny. Opowiedz nieco o sobie, o swojej funkcji w RP. Dlaczego zdecydowałeś się poprzeć właśnie tę organizację?

Jarosław Gromadzki: - Pierwszy raz napisałem do Janusza Palikota mail jakoś w listopadzie czy grudniu 2010 na skrzynkę poselską (był wtedy jeszcze posłem, a o partii wspominał mimochodem w telewizji). Dostałem odpowiedź, żebym skontaktował się z kimś w moim okręgu. Okazało się, że zalążki RP były już w Słupsku i okolicach (liczyły siedem osób). Dołączyłem do nich. W lutym odwiedził nas Palikot i był mile zaskoczony, ponieważ na spotkaniu było około 200 ludzi. Na przełomie marca i kwietnia zrezygnowała z działalności osoba, która tworzyła pierwsze struktury Ruchu w Słupsku. Przejąłem po niej wszystkie obowiązki i stałem się głównym organizatorem i szefem słupskiego klubu. Nawiązałem kontakt z Kamilem Skonecznym, oficjalnym koordynatorem w Gdyni, który zaakceptował nasz klub. Po serii wewnętrznych sporów Skoneczny odszedł z powodu tarć ze stowarzyszeniem RPP, które się u nas rozpanoszyło. Po jego odejściu to ja zostałem koordynatorem.

FŻ: - Podobno miałeś pierwsze miejsce na liście RP w Pomorskiem? Co się stało, że spadłeś niżej?

JG: - Do partii przystąpiłem, kiedy miała zero procent poparcia, a Sejm był odległą mrzonką. Robert Biedroń wszedł na nasze listy okręgowe po niecałych pięciu dniach od rezygnacji z list SLD. Był na tyle skromny, iż powiedział, że nieważne czy się zgadzamy na niego, bo on i tak będzie miał jedynkę, ponieważ mu ją już „Janusz obiecał”. Powiedziałem, że nie będę kandydował i wycofam się, ale Robert Biedroń nie może startować z pierwszego miejsca na liście, gdyż ta zaszczytna pozycja należy się komuś z okręgu. Komuś, kto jest stąd i będzie nas reprezentował w Sejmie. Ideą RP było stworzenie ruchu oddolnego, a nie zaprzeczanie hasłom jakie głosił Janusz Palikot w tym czasie: „stop obłudzie”, „stop politycznej prostytucji”, „stop partyjnemu betonowi”. Osobiście uważam, że Robert Biedroń był żywym zaprzeczeniem naszych postulatów. Do tego okazał się wyrachowanym cynikiem, który każdą wypowiedź przeciwko sobie odbierał jako atak na jego orientację seksualną. Sam natomiast budował swój obraz niewiniątka i pokrzywdzonego faceta.

FŻ: - Grupa posłów Palikota wzbudza w Polsce spore kontrowersje. Czy udało ci się poznać osobiście tych najbardziej popularnych w mediach?

JG: - Ci, którzy dostali się do Sejmu to są sami przewodniczący okręgów bądź też osoby narzucone z Warszawy.

FŻ: - Jak wyglądały twoje relacje z Robertem Biedroniem, który w zasadzie został ci wręczony w walizce?

JG: - Powiedziałem, że wyborcy powinni głosować na kandydatów miejscowych, a nie na spadochroniarzy. To zdanie dotyczyło wszystkich list wyborczych, a zostało odebrane jako nielojalność. Ja jednak nie byłem nielojalny. Przeciwnie, po wyborach przygotowywałem okręg do kongresu partii, weryfikując członków. I wtedy dostałem maila z informacją, że jestem odwołany.

FŻ: - Zobaczyłeś organizację Palikota od kuchni. Czy rzeczywiście to rewolucja po stronie lewicy? Jakie są układy w partii? No i najważniejsze: jaki jest Janusz Palikot? Typ wodza (jak w każdym ugrupowaniu w Sejmie) czy też „ziom z osiedla”, na jakiego kreuje się w mediach?

JG: - Sam pomysł ruchu oddolnego jest świetny. To mnie ujęło i dlatego dołączyłem do RP. Wcześniej głosowałem na SLD, potem na PO. W tych wyborach okazało się, że tak naprawdę nie ma na kogo głosować, bo każda z opcji już rządziła i pokazała, że nic się nie zmienia. Wtedy pojawił się RP. Ale podczas wyborów zaczęło być jasne jakie cele im przyświecają. Jarosław Milewczyk, nowy pełnomocnik partii na okręg, rozpoczął działalność od tego, że rozwiązał wszystkie działające w nim kluby. To doprowadziło do buntu, który ostatnio owocuje tym, iż kolejne kluby podejmują decyzję o samorozwiązaniu. Tak się zresztą dzieje nie tylko w naszym okręgu, ale także w innych okręgach w kraju. Wychodzi na to, że obecny Zarząd Krajowy partii oczyszcza ją z ludzi, którzy tworzyli jej struktury. Wybiera się natomiast osoby, które na przykład godzą się na podpisywanie weksli pod kredyt, który chcą zaciągnąć władze krajowe, choć nie ma pewności, czy z budżetu państwa Ruch Palikota otrzyma tyle pieniędzy, aby można go było w całości spłacić.

FŻ: - Co dziś sądzisz o polityce? Coś się dla ciebie zmieniło, czy było warto? Wiem, że sporo się napracowałeś, podczas gdy inni potrafili przyjść „na gotowe”.

JG: - Po doświadczeniu z Januszem Palikotem tak się zniechęciłem do działalności politycznej, że nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek do niej wrócę.

Unia kontra suwerenność?

2011-12-20T12:04:00.001+01:00

Nie od dzisiaj na polskiej scenie politycznej dzieją się rzeczy dziwne. Od niedawna jednak istnieje żywe przekonanie, że nasz kraj traci suwerenność. Nie trudno odgadnąć, kto jest autorem takich rewolucyjnych doniesień. Oczywiście to Prawo i Sprawiedliwość dopatrzyło się kolejnej zdrady rządu Donalda Tuska.

Politykom zawsze służyła wyrazistość, bo dzięki niej ich poglądy są zapamiętywane przez wyborców. Granica została jednak przekroczona, wyrazistość zastąpiło stawianie absurdalnych tez, przez co pojęcia takie jak: ojczyzna, honor, godność, suwerenność zostały chyba na długi czas zdewaluowane.

Według byłego wicemarszałka senatu, Zbigniewa Romaszewskiego, wybudowanie autostrady do Berlina jest zdradą narodową i poważnym zagrożeniem dla suwerenności naszego kraju. Cóż dopiero mówić o ustaleniach szczytu UE w Brukseli. Tutaj PiS nie ma żadnych wątpliwości - zaczął się kolejny rozbiór Polski i należy bronić resztek naszej niepodległości.

Rząd (według prezesa Kaczyńskiego „niepolski”) usiłuje nie wypaść z gry o europejskie fundusze i dotacje. Nie da się ukryć, że jesteśmy jednym z największych beneficjentów Unii Europejskiej i jej rozpad czy głęboki kryzys na pewno bardzo by nam zaszkodził. Nie jesteśmy jednak na tyle silnym graczem, by działać samodzielnie. Potrzebujemy zatem koalicjantów i ich zdaje się szukać Donald Tusk.

- Nie istnieje coś takiego jak kliniczna suwerenność - zapewnia przewodniczący SLD, Leszek Miller. I oczywiście ma rację. Pełną niezależnością może pochwalić się bodaj tylko, obecnie pogrążona w żałobie, Korea Północna. My, jako kraj, jesteśmy częścią zjednoczonej Europy i separacja nie przyniosłaby nam niczego dobrego.

PiS chciałby, żeby Polska przyjęła na arenie międzynarodowej taką postawę, jaką od dawna przyjmują jego politycy - twardzi, zdecydowani i niezależni. Ale niestety przez nikogo już nie słuchani i bez jakiejkolwiek zdolności koalicyjnej. Przekonani o swojej racji, przypisują swoim interpretacjom wartość absolutną, zamykają się na dialog, krzyczą, by zagłuszyć cichy głos zdrowego rozsądku.

Unia przechodzi poważną próbę. Zapadają ważne decyzje, następuje wytyczanie nowych kierunków i celów. Europa po kryzysie będzie inna. Zapanuje w niej nowy porządek, być może będzie miała zupełnie odmienny kształt i strukturę. Polska bezwzględnie musi zasiąść przy negocjacyjnym stole, nawet jeśli rola, którą przyjmiemy nie będzie tą wymarzoną, bo jak mówi przysłowie: Kiedy nie ma cię przy stole, jesteś w menu.

Ocean Music Festival we Wrocławiu

2011-12-10T14:37:00.002+01:00

Z okazji 10. urodzin wrocławskiego zespołu Ocean w stolicy dolnego Śląska odbędzie się impreza pod nazwą Ocean Music Festival.

Gośćmi imprezy będą: Flap Jack, Lipali i Clon. Zagra także Ocean i goście - Olaf Deriglasoff, Tomek Lipiński, Grizzli, Miodu i inni. Koncert odbędzie się we wtorek 13 grudnia w klubie Alibi. Bilety do kupienia w cenie 39 zł (pierwsze 300 sztuk), 45 zł (przedsprzedaż) i 50 zł (w dniu koncertu). Start o 18:30.

Ocean to wrocławski zespół rockowy, powstały w 2001 roku. Ich muzyka pełna jest kontrastujących ze sobą klimatów muzycznych od prostych rockowych riffów, przez quasi-jazzowe tematy gitarowe, aż po ścianę gitarowego zgiełku. Ostatni album Cztery został nagrany w studio S4 Polskiego Radia. Kapela ma na koncie cztery doskonale przyjęte płyty i setki koncertów w całej Polsce.

Flapjack - początki powstania formacji datuje się na grudzień 1993 roku. Kapela powstała z inicjatywy Roberta „Litzy” Friedricha oraz Macieja „Ślimaka” Starosty. Debiutancki album Ruthless Kick zawierał 10 bardzo nowoczesnych, ostrych kawałków, a okładka przedstawiała odcisk glana z napisem „Only For Mosh”. Następna płyta Fairplay wyszła w styczniu 1996. Sam tytuł symbolizuje przeniesienie szczytnej idei sportowej do życia codziennego, a teksty mówią o poszanowaniu i miłości do drugiej osoby. Na okładce znajdują się dwie trójki zwrócone do siebie, co symbolizuje ludzi, którzy nie powinni się odwracać plecami, powinni sobie nawzajem pomagać. Na przełomie lutego i marca 1996 Flapjack ruszył w trasę koncertową wraz z Illusion i Dynamind. Obecnie zespół pracuje nad czwartą płytą.

Lipali to polski zespół muzyczny powstały w 2000 roku z inicjatywy Tomasza Lipnickiego po rozwiązaniu grupy Illusion. Początkowo Lipali było solowym projektem Lipnickiego, który zaprosił później muzyków sesyjnych. Jego debiut to Promo i Li-Pa-Li z 2000 roku. 27 września 2004 nakładem Pomaton EMI ukazał się album Pi. W sumie artyści nagrali pięć krążków. 21 czerwca 2011 premierę miał pierwszy album koncertowy zespołu Akustyk Live zarejestrowany w Teatrze Palladium w Warszawie.

Zespół CLoN to czyste metalcore'owe dźwięki, opakowane w emocje i opisane prawdziwymi tekstami. Skład zmieniał się w czasie i przestrzeni krystalizując się w 2010 roku. W swoich projektach poruszają się ścieżkami metalcore'owymi, hardcorowymi, ale nie brakuje także rock&roll'owej zabawy.

Olaf Deriglasoff to muzyk, kompozytor, wokalista i jeden z najbardziej znanych wykonawców muzyki alternatywnej w Polsce. Jest założycielem legendarnego zespołu Dzieci Kapitana Klossa. Współpracował m.in. z takimi zespołami jak Pudelsi, Apteka, Homo Twist i Kazik Staszewski. W 2001 roku zadebiutował jako producent (Yugoton). Jego debiut w solowej karierze to płyta Produkt. Drugi solowy album Deriglasoffa Noże ukazał się w lutym 2011, a singlem był utwór Dyabeu.

Grizzli to wokalista zespołów EastWest Rockers, Managga oraz Jamal. Na scenie reggae istnieje od 1997, kiedy to wraz z Grzelą założył pierwszy zespół o nazwie Africonnect. Rozpad tej kapeli to zarazem początek historii EastWest Rockers. Debiutancką płytę Ciężkie czasy wydali w 2006. Grizzli wraz ze znakomitymi muzykami Tumbao wszedł także do studia, by zarejestrować krążek Czaj czaj zespołu Managga. Po serii wielu koncertów przyszedł czas na Polski Ogień - składankę najlepszych nawijaczy w kraju. Po wielu miesiącach tułaczki koncertowej Grizzli zaczyna pracę nad drugą płytą Jamala. Głos Grizzliego można usłyszeć również na pierwszym w Polsce riddim albumie Biba Riddim, na Pilar of Salt, na płycie Tabu - Jednosłowo, Duberman - King of the Day, Mesajah - Ludzie prości oraz już wkrótce na solowym krążku Rasluty. Obecnie artysta przygotowuje album solo, który jak sam mówi będzie mieszanką „Radiohead/Ulver oraz Behemotha”.

Tomek Mioduszewski to charyzmatyczny lider nieistniejącego już zespołu Le illjah i bijącego rekordy popularności Jamala. W swojej twórczości mówi o duchowej przemianie i rewolucji, o buncie dotyczącym konsumpcyjnego stylu życia, a także o poszukiwaniu siebie pośród ludzi oraz pozytywnym nastawieniu do otaczającej rzeczywistości. Na scenie występuje z artystami polskiej sceny rap/hip-hop i muzyki alternatywnej, m.in. raggamuffin, dancehall czy rock. Inspiruje się wieloma stylami muzycznymi, ponieważ - jak sam twierdzi - „nie dzieli muzyki na gatunki, tylko na taką, która mu się podoba lub nie”. Jego głos uważany za jeden z najciekawszych na polskiej scenie alternatywnej.

Podkradanie marki

2011-12-10T10:25:00.000+01:00

Prawo i Sprawiedliwość wyczuło szansę, aby ogrzać się przy ciepełku, z którym nie ma wiele wspólnego. Wtorkowy Marsz Niepodległości i Solidarności, który przejdzie ulicami stolicy jest wulgarną podróbką manifestacji 11 listopada.

Tylko człowiek naiwny może wierzyć, że nazwę dla swojego pochodu politycy PiS-u wzięli ot tak, na drodze spontanicznej burzy mózgów. Nazwa ma znaczenie, ponieważ jej podobieństwo do tej, którą nosi marsz organizowany przez narodowców w Święto Niepodległości po prostu razi w oczy. Próba podpinania się pod sukces tamtego wydarzenia spotkała się zresztą z reakcją Stowarzyszenia Marsz Niepodległości. W wydanym oświadczeniu inicjatorzy największej narodowej manifestacji w powojennej Polsce dystansują się od PiS-owskiego wiecu - i bardzo słusznie.

Po raz kolejny PiS instrumentalizuje retorykę narodową dla bieżących celów politycznych. Mowa o partii, która wyspecjalizowała się w energicznym machaniu szabelką i podlewaniu wszystkich swych działań narodowym sosem. Udaje się tym przyciągnąć część elektoratu, której taka otoczka odpowiada. Tyle tylko, że propaganda swoje, a realia swoje. Prężenie muskułów było zawsze silną stroną ugrupowania Kaczyńskiego, lecz zawsze kończyło się tym samym - przyklepnięciem wszystkiego, czego oczekiwała Bruksela.

PiS ma ambicje, by stać się współczesną syntezą przedwojennych obozów: piłsudczykowskiego i endeckiego. Taki manewr miałby przypieczętować hegemonię Jarosława Kaczyńskiego na prawicy, ale póki co ta operacja jest fiaskiem. Gigantyczny triumf Marszu Niepodległości pokazuje, że da się po prawej stronie robić rzeczy wielkie bez PiS-u i jego lidera. Znany z cynizmu Kaczyński próbuje teraz poprzez nazewnicze zamieszanie rozgrywać sprawdzoną markę - zawłaszczając ją. W studiu Polsat News z typową dla siebie butą Adam Hofman odniósł się do protestów środowisk narodowych: - To są jakieś marginalne grupy, nie warto o nich rozmawiać. Oby blisko 30 tysięcy potencjalnych wyborców PiS, którzy szli 11 listopada ulicami Warszawy zapamiętało te słowa.

Lao Che na Pepsi Rocks!

2011-12-07T15:33:00.002+01:00

Tym razem w ramach koncertów z cyklu Pepsi Rocks w stolicy zagra grupa Lao Che.

Lao Che to płocka formacja crossoverowa, powstała w 1999 roku. Utworzyli ją członkowie zespołu Koli. Kapela ma na swoim koncie cztery świetne albumy, każdy w zupełnie innym stylu muzycznym, co jest dosyć niespotykane w Polsce, za co tym bardziej należy im się szacunek. Pierwsze Gusła z bardzo mrocznym klimatem i staropolskimi tekstami, drugie Powstanie Warszawskie - językiem młodych powstańców i poetów (zwłaszcza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego), trzeci Gospel - rozważania na temat Boga, życia i religii oraz ostatni Prąd Stały/Prąd Zmienny, czyli czarny humor, ironia i absurd.

Zespół wielokrotnie nagradzano, m.in. za najlepszy album 2005 roku (Powstanie Warszawskie) według słuchaczy Trójki i wydarzenie numer jeden według Gazety Wyborczej, Złoty Bączek na Przystanku Woodstock w 2006 oraz nagroda Programu Trzeciego Polskiego Radia imienia Mateusza Święcickiego - „Mateusz 2008” za energię i pasję tworzenia, za umiejętność prowokowania ludzi do myślenia na temat natury ludzkiej. Wokalista Lao, Hubert Dobaczewski, w 2009 roku wydał autorską płytę z szantami w alternatywnej wersji zatytułowaną Antyszanty.

Koncert odbędzie się we wtorek 13 grudnia w klubie Hard Rock Cafe. Ceny biletów: 32 zł (w przedsprzedaży) i 45 zł (w dniu imprezy).

Krzyż to nie deski

2011-12-07T10:32:00.004+01:00

Mniej więcej półtora roku temu rozpętała się w Polsce „wojna o krzyż” na Krakowskim Przedmieściu. Co jakiś czas toczyły się bitwy na różnych frontach i z udziałem różnych wojowników. Teraz, gdy emocje nieco opadły, warto poświęcić się refleksji i próbie oceny sporu nie tylko politycznego, ale i społecznego.

Kilkanaście miesięcy temu przed Pałacem Prezydenckim pojawili się obrońcy krzyża, którzy za wszelką cenę chcieli, aby ten pozostał na swoim miejscu. Już wtedy Kaczyński i jego otoczenie przypisali sobie prawo do decydowania o miejscu krzyża nie tylko na Krakowskim Przedmieściu, ale także w polskiej przestrzeni publicznej.

Przedmiot ogromnego sporu został w końcu przeniesiony do pobliskiego Kościoła św. Anny, ale politycy Prawa i Sprawiedliwości od tego czasu mają się za zbawicieli narodu, prawdziwych Polaków i katolików.

W ostatnich wyborach parlamentarnych obywatele postanowili dać szansę Ruchowi Palikota, który otwarcie mówi o swoim antyklerykalizmie. Będąc wierny swym ideałom, złożył wniosek o usunięcie krzyża z sejmowej sali. Sprzeciw PiS-u był oczywisty, ostry i jak zwykle radykalny. Skrajne postawy nigdy nie są mądre. Są za to widowiskowe i na to stawiają od dłuższego czasu prezes Kaczyński i spółka.

Kiedy tylko pojawi się głos rozsądny, wyważony, nie zakładający złej woli, jest odbierany przez populistów i radykałów jako najwyższe zagrożenie. Za takich należy uznać ludzi, którzy każą milczeć ks. Bonieckiemu. W Kropce nad i zapytany o to, czy krzyż powinien znajdować się w Sejmie, odpowiedział: - Uważam, że obie odpowiedzi są poprawne. Koloratka nie zwalnia z krytycznego i zdroworozsądkowego myślenia! Legitymacja partyjna też.

Wartości współczesnego świata są relatywne, w jakimś sensie zredukowane do poziomu konkretnej jednostki. Nie żyjemy już w średniowieczu, religia króla nie musi być religią poddanych. Chcieliśmy demokracji, to nauczmy się ją w odpowiedni sposób kształtować.

Jesteśmy społeczeństwem bardzo zamkniętym, niegotowym nie tylko na multikulturalizm, lecz nawet na zwykłą różnicę poglądów. Jednak środowiska umacniające stereotypy doprowadzą w końcu do niekontrolowanych nawet przez nie buntów.

Najzabawniejsze wydaje się to, że po wykreowaniu Janusza Palikota jako antychrysta, PiS zaproponował przywrócenie kary śmierci, którą Kościół kategorycznie potępia. Obrona krzyża to obrona wartości chrześcijańskich, a nie dwóch skrzyżowanych desek nad drzwiami.

Zakopower we Wrocławiu

2011-12-05T15:34:00.000+01:00

Nowoczesne połączenie góralskich brzmień z rockową stylistyką - tak można określić zespół Zakopower.

Artyści zadebiutowali na polskim rynku muzycznym płytą Music Hal wydaną w 2005 roku, która została entuzjastycznie przyjęta przez publiczność i doceniona przez jurorów wielu konkursów muzycznych (sześć nominacji do Fryderyków). Druga płyta zespołu Na siedem ukazała się w 2007 w nakładzie ponad 600 tys. egzemplarzy. Album osiągnął status Złotej Płyty, a teksty, oprócz członków zespołu, napisali m.in. Kayah, Adam Nowak i Rafał Bryndal. Na krążku słychać rockowe, punkowe, jazzowe, a nawet afrykańskie rytmy. Za to wydawnictwo dostali Fryderyka w kategorii Album roku Etno/Folk, a następnie wygrali 45. Festiwal w Opolu. Nawet DVD Koncertowo wydane w 2009 osiągnęło status Złotej Płyty.

Do tej pory zespół zagrał na wielu prestiżowych europejskich festiwalach, m.in. w Ostrawie, Rudolstad oraz na węgierskim Sziget Festiwal. Oprócz tego w 2010 wzięli udział w Nigel Kennedy's Polish Weekend w Londynie w prestiżowej sali Queen Elizabeth Hall Southbank Centre, gdzie zagrali trzy koncerty w tym dwa wspólnie z Nigelem Kennedy. Brytyjska prasa rozpływała się wówczas nad muzyką Zakopower i grą na skrzypcach Sebastiana Karpiela. Na Zaproszenie Instytutu Adama Mickiewicza Zakopower, jako przedstawiciel polskiej Kultury, mocnym akcentem zakończył Światową Wystawę EXPO 2010 w Szanghaju, dając żywiołowy koncert licznie zgromadzonej chińskiej publiczności. Ich najnowszy album z maja 2011 roku z singlem Boso zdobył serca publiczności, a całość osiągnęła status Złotej płyty.

Wrocławski koncert odbędzie się w sobotę 10 grudnia w Hali IASE. Bilety do kupienia w cenie 50/60 zł. Start o 17:30.

Janek Samołyk kameralnie w Poznaniu

2011-12-03T14:04:00.001+01:00

Kto nie zna jeszcze tego młodego, wrocławskiego artysty, koniecznie powinien wybrać się na ten koncert.

Janek Samołyk to artysta, którego muzyka jest określana jako połączenie brytyjskiego rocka z rodzimą poezją śpiewaną. Sam komponuje i pisze teksty, a do tego w krótkim czasie osiągnął sporo sukcesów. W 2009 roku wygrał konkurs debiutów na OFF Festivalu, a rok później otrzymał nagrodę na Festiwalu im. Ciechowskiego za brawurową interpretację Białej Flagi. Jego debiut to płyta Wrocław wydana pod koniec 2010, na której znalazło się 11 utworów. Album otrzymał bardzo dobre recenzje, a singiel Piosenka o pointach przez długi czas utrzymywał się na Liście Przebojów Trójki. Muzyk wykonuje swoje utwory na kameralnych koncertach akustycznych, na których towarzyszy mu skrzypaczka Agnieszka Bednarz lub czteroosobowy zespół.

Występ odbędzie się w niedzielę 11 grudnia w poznańskim klubie Meskalina. Początek o 20:00.

Idzie nowe melodyjnie tupiąc

2011-12-03T09:23:00.000+01:00

Dotarła do mnie debiutancka płyta warszawskiej Minervy pod tytułem Dead for a Lifetime. Krótko? Dobra luta. A nieco dłużej...

Wychowałem się na starym punkrocku, wczesnym hardcore i oldskulowym heavy/thrash/death/doom metalu. Dlatego też zawsze z pewną podejrzliwością podchodzę do stosunkowo nowych wynalazków typu metalcore/deathcore. A Minervę bym gdzieś właśnie w tym pudełku umieścił, choć czerpią z różnych baz rock'n'rolla.

Dwanaście nawet soczystych kawałków, wokale takie jakie lubię (nawet te „klasyczne” mi specjalnie nie przeszkadzają, bo komponują się z całością), choć najbardziej trafiają do mnie właśnie te charczące rzygi, a jest ich jak dla mnie - nieco za mało. Dlatego miejscami to ciężkie pierdolnięcie szatańskiego laczka jest niepotrzebnie zmiękczane sofciarskimi przejściami w inne klimaty. Rozumiem jednak, że taka właśnie była intencja autorów. Uważam też, że w wersji promo zabrakło jednej istotnej rzeczy, mianowicie wkładki z tekstami (albo chociaż ich próbką), bo jest to sfera, która w kapelach interesuje mnie na równi z muzyką. Szkoda.

Zespół ma zamiar produkować się teraz na dechach w całej Polsce, życzę powodzenia. MySpace ekipy: http://www.myspace.com/minervapl.

Śródmieście zagra, Czesław zaśpiewa

2011-12-02T15:44:00.002+01:00

Wielką akcję honorowego oddawania krwi organizuje Urząd Dzielnicy Śródmieście w Warszawie oraz Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa. Przez dziesięć najbliższych tygodni będzie można pomóc potrzebującym na terenie Śródmieścia.

Każdy uczestnik akcji, oprócz pokaźnej porcji czekolady, otrzyma także bezpłatną wejściówkę na koncert Czesława Mozila z zespołem. Występ odbędzie się w sobotę 10 grudnia w klubie Palladium. Start o 19:00.

Czesław Mozil to artysta mieszkający i wychowujący się od piątego roku życia w Danii. Jest wokalistą i kompozytorem (skończył Royal Danish Music Academy). Jego Debiut z 2008 roku zawiera 10 kompozycji stworzonych na podstawie wierszy pisanych przez Michała Zabłockiego z internautami na czacie „Multipoezja” w Onet.pl. Drugi album Pop ukazał się w kwietniu 2010.

Na początku Czesław śpiewał w zespole Tesco Value, powstałym w 2000 roku. Koncertował wówczas głównie w klubach w Danii oraz na festiwalach Roskilde i Copenhagen Jazz Fest. Określając muzykę Czesława na pewno łatwiej byłoby wymienić, czego w niej nie ma niż wyszukać wszystkie niespotykane połączenia składników. Muzyczny kabaret, punk, alternatywa, miejski folk, tango - to jedynie drogowskazy w twórczości Czesława, które mają to do siebie, że można za nimi podążyć... lub obrać zupełnie inną drogę.

Minerva w Proximie

2011-12-01T15:25:00.003+01:00

Już niedługo w stolicy zabrzmią gitary i bębny. Nadchodzi druga edycja festiwalu Warszawa Brzmi Ciężko!

Przy okazji swoją oficjalną premierę będzie mieć debiutancka płyta stołecznej kapeli Minerva, która ma ambicje dziarskim krokiem wejść na polską scenę rockową. Początki zespołu sięgają 2000 roku, kiedy grupa przyjaciół w garażu wykonywała covery Metalliki. Musiało minąć kilka lat zanim formacja wypracowała własny styl i wykrystalizowała skład. W 2008 ukazała się EP-ka Invisible. Zespół koncertował i pracował nad płytą długogrającą, która wreszcie stała się faktem.

Krążek Dead for a Lifetime muzycy wydali własnym sumptem - na razie bez wsparcia dużej wytwórni. Kupić można go w sklepach Hey Joe oraz Ministerstwo Rock'n'rolla lub zamawiając mailowo pod adresem mnrvminerva@gmail.com.

Koncert Minervy w ramach Warszawa Brzmi Ciężko odbędzie w niedzielę 4 grudnia w klubie Proxima. Bramy klubu zostaną otwarte o 15:00, a oprócz debiutującej kapeli wystąpią m.in. Corruption, Kabanos i Noko.

Nie do wszystkich przemówiło

2011-11-30T12:46:00.000+01:00

W poniedziałek polski minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski wygłosił przemówienie na forum Niemieckiego Towarzystwa Polityki Zagranicznej w Berlinie. Informował, apelował, nawoływał i przestrzegał. Dzisiaj oczekuje unijnych zmian.

Zmienić by się miała Komisja Europejska na mniejszą i efektywniejszą. Ilość jej członków nie odpowiadałaby już ilości państw członkowskich. Każde państwo miałoby w niej jednak swojego kandydata - podczas swojej kadencji, przypadłej w drodze rotacji.

Radosław Sikorski przedstawił też pomysł ogólnoeuropejskiej, ponadnarodowej listy kandydatów do Parlamentu Europejskiego. Dodatkowo zaproponował, by europarlament posiadał jedną siedzibę. Ograniczenie liczby z trzech (obecnie w Brukseli, Strasburgu i Luksemburgu) do jednej oznaczałoby oszczędności rzędu 200 mln euro rocznie. - Moglibyśmy również połączyć stanowiska prezydenta Rady Europejskiej i szefa Komisji Europejskiej - powiedział szef polskiej dyplomacji.

Apelował o obronę strefy euro, bo to właśnie jej upadek, a nie jak to ujął, terroryzm, talibowie czy rosyjskie pociski, byłby największym zagrożeniem dla Polski. Z tym zwrócił się do Niemiec jako największej gospodarki UE. - Mniej się obawiam niemieckiej siły, niż zaczynam bać się niemieckiej bezczynności - tymi słowami wskazał na jej odpowiedzialną rolę w Unii.

Komentarzy było sporo. Na temat wystąpienia wypowiedział się nie tylko niemiecki dyplomata, szef międzynarodowych spotkań Monachijskiej Konferencji o Bezpieczeństwie Wolfgang Ischinger, ale też prezes Prawa i Sprawiedliwości. Wystąpienie szefa polskiej dyplomacji zostało ocenione nie tylko jako ważne pod względem europejskim, ale także historycznym jeśli chodzi o stosunki polsko-niemieckie. Zostało odebrane nie tylko jako zrzeczenie się suwerenności Polski, ale i uchylanie się od wypełniania postanowień konstytucji.

Bezczelnie grube kłamstwa

2011-11-30T10:31:00.000+01:00

Błogosławieństwem jest Mac, Photoshop i moje wrodzone poczucie estetyki. Każde swoje zdjęcie obrabiam. Dzieci i męża niekoniecznie, bo oni wyglądają znośnie. Oczywiście każdy się może do czegoś przyczepić, ale generalnie od najmniejszego do największego to przystojne chłopaki. Tylko ja jakoś z rubensowskiej bajki jestem.

Mój realny wygląd różni się mocno od tego, co stworzyłam wirtualnie. Zawsze zanim coś wrzucę online musi to przejść korektę. Wygładzam zmarszczki, redukuję przebarwienia, kontrastuję biel i co najważniejsze - wyszczuplam całą postać bądź ucinam tu i ówdzie to, co trzeba. Po co to robię? Nie wiem... To jest poza mną, jak jedzenie czekolady. Zanim zdążę otworzyć tabliczkę już jej nie ma. Rozpływając się w ustach nie budzi żadnych wyrzutów sumienia. Jest to niekontrolowana, czysta, błoga przyjemność. To jest radość w najprostszej postaci. Komentarze pod zdjęciami pełne uznania cieszą mnie i nakręcają do następnych montaży.

Czasami, gdy zamykam komputer i przechodzę koło lustra podejmuję szaleńcze wyzwanie - odchudzam się! Już teraz, natychmiast, przecież dam radę - wystarczy silna wola, trochę ruchu, jakaś dieta i sukces gotowy. Potem katuję siebie nie jedząc całymi dniami tylko po to, by dorównać ideałowi ze zdjęcia. Gdzieś zawsze popełnię błąd, nie przemyślę dobrze diety, nie dobiorę jej odpowiednio do potrzeb mojego organizmu, nie wspieram ćwiczeniami... Zresztą ja na siłownię? Aby każdy wytykał moje korpulentne ciało palcami?

Na szczęście gdzieś w tej paranoi na czas pojawia się zdrowy rozsądek, bo nie połykam tabletek z główką tasiemca Weight-B-Gone, które owszem, powodują utratę wagi, ale i niekiedy życia. Nie niszczę nerek dietą białkową czy jakąś inną topową kuracją. Potrafię i umiem sobie racjonalnie wytłumaczyć, że nie to jak wyglądamy, ale to co sobą reprezentujemy jest istotne. Jednak zawsze wprowadzą mnie w kompleksy bosko piękne, szczuplusieńkie i czarujące panie z okładek modowych magazynów.

W rezultacie praca, przemęczenie codzienną gonitwą, stres i źle dopracowana dieta zawsze doprowadzą mnie do depresji i totalnego wykończenia.

Wtedy zasiadając przed komputerem, trzymając w ręku ogromnego czekoladowego batona, szybko przenoszę się z powrotem w świat iluzji. Efekt jojo murowany. Zawsze po takim samowolnym zrywie dochodzi mi kilka kilo więcej i tak w kółko - niekończąca się opowieść. Ci co mnie widzą na co dzień są już przyzwyczajeni, zaś ci przed monitorami widzą ładniejszą, młodszą i szczuplejszą o kilka kilo kobietę, której można pozazdrościć figury i gracji po urodzeniu trójki dzieci. Przecież inni też tak robią, choćby osoby medialne, prawda? Natomiast granica pomiędzy tym, co wirtualne a tym, co realne czasami tak bardzo się zaciera, że nie widzę problemu w bezczelnie grubych kłamstwach.

Hip Hop Fiesta w Krakowie

2011-11-29T18:05:00.004+01:00

Święto dla fanów hip-hopu tym razem w Krakowie. Na jednej scenie zagrają Eldo, Ten Typ Mes, Fokus i inni.

Pierwsza odsłona Hip Hop Fiesty odbędzie się w piątek 9 grudnia w krakowskim klubie Kwadrat. Zagrają Ten Typ Mes, Eldo, Fokus, Daniel Drumz, Stasiak, AES, DJ Bart, DJ Hubson i DJ WBK. Bilety w cenie 35 zł (przedsprzedaż) i 40 zł (w dniu koncertu). Start o 18:00.

Ten Typ Mes potocznie zwany Mesem, a właściwie Piotr Szmidt to polski raper, producent muzyczny oraz DJ. Właściciel wytwórni muzycznej i firmy odzieżowej Alkopoligamia.com. Swoją działalność muzyczną rozpoczął od występów w grupie Flexxip. Jego pierwsze występy na produkcjach związane są z Muzyką Klasyczną Pezeta w 2002 roku, z albumem Reda Al-hub (także 2002) i składankami winylowymi Junoumi. Pod koniec kwietnia 2005 wydał z 2cztery7 płytę Funk dla smaku. W 2006 nakładem T1-Teraz wyszedł pierwszy solowy album Tego Typa Mes'a zatytułowany Alkopoligamia. W 2009 roku wydał jeszcze album Zamach na przeciętność, a w 2011 Kandydaci na Szaleńców.

Leszek „Eldo” Kaźmierczak, znany także jako Eldoka to raper, członek nieistniejącej już grupy Grammatik. Tworzy głęboki, refleksyjny, liryczny rap, któremu często blisko jest do poezji. Poza kolaboracjami w środowisku hip-hopowym współpracował między innymi z Leszkiem Możdżerem i Moniką Brodką. Był także jednym z głównych bohaterów kontrowersyjnego dokumentu Sylwestra Latkowskiego Blokersi. Artysta ma na swoim koncie sześć albumów solowych oraz pięć wydanych z Grammatikiem.

Fokus, czyli Wojciech Alszer to polski producent i artysta hip-hopowy, znany także pod pseudonimem Fokusmok, współtwórca Paktofoniki i Pokahontaz. Współpracował z artystami takimi jak: Magik (Kaliber 44, Paktofonika), Rahim (3xKlan, Paktofonika), Fisz, O.S.T.R., Luc, Gutek (Indios Bravos) i wieloma innymi.

Daniel Drumz (aka DJ Taśmy) to DJ, turntablista, producent i kolekcjoner płyt. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął w wieku 10-ciu lat od wieloletniej nauki gry na trąbce. Wychował się na new-schoolowym hip-hopie. Za gramofonami stanął po raz pierwszy w 2000 roku. Od 2004 koncertował i nagrywał z warszawskim Grammatikiem, aż do rozwiązania grupy w 2008. W ostatnich latach zajął się również produkowaniem własnych rzeczy.

Stasiak to członek ekipy 2cztery7. Jego nieprawdopodobna charyzma, poczucie humoru oraz dystans do siebie powodują, że słuchacze uwielbiają jego rap. Stasiak zadebiutował w kawałku Nasze dni na płycie zespołu Płomień 81 o takim samym tytule. W latach 2000-2004 można było usłyszeć zwrotki Stasiaka na albumach takich artystów jak Flexxip, Onar, Dizkret/Praktik, Pezet, Święty, Ośka, Dj 600V.

AES swoją przygodę z rapem rozpoczął cztery lata temu. W jego imprezowych setach można znaleźć takie gatunki jak: R&B, rap, g-funk i funk. W oczekiwaniu na płytę Katowickiej Kooperacji, nagrał swoją solową EP-kę. W połowie 2007 roku ukazała się jego druga solówka Trendsetter. W czasie wolnym od imprez jest koncertowym towarzyszem formacji 2cztery7 oraz rapera Tego Typa Mesa.

Swoimi setami Hubson wspierał scenicznie takie osobistości jak: Wu Tang Clan, De La Soul, Devin The Dude, Dam Funk czy Rob Swift.

Radom: Kabanos & TPN 25 przybywają

2011-11-29T15:45:00.005+01:00

To będzie niezwykły koncert, na którym zagrają niezwykłe kapele. Kabanos, którego stylu muzycznego nie da się określić, a teksty utworów są zupełnie surrealistyczne oraz TPN 25 - żywiołowy punk rock.

Kabanos to ewenement polskiej sceny muzycznej oraz ogromna dawka absurdalnych tekstów okraszonych wspaniałą muzyką. Bawią scenicznym imagem i dystansem do świata prezentując przy tym wysoki poziom muzyczny. W ich twórczości nie ma miejsca na nudę, a dynamiczne kompozycje zahaczają o metal, core, alternatywę, a nawet klasyczny rock. Kapela z Piaseczna grając na scenie od dobrych kilku lat wyrobiła swój własny, niepowtarzalny styl. Każdy z członków zespołu to swego rodzaju indywidualność, poczynając od absurdalnych ksywek. Zenek Kupatasa podczas koncertów growluje, udaje folkowego śpiewaka, a nawet recytuje. Gitarzyści: Leszek Pszenica i Lodzia Pindol odpowiadają za żywiołowe riffy i piękne solówki, niskie basowe brzmienia zapewnia Ildefons Walikogut, a na perkusji energiczne pogrywa Witalis Witasroka. Grupa nie ma podpisanego kontraktu, dlatego wszystkie albumy wydaje własnym nakładem, co zapewnia im zupełną niezależność. Ich debiut to krążek Zęby w ścianę, z którego pochodzą takie hity jak Czerwona Musztarda, Ptaszek czy Wielbłąd. Ostatnie wydawnictwo to ubiegłoroczne Flaki z Olejem, z singlem Zupa Kalafiorowa. Grupa ma rzesze fanów w całym kraju, a ich utwory są gremialnie odśpiewywane podczas koncertów. Wkrótce ma ukazać się nowa płyta zespołu.

Supportem będzie warszawska formacja TPN 25. Nazwa zespołu pochodzi od napisów na włazach studzienek ściekowych, a jeden z największych przebojów grupy nosi tytuł Kanały. Kapela istnieje na punk rockowej scenie od 18 lat, a w ich twórczości można znaleźć mnóstwo absurdalnego, a czasem nawet wulgarnego humoru. Liderem, a zarazem założycielem grupy, jest Dr Yry, czyli Krzysztof Radzimski, znany także z projektu muzycznego El Doopa czy zespołu filmowego „Skurcz”. TPN 25 ma na swoim koncie dwa albumy: Słabo i Bracia (wydania internetowe) oraz pojedyncze wydawnictwa zbiorowe.

Koncert odbędzie się w piątek 9 grudnia w radomskim klubie Tartak. Początek o 20:00. Bilety do kupienia w cenie 15 zł (w przedsprzedaży) i 25 zł (w dniu imprezy).

Turbo zagra w Łodzi

2011-11-28T15:45:00.002+01:00

Polscy weterani heavy i thrash metalu zagrają w Łodzi koncert akustyczny.

Turbo to znana na polskiej scenie muzycznej kapela. Zadebiutowali w kwietniu 1980 na koncercie w Klubie Studenckim „Sęk” w Poznaniu. Uczestniczyli we wszystkich prestiżowych imprezach rockowych lat 80. - m.in. Rock Arena w Poznaniu (1981), Rockowisko w Łodzi (1981-1982) i FMR w Jarocinie (1982). Po zmianach personalnych grupa postanowiła zmienić stylistykę z hardrockowej na heavymetalową. Do tej pory należą (wraz z zespołami TSA i Kat) do tzw. „Wielkiej Trójki Polskiego Heavy Metalu”.

Ich debiut płytowy to krążek Dorosłe Dzieci z 1982 roku, na którym znalazły się takie hity jak Szalony Ikar czy utwór tytułowy. Trzy lata później wydali kolejny longplay Smak Ciszy. Największy sukces odnieśli trzecim albumem Kawaleria Szatana. Po zmianach personalnych i rozłamie w zespole, formacja zawiesza działalność w 1991 roku. Reaktywacja następuje osiem lat później. Obecny skład tworzą: Wojciech Hoffmann (gitara), Tomasz Struszczyk (śpiew), Bogusz Rutkiewicz (gitara basowa), Dominik Jokiel (gitara), Tomasz „Krzyżyk” Krzyżaniak (perkusja). Mają na swoim koncie łącznie kilkanaście płyt, jeszcze w tym roku ma wyjść nowy album formacji.

Koncert odbędzie się w piątek 9 grudnia w klubie Iron Horse. Początek o 21:00.

W rolach głównych

2011-11-28T13:06:00.000+01:00

Zamiana ról na najwyższych szczeblach władzy w Rosji. W dobrze znaną, bo już dwukrotnie odgrywaną rolę prezydenta wcieli się obecny premier Władimir Putin. W roli premiera zobaczymy natomiast debiutującego na tym stanowisku obecnego prezydenta Dmitrija Miedwiediewa.

O decyzji wzięcia udziału w przyszłych wyborach prezydenckich w marcu 2012 roku premier poinformował w niedzielę, podczas zjazdu partii Jedna Rosja. Odbywał się on w hali sportowej Łużniki w Moskwie, uczestniczyło w nim 11 tys. delegatów i gości, a obrady transmitowane były na żywo przez telewizję państwową. Propozycja taka pojawiła się już podczas poprzedniego zjazdu, 24 września, na którym przyjęto program i zatwierdzono listy kandydatów partii w wyborach do niższej izby rosyjskiego parlamentu - Dumy Państwowej (odbędą się 4 grudnia). Wtedy Dmitrij Miedwiediew ogłosił, że nie będzie ubiegać się o reelekcję i wysunął kandydaturę Putina na funkcję prezydenta. Putin nie został mu dłużny. Zapowiedział, że po wyborach prezydenckich ustępujący z funkcji Miedwiediew stanie na czele rządu.

Putin głową państwa był dwie kadencje. Ponieważ trzecia byłaby niezgodna z konstytucją, pojawił się pomysł jej zmiany. Ostatecznie dostosować musiał się Władimir, udzielając skutecznego poparcia swojemu bliskiemu współpracownikowi. Dmitrij Miedwiediew został wybrany na prezydenta 2 marca 2008.

Powstało wiele filmów, w których dwóch głównych bohaterów zamienia się rolami. Pytanie czy jest to nowa, zaskakująca fabuła na miarę światowego kina, czy też realizowanie dawno temu napisanego scenariusza. Pełną obsadę, a więc dotyczącą też ról drugoplanowych poznamy w dniu premiery, czyli 4 marca 2012.

Morda, mordo ty moja

2011-11-28T10:22:00.001+01:00

Exposé: bla bla bla. Komentarze mainstreamowych mediów: bla bla bla. Ale akurat nie winię tu specjalnie Tuska, bo tak samo zachowałby się Kaczyński, Miller czy Palikot. Ten kraj toczy choroba i nie ma na to lekarstwa. Ci u góry zdają sobie z tego sprawę. Ale mają to gdzieś, bo w razie czego spokojnie spierdolą na Seszele. Stać ich.

Dobrze brzmi tekst Komorowskiego: Proszę nie straszyć Polaków. Czasy są trudne, ale dla Europy. Dla Polski - raczej zachęcające. Haha, no co za typ. Brat mojego znajomego z Pomorza (lekarz) otrzymał propozycję świątecznego dyżuru w szpitalu. Zgadnijcie, ile mu zaoferowano za to wigilijne poświęcenie? Zwyczajne 10 tysia. 10 tysięcy złotych, gdyby ktoś nie kumał. Kastowość? Nie, to w Indiach. Moim znajomym, pracującym w szpitalach (magistrom, ale nie lekarzom) daje się za ten sam okres pracy w Boże Narodzenie maksymalnie 300 zł. A Marek Belka: Mamy niesłychanie żywotną klasę przedsiębiorców oraz, co tu dużo mówić, ciężko pracujący naród. Mam nadzieję, że ten ciężko pracujący naród spychany na margines w końcu uderzy w te jebane elity. Nam nie potrzeba kokosów i frykasów, jedynie - by nas szanowano i dawano odpowiednią kasę za naszą pracę. Za dużo? To wypierdalać!

Mulenie Prezia o 11 listopada też wiele nie wnosi, ale doskonale pokazuje, gdzie ma się skupiać uwaga rodaków: Uważam, że Polska jest zagrożona ekstremizmem. Ekstrema się sobą nawzajem karmią. Nie pozwólmy ekstremistom i chuliganom psuć naszych wspólnych świąt. Po czym obwieszcza, że chętnie obejmie patronat nad przyszłorocznym Marszem Niepodległości. Dość już igrzysk, dajcie chleb, skurwysyny.

Pomijam sprawę, że rząd jednak ma rozdwojenie jaźni, bo pan Rostowski rzekł: Mamy do czynienia z wysokim stopniem niepewności w strefie euro, spowolnieniem gospodarki, a z drugiej strony z dobrą pozycją Polski. Mamy jednak świadomość, że prędzej czy później do Polski ta sytuacja dojdzie.

Nie łykam żadnego „Tusku matole, twój rząd obalą kibole” ani anarchistycznych haseł o decentralizacji i zmniejszeniu wagi urzędów w naszym życiu. To mrzonki. Ale jak nadejdzie kryzys gospodarczy, to punk z anarchią na koszulce będzie stał ramię w ramię ze skinem z celtykiem na bluzie. Tak jak było na słupskiej zadymie po śmierci Przemka Czai. Bo nadchodzi zawsze czas zemsty za poniżanie.

Prokurator zadowala Biedronia

2011-11-24T14:44:00.000+01:00

Prokuraturze nie trzeba dwa razy powtarzać - przynajmniej, gdy mówi Gazeta Wyborcza i pewna helsińska fundacja z Warszawy. Są pierwsze działania w sprawie „Zakazu pedałowania” oraz krzyża celtyckiego.

Decyzję sądu, który przychylił się do wniosku Narodowego Odrodzenia Polski o zastrzeżenie m.in. piktogramu z rysunkiem wiadomo czego, a także „celtyki”, skomentowałem wczoraj. Z racji braku chęci na zajmowanie się byle kim, nie wspomniałem o oburzeniu jakie orzeczenie wywołało w Ruchu Palikota. Dziś posunięcie prokuratury, która zaskarży wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, z zadowoleniem przyjął poseł Robert Biedroń. Na antenie TVN24 mówił to, co zwykle - że standardy cywilizacyjne, że Europa zakazuje, że faszyzm.

Teraz sprawa zastrzeżonych symboli wróci na wokandę. Warszawska prokuratura szykuje apelację. Media natomiast, w pełnej kooperacji ze skrajną lewicą, będą wywierać presję na niezawisły (?) sąd, który zapewne decyzję poprzedniego składu orzekającego zmieni. Uczyni tym samym krok ku Europie marzeń posła Biedronia, ale niestety krok w tył w materii wolności słowa.

W obronie „celtyki”

2011-11-23T14:09:00.000+01:00

Święte oburzenie mediów nie jest rozdzielane sprawiedliwie - to chyba nie budzi wątpliwości żadnego świadomego odbiorcy. Podobnie rzecz się ma z rozmaitymi autorytetami. Aktualnie chwilowy szum wywołał wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, który zarejestrował między innymi falangę i krzyż celtycki jako symbole NOP.

Narodowe Odrodzenie Polski to na polskiej scenie organizacji narodowych zjawisko szczególne. Zawsze zdystansowani od endeckich tradycji, skonfliktowani z ONR i Młodzieżą Wszechpolską, poszukujący własnej ideologicznej drogi. Lansowany przez NOP koncept „nacjonalizmu trzeciopozycyjnego” tylko dodatkowo miesza w garze. Doktryna ta stanowi fundament swoistej międzynarodówki tworzonej przez podobne NOP-owi partie w innych europejskich państwach. Sformułowania quasi-sekciarskie i niepokojące poparcie dla korporacjonizmu wskazują, że coś tu jest nie tak, w skutek czego „mainstreamowi” narodowcy mają z NOP problem.

Jakby nie było, nie o ocenę tego ugrupowania chodzi, tylko o standardy wolności słowa, które dotyczą każdego z nas. Wśród symboli zastrzeżonych przez NOP znalazł się kultowy już piktogram „Zakaz pedałowania”. Zdaniem prokuratury oraz lewicowych aktywistów znak ów nawołuje do nienawiści i jako taki powinien być zdelegalizowany. Innego zdania był sędzia, który opierał się na ekspertyzach dr. Pawła Nowaka oraz mgr. Roberta Kamińskiego. Co ważne, również falanga i celtycki krzyż znalazły się na celowniku lewicy, a to już grube przegięcie.

Symbol falangi, czyli stylizowanej ręki z mieczem, jest bodaj najbardziej charakterystycznym znakiem polskiego nacjonalizmu. Przed II wojną światową posługiwał się nim ONR, dziś jest tak samo. „Celtyka” to z kolei bardziej uniwersalny symbol, którym posługują się narodowcy z całej Europy. Nie tylko oni zresztą - krzyż celtycki z wydłużonym środkowym ramieniem jest uznawany przez Kościół katolicki. Oczywiście zastrzeżona przez NOP uproszczona wersja jest także w użyciu neonazistów, ale ci wręcz nałogowo kradną cudzą symbolikę - swastyka, salut rzymski, teraz celtycki krzyż. Żaden z tych motywów nie został wymyślony przez Hitlera, czy nawet Mussoliniego, o czym warto przypomnieć rodzimym tropicielom faszyzmu.

Liberalizm według PO

2011-11-22T10:32:00.003+01:00

Miłościwie nam panująca Platforma Obywatelska od początku swojego istnienia określa się mianem liberalnej. Dziwna przypadłość spotyka wszystkie partie dochodzące do władzy, że zapominają, z czym szły do wyborów. Kiedy już osiągają cel, wszystkie stają się takie same.

Jeszcze pięć lat temu żywe były hasła rodem wzięte z akcji „4 x tak”. PO proponowała cztery pytania w referendum. Czy jesteś za: wprowadzeniem okręgów jednomandatowych, zniesieniem Senatu, zmniejszeniem liczy posłów do 230 oraz zniesieniem immunitetu parlamentarnego?

Ważnym postulatem tej partii było także wprowadzenie podatku liniowego. Dzisiaj w Platformie nikt zdaje się już o tym nie pamiętać. Gdzie się podziało liberalne spojrzenie na państwo? Gdzie wprowadzanie w życie idei taniego państwa, uszczuplonej, ale sprawnej administracji? Senat ma się dobrze, ale od dawna wiadomo, że nie wspomaga on działań parlamentu. Posłów mamy prawie pół tysiąca, a wszyscy w izbie wyższej i niższej cieszą się immunitetem.

O okręgach jednomandatowych mowy być nie może, bo jak tłumaczy premier - koalicjant się nie zgadza. Zamiast podatku liniowego i prawdziwego liberalizmu w wymiarze gospodarczym i społecznym mamy niejasny system ulg i wysokie obciążenia fiskalne.

Obywatel sam potrafi gospodarować swoimi środkami. Państwo nie musi w to ingerować, pobierając „daninę” i rozdzielając wedle własnego uznania. Polacy dojrzeli do wolności. Droga (w utrzymaniu) klaso polityczna! Zacznij oszczędzanie od siebie.

Woda z armatek na państwowy młyn

2011-11-21T10:44:00.000+01:00

Rozgorączkowanie spowodowane Marszem Niepodległości nieco opadło (choć nie do końca, o czym dalej), więc można pokusić się o jakąś szerszą refleksję. Moim zdaniem największy kapitał na całym wydarzeniu zbił rząd, a propagandowo wygrała radykalna prawica (a więc tu w ocenie różnię się nieco od Tomka Migdałka). Na pewno jednak odmienne będą moje wnioski dotyczące skutków 11 listopada.

Nie jestem zwolennikiem obchodzenia Święta Niepodległości w taki sposób w jaki zaproponowali to organizatorzy Marszu. Pochody ogólnie kojarzą mi się dość ponuro i nie ma tu znaczenia kolor flag czy emblematy defilujących. Nie przemawia do mnie również argument, że trzeba pokazać społeczeństwu „siłę narodu”, bo moim zdaniem przejawia się ona w zupełnie innych aspektach. Ale istnieje coś takiego jak swoboda wyrażania swoich poglądów i każdy (za wyjątkiem promotorów systemów totalitarnych) powinien do niej posiadać pełne prawo. Zresztą, o zaletach pluralizmu pisał nie będę, bo są oczywiste - wolność słowa to przecież jeden z istotniejszych walorów portalu Neteor.

Na całej linii zawiodły media. Z jednej strony nakręcające ten cały rozgardiasz, z drugiej kompletnie nieprzygotowane do obsługi zdarzeń. Ale przede wszystkim: stronnicze. I to zarówno te pro marszowe, jak i anty. Nikt nie pokusił się choćby o próbę obiektywnego spojrzenia na całą sytuację. Skompromitowała się Fronda, już po raz któryś z rzędu. Ich materiał o prowokatorze bijącym prowokatora to kuriozum i mocna porażka (pomijając już to, że do człowieka bijącego fotoreportera przyznała się oficjalnie Legia). W ten sposób nie rozwiąże się żadnego konfliktu, ale może właśnie o to chodzi? O to, by w dobie nadciągającego poważnego kryzysu rozpalony wzrok Polaków kierował się na problemy zwalczających się skrajnych frakcji (bo nie ukrywajmy, mimo tysięcy uczestników Marszu i blokady - to jest promil mieszkańców ojczyzny), a nie na lawirujących i kombinujących rządzących (którym notabene cała zadyma pozwala na umacnianie systemu represji)?

Czy byłoby tylu ludzi w stolicy, gdyby wiedzieli, z kim przyjdzie im dzielić chodnik? Zaproszenie niemieckiej antify było poważnym błędem Porozumienia 11 Listopada. Ten fakt przyczynił się walnie do poparcia przez społeczeństwo Marszu Niepodległości (abstrahuję tu od naszych narodowych resentymentów, bo trochę smutne, że Niemiec zawsze będzie dla Polaka złym Niemcem - niezależnie, kim byłby jako człowiek). Jednak odziani w czerń sąsiedzi są dobrze znani w całej Europie ze względu na swoje wojownicze nastroje i zachowania, więc trudno tu mówić o pokojowym charakterze blokady, co usiłowano sugerować wcześniej. Ogólnie widać, że cała jej konstrukcja to zlepek całkowicie różnych od siebie grup i idei. W dodatku bez speców od PR, co boleśnie uwidoczniło się w idiotycznych wręcz wypowiedziach Kazimiery Szczuki czy Jacka Żakowskiego.

Przejdźmy teraz na drugą stronę barykady. Czy tylu rodaków poparłoby Marsz wiedząc, że organizatorzy doskonale zdają sobie sprawę z przybywających na ich wiec setek chuliganów? Dużo mówi się i pisze o niemieckich gościach blokady, ale czy ktoś wspomni, że na Marsz byli zaproszeni na przykład znani z agresywnego nacjonalizmu kibice z Serbii? Że słynny pan Rafał, patriota zaatakowany na ulicy przez antifę prowadził stronę internetową, na której zachęcał do odwiedzania portalu Blood & Honour? (gdy o sprawie zrobiło się głośno, stronę usunął, ale istnieje pamięć Google i skany). No i w końcu, że odnotowano obecność neofaszystów po stronie narodowej. Na zdjęciu ilustrującym ten tekst widać flagę z krzyżem celtyckim (o specyficznej formie i kolorystyce flagi nie wspomnę). Gdyby jednak ktoś miał wątpliwości co do symboliki tego znaku, służę wlepką fanów Czarnych Jasło: http://i19.tinypic.com/333fgo0.jpg.

Radykalni w poglądach kibice sami zresztą przyznają, że byli stroną agresywną, a teraz rozochoceni warszawskim klimatem mają zamiar rozpocząć „akcje odwetowe”. Na portalu Kibice.net jeden z moderatorów (a nie są to osoby z byle łapanki, więc nie był to tzw. cybernapinacz) oferował miejsce na wpisywanie terminów i lokalizacji rockowych koncertów, które będzie można rozbijać, gdyż chodzą na nie - oczywiście - „lewacy”. Po zalewających temat postach podchwytujących ideę skinheadów i kibiców, został on usunięty. Podobne mu pojawiają się jednak na innych stronach i dają bardzo nieciekawy obraz stadionowych „patriotów”.

Na marginesie, odniosę się jeszcze do zarzutu Tomka o wpisach internetowych. Otóż bardzo skrupulatnie dobieram cytaty z sieci. Są to osoby, które albo znam (ale w tekście przedstawiam jako anonimowe, gdyż tak sobie najwyraźniej życzą, pisząc pod pseudonimami), albo takie, o których wynika z kontekstu netowego dyskursu, że nie są jedynie bytami wirtualnymi.

Zróbmy sobie zamieszki

2011-11-18T16:33:00.003+01:00

Jutro w Poznaniu Marsz Równości, czyli coroczna manifestacja organizowana przez ruch gejowski. Naprzeciwko pikieta Obozu Narodowo-Radykalnego. Część mediów podkręca atmosferę i tradycyjnie czeka na zadymę jak na mannę z nieba.

Trzeba iść za ciosem, bo od Marszu Niepodległości minął zaledwie tydzień. Internauci bezlitośnie wypunktowali agresję policji, obecność prowokatorów na Placu Konstytucji i całkowite pominięcie właściwego pochodu, który był wielkim świadectwem polskiego patriotyzmu. Teraz, gdy poznańskie ulice chcą sterroryzować ekshibicjoniści, znów trzeba pokazać tępą, siermiężną twarz rodzimego narodowca. Kibica naturalnie też - wszak dla lewicy to i tak wszystko jedno.

Potrzeba sprowokowania burd jest szczególnie silna w Gazecie Wyborczej i TVN, czemu trudno się dziwić. Obie redakcje wielokrotnie dowiodły, że nie cofną się przed żadnym fortelem, byle tylko tęczowych albo czerwonych było na wierzchu. Organ Adama Michnika ostrzega, że na pikietę przyjdą kibole Lecha, ale od razu uspokaja - zaprawiona w bojach policja da radę. Będą tarcze, będą armatki, będą wnioski z 11 listopada. TVN-owskie Fakty też nie próżnują. Rezydujący nad Wartą red. Kostkowski przepytuje eksperta od terroryzmu (!), który komplementuje kibiców, że są świetnie zorganizowani i przygotowani na „takie sytuacje”. Łał, mamy własną Al-Kaidę, tyle że z Jezusem zamiast Mahometa.

Nawet grafików zmobilizowano, by przygotowali mapkę sytuacyjną - tu pójdą pederaści, kawałek obok staną narodowcy. Oczywiście uczestników Marszu Równości nie nazwano tak brzydko jak wyżej - takie słowa są częścią „języka nienawiści”, a ten zarezerwowany jest wyłącznie dla reakcyjnej konserwy. Druga strona ma do zaoferowania wyłącznie miłość i tolerancję, co objawia się również w kreowaniu zamieszek zanim te zdążą się rozpocząć.

Policjant bije, ofiara siedzi

2011-11-18T14:10:00.000+01:00

Film, na którym nieumundurowany funkcjonariusz katuje przechodnia w okolicach Placu Konstytucji obiegł cały polski internet. Teraz pobity człowiek trafi do więzienia na trzy miesiące.

Przed Marszem Niepodległości 11 listopada, gdy po ataku policji na uczestników manifestacji doszło do zamieszek, mieszkaniec Obornik Śląskich został pobity przez oficera w cywilu. Mężczyznę potraktowano gazem łzawiącym, skopano i powalono na ziemię. Całe zajście zarejestrował kamerą jeden z blogerów, a nagranie trafiło do serwisu YouTube. Ofiara pobicia, które widziała cała Polska, trafił przed oblicze sądu, który... skazał go za napaść na policjanta - informuje Gazeta Polska Codziennie.

Sędzia dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy, nie wziął pod uwagę kluczowego dowodu w postaci filmu i posłał Dariusza Kloca na trzymiesięczną odsiadkę. Przypomnijmy, że policjant, który brutalnie skatował uczestnika Marszu udał się na zwolnienie lekarskie i ma zostać zawieszony w obowiązkach.

Na Placu Konstytucji w dniu święta narodowego zebrały się osoby chcące wziąć udział w Marszu Niepodległości. W niewielkiej odległości odbywał się happening Kolorowa Niepodległa, którego celem była blokada pochodu. Policja obecna na Placu bez wyraźnego powodu natarła na świętujących, co sprowokowało część kibiców piłkarskich do walk. Sam Marsz został zepchnięty w przeciwnym niż planowany kierunku i przeszedł spokojnie bez policyjnej eskorty. Udział wzięło w nim ok. 30 tys. ludzi, co czyni go bodaj największą manifestacją w powojennej Polsce.

Reggowy flow w Krakowie

2011-11-14T15:45:00.000+01:00

W ramach Reggae Jam usłyszymy Grubsona, East West Rockers oraz kooperację Bob One & Bas Tajpan.  

Grubson to polski raper i producent muzyczny z Rybnika. Występował w formacjach 3oda Kru, Siła-Z-Pokoju i Super Grupa. Nagrał dwa solowe albumy: O.R.S. i Coś więcej niż muzyka.  

Bob One, czyli Bogumił Morawski pochodzi z Katowic. Można go określić jako prawdziwego wojownika słowa, którego orężem jest mikrofon, a ulubionym stylem walki - raggamuffin.  

Bas Tajpan prezentuje mieszankę reggae i muzyki eksperymentalnej, a na scenie występuje już ponad dekadę. Karierę zaczynał w pierwszej połowie lat 90., udzielając się na legendarnych kompilacjach DJ 600V i IGS-a oraz wielu innych kojarzonych z początkiem kultury hip-hop w Polsce. Od razu zyskał ogromne grono wiernych słuchaczy. W ubiegłym roku fani wreszcie doczekali się po dziesięciu latach solowego krążka Korzenie i Kultura.  

Obaj muzycy (Bob One i Bas Tajpan) zaprezentują materiał ze swoich solowych płyt, jak również wspólne kawałki znane między innymi z produkcji Fandango Gang.

  East West Rockers to polski zespół i sound system grający muzykę reggae i dancehall. Powstał w listopadzie 2004 roku z inicjatywy selektora Kuby 12000. Oprócz niego od początku w składzie byli wokaliści Grizzlee i Cheeba oraz VJ i selektor JahLaptop. W październiku 2005 do składu dołączył wokalista Ras Luta. Formacja ma za sobą występy m.in na festiwalu Reggae Seasplash w Chorwacji, Nie zabijaj, Ostróda Reggae Festiwal i One Love. Na swoim koncie mają trzy albumy: Ciężkie Czasy (2006), Jedyna Broń (2008) i eastwest.FM (2011) oraz singiel Bless Ya / Wielka Energia (2006).  

Całość poprowadzi reprezentant koneckiego Mad Crew, znany i lubiany w całym kraju DJ Bart.   

Impreza odbędzie się w sobotę 19 listopada w krakowskim klubie Kwadrat. Bilety w cenie 40 zł. Start o 19:00.

 Line up przedstawia się następująco: 

19:00 - 19:15 Dj Bart & OSA 
19:15 - 20:30 Bob One & Bas Tajpan
 20:30 - 20:45 Dj Bart & OSA 
20:45 - 23:15 EWR 
23:15 - 23:30 Dj Bart & OSA
 23:30 - 01:30 Grubson

Schetyna: teraz rozmowy z PSL

2011-11-14T13:37:00.005+01:00

Koalicja PO-PSL podzieliła się resortami. Ludowcy zachowają trzy dotychczasowe ministerstwa: gospodarki z wicepremierem i szefem PSL Waldemarem Pawlakiem na czele, rolnictwa z Markiem Sawickim oraz pracy.

W tym ostatnim nastąpi zmiana personalna. Miejsce Jolanty Fedak zajmie związany z partią 30-letni lekarz, Władysław Kosiniak-Kamysz, który cztery lata temu odrzucił propozycję ze względu na młody wiek i chęć doktoryzacji.

Stanowisko Grzegorza Schetyny, byłego marszałka Sejmu, wciąż nie jest jasne. Padają tu funkcje od posła szeregowego do ministra transportu, jest też pomysł objęcia przez niego nowego resortu cyfryzacji i administracji. Premier nie podjął jeszcze ostatecznej decyzji. - Kryzys w Europie jest coraz głębszy, a Schetyna w roli wicepremiera i szefa MSWiA okazał się sprawnym organizatorem - mówi jeden z polityków PO. Teraz mógłby skutecznie zasilić szeregi ekipy.

Jak mówi były marszałek Sejmu, na dziś kluczowe są rozmowy koalicyjne z PSL. Skład rządu premier ma przedstawić w najbliższych dniach.

Krajobraz po Marszu

2011-11-14T11:18:00.001+01:00

Nakręcana tygodniami machina propagandowa wymierzona w Marsz Niepodległości poniekąd odniosła sukces. Miliony Polaków zobaczyły wyłącznie starcia kibiców z policją, a lewicowi działacze przy wesołym akompaniamencie mass mediów zacierają łapska występując w roli męczenników.

Choć wizerunkowo Marsz poniósł porażkę, to sam jako taki okazał się spektakularnym sukcesem. Organizatorom udało się sprowadzić do Warszawy około 30 tysięcy ludzi, którzy z radością zamanifestowali swoją dumę z Polski i bycia Polakami. Te osoby nie połknęły haczyka internacjonalistycznego zapatrzenia w bliżej nieokreślone „europejskie wartości”, lecz twardo stąpają po ziemi widząc ostoję kulturowej i mentalnej tożsamości w biało-czerwonych barwach. Spokojnego i pięknego pochodu telewizje nie pokazały, bo na trasę Marszu nie trafiła ani jedna telewizyjna kamera. Również policja po spacyfikowaniu uczestników na Placu Konstytucji wypięła się na wszystko - wielotysięczny tłum poszedł sam, ale nikt z tam obecnych samotny nie był.

Kilka godzin wcześniej oficjalne obchody Święta Niepodległości z udziałem prezydenta Komorowskiego odbyły się w izolacji od społeczeństwa. Ludzi odgrodzono barierkami, by władza mogła przeżywać samozadowolenie nie niepokojona przypadkową hołotą. To oderwanie od narodu zdyskontował Marsz Niepodległości, który był inicjatywą przygotowaną dla Polaków przez Polaków i nie wpychał pomiędzy biało-czerwone żadnych unijnych szmat. Te powiewały nad URM-em i Belwederem mijanymi przez marszujących i przypominały, że niepodległość jest cały czas postulatem, a nie opisem stanu faktycznego.

No dobrze, skoro wystawiam taką laurkę, to co miliony widziały na ekranach? Otóż widziały tylko to, co miały zobaczyć. Do rozrób doszło - to fakt. Tylko że w przeciwieństwie do odbiorców medialnego przekazu ja byłem na tyle blisko wydarzeń, by widzieć, ile wysiłku policja włożyła w taki obrót spraw. Niezawodni internauci już znaleźli pierwszych lewackich prowokatorów, którzy nakręcali agresję kamieniując funkcjonariuszy. Słynny wątek niemieckiej antify to następny dowód na skalę zakłamania i manipulacji. Autokary pełne uzbrojonych zadymiarzy wjechały do stolicy bez problemu, podczas gdy grupy kibiców rewidowano i blokowano na rogatkach Warszawy. Aspirująca do miana intelektualnej kuźni lewicy Krytyka Polityczna udostępniła terrorystom swój lokal jako bazę wypadową, po czym bezczelnie zaczęła kreować się na ofiarę sytuacji.

Nie mam przy tym większych złudzeń, że ktokolwiek z odpowiedzialnych za przemysł nienawiści rozkręcony wokół Marszu Niepodległości poniesie odpowiedzialność. Sławomir Sierakowski i towarzysze będą nadal wysysać kasę z cycka podatników i płacić grosze za wynajem lokalu w prestiżowej lokalizacji. Kazimiera Szczuka będzie nadal stroszyć piórka i opowiadać o „faszystach”, których udało się (?) zablokować. Nieoceniona Gazeta Wyborcza będzie drążyć wątek delegalizacji Młodzieży Wszechpolskiej i ONR-u, a rząd z entuzjazmem wykorzysta okazję do kolejnych ograniczeń swobód obywatelskich. Za to niemieckim agresorom hurtowo wypuszczonym do domu włos ze łbów nie spadnie, podobnie jak ich polskim pomagierom.

Teraz tylko bunga bunga

2011-11-13T15:01:00.000+01:00

Miliarder, skandalista, właściciel trzech włoskich ogólnokrajowych stacji telewizyjnych, liczącego się wydawnictwa Mondadori oraz prezes klubu piłkarskiego AC Milan w sobotni wieczór pożegnał się z jedną ze swoich funkcji - premiera Włoch.

12 listopada prezydent Giorgio Napolitano przyjął dymisję Silvio Berlusconiego. Rezygnacja spowodowana była utratą przez centroprawicową koalicję rządową większości w Izbie Deputowanych. Powodem kryzysu koalicyjnego było odejście grupy polityków z Ludu Wolności - macierzystej partii premiera. Zarzucali mu oni niezdolność do rządzenia krajem w dobie obecnego kryzysu finansowego. Mimo że tydzień temu z ust premiera dało się usłyszeć: Nie odejdę. Mam za sobą większość w parlamencie!, to Nie widzę innej możliwości niż nowe wybory. Parlament jest sparaliżowany padło z jego ust zaledwie trzy dni później. Zmiany zachodzą więc dość szybko.

Jednak jeszcze przed ustąpieniem ze stanowiska najdłużej urzędujący (łącznie 3332 dni) w historii Republiki premier uczestniczył w uchwaleniu przez obie izby parlamentu ustawy o stabilizacji finansów, a także przewodniczył ostatnim, pożegnalnym obradom Rady Ministrów. Tworzeniem nowego rządu zajmie się desygnowany przez Giorgio Napolitano na premiera ekonomista Mario Monti. W niedzielę prowadzone są konsultacje prezydenta z koalicją i opozycją na temat powołania nowego gabinetu.

W trzykrotnej kadencji do ważniejszych działań premiera można zaliczyć między innymi te dotyczące robót publicznych czy reformę prawa pracy. Mimo tego Silvio Berlusconi dla dużej części nie tylko włoskich obywateli kojarzy się ze skandalami obyczajowymi z udziałem prostytutek, korumpowaniem sędziów i oszustwami finansowymi. Jako jeden (a może jedyny) ze swoich obowiązków względem wyborców oraz szefów państw innych krajów postrzegał troskę o młody wygląd. Stąd też zapewne operacje plastyczne, przeszczep włosów oraz lifting twarzy 75-cio letniego polityka. Nagrywał też płyty. Premiera najnowszej została jednak opóźniona z powodu kryzysu, w jakim znalazło się państwo włoskie. Fani ballad jego autorstwa pewnie już zacierają ręce!

IV Śląski Festiwal Charytatywny

2011-11-10T15:46:00.002+01:00

Festiwal jest cyklicznym wydarzeniem muzycznym, dedykowanym materialnemu i psychologicznemu wsparciu osób niepełnosprawnych.  

W tym roku organizatorzy chcą pomóc Justynie Wysockiej z Knurowa, u której w marcu 2010 roku zdiagnozowano pierwotny nowotwór tkanki kostnej. Dziewczyna musiała przejść amputację nogi na wysokości ud, a dotychczas zebrane środki przeznaczono na zakup nowoczesnej protezy.  Podczas koncertu dla Justyny zagrają zespoły: punk rockowe ADHD Syndrom, Bulbulators, Buster Bidon i rockowe De Łindows. 

ADHD Syndrom to formacja z Nowego Targu powstała w 2005 roku. Zespół tworzą: Konrad „Pepsi” Janik - gitara solowa, chórki, Franek „Franek” Podlipni - wokal, teksty, gitara rytmiczna, Grzesiek „Bojler” Janczy - bass oraz Szymon „Grymas” Dziatkowicz - perkusja. Obecnie kapela jest w trakcie nagrywania debiutanckiej płyty.

 Grupa Bulbulators powstała pod koniec 1989 roku. Od początku inspiracją dla kapeli był wczesny punk rock, a także klasyczne zespoły street punk. Ich debiut to album Prawdziwe Życie z 2000 roku. W 2002 ukazał się drugi krążek zespołu Nie! Nie! Nie!, zawierający m.in. takie utwory jak Biało-Czerwoni, Pakiet socjalny czy Nie ma kwiatków. Kolejne albumy to Punkophilia (2004) i Aut Punk Aut Nihil (2007) oraz winylowy limitowany DEJA VU (2009). Obecnie zespół promuje swą szóstą płytę Principes Mortales Punk Aeterna. 

Buster Bidon to punk rockowa kapela z Gliwic powstała w 2008 roku. Jak na razie ich najpoważniejszym występem był koncert na XVIII Finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Zabrzu. 

De Łindows to katowicka grupa punk rockowa założona w 2002 roku. Przez zespół przewinęło się wielu muzyków. Po licznych roszadach uformował się sześcioosobowy skład. Formacja ma na swoim koncie dwa albumy: Depresja z 2004 roku i ostatni Sto mil na sekundę z 2006.  

Koncert odbędzie się w piątek 18 listopada w ROCK'A music club w Gliwicach. Cena biletu-cegiełki w dniu koncertu - 25 zł. W przedsprzedaży można je kupić za 20 złotych rezerwując pod adresem kontakt@calanaprzod.org lub numerem telefonu Stowarzyszenia „Cała Naprzód” 511 141 197.

Karty rozdane

2011-11-10T10:32:00.002+01:00

Wszystko tak, jak być powinno. Rząd podał się do dymisji, nowi posłowie złożyli ślubowanie, powołano (nie bez emocji) Prezydium Sejmu, prezydent powierzył misję tworzenia rządu. Komu? Niespodzianka nie wchodziła w grę - desygnowany na premiera został Donald Tusk.

Mówiąc słowami wicepremiera Waldemara Pawlaka koalicja trwa i trwa mać. Choć opozycja, co zrozumiałe, stara się kołysać polską scena polityczną, obie parte - PO i PSL - zdają się żyć swoim życiem, na które PiS, RP, SLD ani SP nie mają wpływu.

Standardowa pozornie procedura powołania Prezydium nowego Sejmu stała się powodem sporego napięcia. W Prawie i Sprawiedliwości posłowie przypomnieli sobie po raz kolejny o katastrofie smoleńskiej i w związku z tym sprzeciwiali się kandydaturze Ewy Kopacz na stanowisko marszałka. Ostatecznie jednak to właśnie była minister zdrowia będzie drugą osobą w państwie.

Problem pojawił się także przy wyborze wicemarszałka z Ruchu Palikota. W pierwszym głosowaniu Sejm odrzucił proponowaną przez ten klub Wandę Nowicką. Z sytuacji chciał skorzystać nowy twór na prawicy - Solidarna Polska, jednak ostatecznie to formacja Janusza Palikota będzie miała swojego przedstawiciela w Prezydium.

Co z rządem? Wygląda na to, że niewielu dotychczasowych ministrów utrzyma swoje stanowiska. Prawie na sto procent wiadomo, że ze strony ludowców zmian nie będzie, a Platforma Obywatelska ponownie zaufa Jackowi Rostowskiemu, Radosławowi Sikorskiemu i Elżbiecie Bieńkowskiej.

Jedno jest pewne - przed władzami naszego państwa jak i całej Unii Europejskiej stoi wiele trudnych wyzwań. Globalny kryzys jest faktem i porządek na „własnym podwórku” nie wystarczy. Priorytetem nowego rządu powinno być budowanie silnej pozycji Polski w Europie tak, aby wprowadzany ład nie zepchnął naszego kraju na polityczny i gospodarczy margines.

Zlot Fanów Metalliki w Krakowie

2011-11-09T15:46:00.001+01:00

Fani metalowej formacji spotkają się już po raz 21.   

Podczas tegorocznego spotkania, na którym zagrają Alcoholica i Heart Attack odbędzie się premiera książki Enter Night: Metallica The Biography autorstwa Micka Walla. Zlot organizowany jest przez serwis Overkill.pl

  Alcoholica powstała w 2004 roku wyniku fascynacji grupą Metallica. Członkowie kapeli pochodzą z Górnego Śląska i koncertują około 20 razy w roku. Odpowiednie przygotowanie materiału, który grają, pochłania ich bez reszty. Jak mówią: „granie muzyki zespołu Metallica to zaszczyt i powód do dumy”. Mimo że muzyka amerykańskiego pierwowzoru jest wymagająca, a repertuar trudny, to polska wersja Metalliki zdecydowanie daje radę, a ich występy cieszą się ogromnym zainteresowaniem. W skład wchodzą: Wojciech „Sasim” Sasimowski (gitara/wokal), Marcin „Kęda” Kędzierski (gitara), Michał „Misiek” Flak (bas) oraz Ryszard „Harry” Gilge (perkusja). 

Dla odmiany formacja Heart Attack to grupa dźwiękowo-poetycka łącząca wytrwale wdzięk Johnny'ego Casha z nostalgią Pantery i lekką nutką dekadencji. Tworzą ją: Hevi (bębny), Biały (gitara), Rudy (gitara), Dźwiedziu (bas) i Drzewo (wokal).   

Zlot odbędzie się w piątek 18 listopada w krakowskim pubie Kazamaty. Wjazd 5 zł. Start o 18:00.

W poszukiwaniu utraconych czytelników

2011-11-09T10:26:00.000+01:00

Mimo niedotarcia do Krakowa głównej gwiazdy trzeciej edycji Festiwalu Conrada (2-6 listopada) - Michela Houellebecqa, miastu udało się wytworzyć w tych dniach atmosferę literackiej zawieruchy, a to za sprawą czytelników, którzy przeciwnie do oczekiwanego autora dopisali.

Niepojawienie się Houellebecqa na lotnisku w dzień przed zaplanowaną wizytą w Polsce, umocniło wizerunek tego pisarza jako intrygującego, owianego tajemnicą i obojętnego na wszelkie powinności. Niektórzy mogli być poirytowani, ale w gruncie rzeczy zachowanie to bardzo przystaje do autora Cząstek elementarnych i tworzy jego bardzo spójny obraz. Natomiast organizatorzy festiwalu świetnie poradzili sobie także bez niego, oferując bogaty program dyskusji wokół rozmaitych problemów literatury współczesnej (pytanie o rolę powieści, dylematy tłumaczenia, problemy wydawnicze i inne), nad którymi pochylali się zarówno twórcy, jak i eksperci z dziedziny.

Popularyzowano sylwetki autorów ważnych i cenionych w swoich rodzimych krajach, których twórczość być może zainteresuje także polską publiczność, a przynajmniej pozwoli na zorientowanie w aktualnych wydarzeniach literackich z zagranicy. Zaproszono m.in. Steve Sem-Sandberga, pisarza i publicystę szwedzkiego, zdobywcę Wielkiej Nagrody Dziewięciu oraz Zeruyę Shalev - pisarkę izraelską, tłumaczoną na wiele języków, która wzięła udział w spotkaniu „Kobiety pod presją”. I trzeba powiedzieć, że w salach Piwnicy pod Baranami słuchaczy nie brakowało, a pojawiające się pytania i wątpliwości świadczyły o nieudawanym zainteresowaniu.

Równolegle do wydarzeń festiwalowych odbywały się 15. Targi Książki, które w sposób empiryczny obaliły pogląd, że przeciętny Polak czyta średnio dwie książki rocznie. Bo w takim razie, skąd ci wszyscy ludzie stojący w ciągnącej się niemalże od przystanku tramwajowego kolejce do rejestracji? Aby dostać się do hali z pawilonami wydawniczymi, trzeba było swoje wystać, a poruszanie się pomiędzy stoiskami odbywało się w ślimaczym tempie. Mimo tych niewygód, przyjemnie było brać udział w wydarzeniu o tak szerokim odzewie społecznym. Przyczyn tego zainteresowania można upatrywać w bardzo zróżnicowanej ofercie wydawniczej, ponadto połączonej z akcjami promocyjnymi: udzielaniem rabatów, konkursami i wizytami autorów, którzy podpisywali swoje książki: Dehnel, Kuczok, Masterton (sic!), by wymienić tylko kilka nazwisk. Równocześnie w salach seminaryjnych odbywały się dyskusje wokół zjawisk we współczesnej literaturze, w których głos, oprócz autorów, zabierały też autorytety akademickie i inni specjaliści.

Hasło tegorocznej edycji Conrad Festival brzmiało: „W poszukiwaniu utraconych światów”. Fakt, że przy okazji tych poszukiwań udało się także odnaleźć i zebrać w jednym miejscu czytelników jest, jak na niedługi staż imprezy, jej wielkim sukcesem. W dodatku rozmaite odsłony literatury działały aktywizująco, zachęcały uczestników festiwalu do podjęcia inicjatywy pisania, czego owocem choćby ten tekst.

Zion Train objedzie Polskę

2011-11-07T15:36:00.003+01:00

Brytyjska legenda dub przyjeżdża do naszego kraju, aby promować swoją najnowszą płytę State of Mind.  

Podczas trasy po Polsce będzie mu towarzyszyć polski Joint Venture Sound System. Podczas koncertu w Poznaniu impreza odbędzie się w dwóch salach - na dużej scenie zobaczymy Zion Train, Joint Venture Sound System i Grabadub (Dubside New Bass Order), a na małej kolektyw +Respirator, który zajmie się chilloutem.

 Zion Train to mieszanka niezwykle dynamicznego dubowego miksu, elektroniki i instrumentów akustycznych. Założyciel zespołu - Neil Perch, występuje na scenach całego świata od ponad dwóch dekad. Jego kompozycje wykorzystywano w filmowych soundtrackach m.in. do zdobywcy nagrody na festiwalu filmowym w Wenecji Chemiczny głód („Fame Chimica”) Antonio Boccoli. Formacja ma na swoim koncie 11 albumów. Mają za sobą koncerty m.in. na Glastonbury, Rototom Sunsplash we Włoszech i Reggae Sun Ska we Francji, a także na polskich festiwalach (Przystanek Woodstock, Ostróda Reggae Festival, Reggae Dub Festiwal w Bielawie). 

Joint Venture Sound System powstał w 1988 roku w Zgorzelcu i był jednym z pierwszych soundsystemów w Polsce. Grają zróżnicowaną muzykę: od dub i reggae w klasycznej formie do global beat-etnotechno, digital dub, funk, dancehall, ragga, jungle, drum'n'bass, ska i big beat. JVSS funkcjonuje w dwuosobowym składzie: DJ Bass Reprodukktor Xiądz Maken, który występuje ubrany w sutannę bądź ornat oraz Aktywator Mario Dziurex, odpowiedzialny za miks głosu, sampli, syren i granej z płyt muzyki.  

Koncert odbędzie się w piątek 18 listopada w poznańskim klubie Eskulap. Bilety w cenie 40/55 zł. Początek o 22:00.  

Zion Train wystąpi w Polsce cztery razy. Na razie oprócz setu poznańskiego wiadomo, że Brytyjczycy zagrają też 17 listopada we Wrocławiu (klub Alibi).

Polemika: Ponure radosne święto

2011-11-03T10:00:00.001+01:00

Wolność głoszenia poglądów to wielka sprawa. Dzięki niej publicysta tego portalu może wyrażać brak entuzjazmu dla nadchodzącego Marszu Niepodległości, natomiast naczelny, który właśnie zgłosił akces do komitetu poparcia tegoż, bez cienia wahania krytyczny tekst publikuje.

Bo właśnie o to w tej całej wolności chodzi, żebyśmy wzajemnie sobie jej nie ograniczali i razem protestowali, gdy jakieś zewnętrzne siły próbują ją tłamsić. Ta potrzeba stoi ponad różnicami ideowymi (które, obok szeregu podobieństw, pomiędzy Filipem Żbikowskim a mną istnieją) i znajduje wyraz w rozmaitych sytuacjach. Wczoraj Filip wrzucił kamyczek do bliskiego mi ogródka. I nie chodzi wcale o to, że mu się sama idea Marszu nie podoba (czego zresztą wczorajszy felieton nie rozstrzyga), lecz o to, że przytaczając argumenty contra posłużył się przykładami i odniesieniami, z którymi trudno mi nie polemizować.

Mój szanowny kolega ma problem z tym, że w analogicznych imprezach z lat ubiegłych brały udział środowiska mniej lub bardziej jawnie faszyzujące, jak choćby Combat 18. Problemem jest też to, że organizatorzy ich obecność tolerowali. Otóż nie uważam, aby było winą działaczy Młodzieży Wszechpolskiej czy ONR, że faszyści, względnie naziści (oba terminy na przekór realiom funkcjonują w dyskursie jako synonimy) przychodzili na manifestację dostępną dla każdego. Jeśli na tegorocznym Marszu Niepodległości zjawią się mityczni już aktywiści Blood & Honour, to rozliczanie z tego narodowców jest absurdem. Czy gdyby po Woodstocku ganiał jakiś naśladowca Breivika, należałoby oskarżyć Owsiaka, że sprzyja terroryzmowi? Podobnie krytyki nie wytrzymuje podawany fakt promowania Marszu na neonazistowskich forach - bo o każdym publicznym wydarzeniu pisać może ktokolwiek i od niego zależy, co i gdzie naskrobie.

Tym, co powinno budzić poważny niepokój, a dla czego w tekście Filipa Żbikowskiego zabrakło miejsca, jest zapowiadane pojawienie się w stolicy lewackich bojówkarzy. Tych samych, których niemieckie służby lokują na szczycie listy zagrożeń wewnętrznych. Ci terroryści (bo tak trzeba ich określić) zostali wezwani na pomoc przez polską „antifę” i jak na razie jest to jedyne zdefiniowane źródło ewentualnych rozrób 11 listopada. Kolejne z nich lokuje się w redakcji Gazety Wyborczej, która głównie za pośrednictwem nieocenionego Seweryna Blumsztajna w sposób pokrętny zachęca do siłowego zatrzymania patriotycznego pochodu.

Największe moje zastrzeżenia budzi nachalne wymienianie rodzimych organizacji nacjonalistycznych w jednym szeregu z „naziolami”. Pomijam publicystów Wyborczej oraz dyżurnych aktywistów lewicy wszelakiej, którzy we Wszechpolakach i narodowcach ogólnie widzą inkarnację NSDAP w czystej postaci. Od siebie powinniśmy wymagać więcej i nie budować (czasami nieświadomie) sieci skojarzeń, które od prawdy stoją bardzo daleko. Dziś możemy z dużym spokojem snuć ideowe rozważania, ale były czasy, gdy weryfikowała je praktyka. Okres II wojny światowej był czasem konfrontacji także polskiego nacjonalizmu z niemieckim nazizmem i jej przebieg nie zostawia wątpliwości odnośnie stosunku pierwszego do drugiego. Przykład przedwojennego lidera ONR Jana Mosdorfa, skazanego na śmierć za pomoc Żydom w Auschwitz, to tylko bardziej jaskrawy przejaw całego zjawiska.

Dożyliśmy momentu, w którym możemy względnie swobodnie wygłaszać rozmaite poglądy i manifestować z rozmaitych okazji. Specyfiką współczesności jest też przeniesienie części debaty do internetu. Tu chciałbym przestrzec Filipa przed zbytnim przywiązywaniem wagi do wypisywanych w sieci rzeczy. Przywołał on w swoim tekście przeciwstawne sobie radykalne cytaty, które miałyby czegoś dowodzić - ale dowodzą jedynie tego, że za polskimi komputerami nie brakuje napinaczy. Sięganie po ich wytwory jako po argument jest ryzykowne, ale nie zdarza się po raz pierwszy. Jakiś czas temu w felietonie traktującym o kibicach nasz publicysta sięgnął do wypowiedzi z for, które kibolom też nie wystawiały dobrego świadectwa. Czy anonimowe i nieweryfikowalne źródła są jednak warte uwagi? Lepiej poznawać po owocach, a te objawią się 11 listopada na warszawskich ulicach.

Tekst jest odpowiedzią na felieton Filipa Żbikowskiego Ponure radosne święto

Poznań: koncertowy listopad

2011-11-02T15:28:00.003+01:00

Stolica wielkopolski będzie obfitować w listopadzie w występy wielu gwiazd sceny muzycznej.

3.11: w Blue Note Jazz Club o 18:00 wystąpi zespół Hunter. Impreza będzie częścią promocji albumu XXV lat później. Grupa pochodzi ze Szczytna i została założona przez Pawła Grzegorczyka i Grzegorza Sławińskiego w 1985.

4.11: na Międzynarodowych Targach Poznańskich o 18:00 będzie można usłyszeć Kult. Bilety na występ w przedsprzedaży kosztują 50, a w dniu koncertu 60 zł.

5.11: Pod Minogą o 20:00 odbędzie się koncert Dale Cooper Quartet & The Dictaphones. Zespół łączy muzyczne gatunki takie jak jazz, elektro i akustyczne brzmienie.

5.11: na Międzynarodowych Targach Poznańskich o 17:30 wystąpi Slums Attack wraz z gośćmi. Wejście na koncert poznańskich hip-hopowców kosztować będzie 59 i 65 zł.

6.11: w Eskulapie o 20:00 zaśpiewa Nosowska. Wokalistka zespołu Hey będzie promować album 8.

10.11: na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich o 18:00 rozpocznie się koncert Acid Drinkers. Bilety w cenie 45/55 zł.

11.11: z okazji urodzin ul. Św. Marcin wystąpi Maleńczuk oraz PSYCHODANCING.

18.11: Międzynarodowe Targi Poznańskie, godzina 18:00 - usłyszymy Myslovitz. Znany w całym kraju zespół, pochodzący z Mysłowic, założony został w 1992 roku.

19.11: w Teatrze Wielkim im. Stanisława Moniuszki o 18:00 zagra zespół Raz Dwa Trzy. Grupa powstała w latach 90. w Zielonej Górze.

W Poznaniu wystąpią także: Grubson, Happysad, Katarzyna Groniec, Urszula Dudziak, Grzegorz Turnau, Coma i inni.

Ponure radosne święto

2011-11-02T10:31:00.002+01:00

Od dłuższego czasu śledzę toczącą się w mediach i sieci dyskusję na temat stołecznego Marszu Niepodległości oraz jego blokady. To co najbardziej przeraża to poziom wzajemnego niezrozumienia obu stron. Bawi natomiast często dialektyka, generalizacja kwestii i pewne odrealnienie całego problemu.

Bo tak naprawdę od tego Marszu nie jest uzależniony jakiś spadek tożsamości narodowej Polaków czy też wzrost faszyzmu w kraju. Mam zresztą wrażenie, że liczba faszystów w naszym społeczeństwie jest constans, a jakieś wahania ilościowe to zazwyczaj sprawa dorastania i pojawiającego się w tym okresie zachłystywania radykalnymi poglądami.

Porozumienie 11 listopada nawiązuje do tego, iż organizacją MN zajmują się ugrupowania skrajnie prawicowe, które nie widziały problemu w pojawieniu się na manifestacji w 2007 roku przedstawicieli Combat 18 (osiemnastka oznacza Adolfa Hitlera, według kolejności cyfr w alfabecie), którzy używali flag ze swoim logo zakamuflowanym poprzez zastąpienie jedynki graficznym symbolem Szczerbca. Co najlepsze, mimo zmiany formuły patriotycznej demonstracji w tym roku (zakaz kontrowersyjnych emblematów i okrzyków, zachęta do rezygnacji z paramilitarnych strojów), do wzięcia udziału w marszu zapraszają na swoich stronach między innymi polski oddział Blood & Honour oraz grupa Białe Orły 14 (tu z kolei, wedle rasistowskiej symboliki, czternastka oznacza We must secure the existence of our people and a future for White children - slogan wymyślony przez prawicowego ekstremistę Davida Lane'a, inspirowany lekturą Mein Kampf. Zatem można jednoznacznie stwierdzić, że faszyści na owym marszu będą.

Czy jednak ma sens fizyczne blokowanie MN, gdzie iść będzie dużo osób starszych, chcących uczcić ważne dla nich święto i nie rozumiejących nic z przekrzykiwania się i ganiania tzw. sportowych ekip obu stron w kominiarkach? Antyfaszyści twierdzą, że tak (i jako przykład podają gdańską Paradę Niepodległości, której nikt nie zamierza zatrzymywać, gdyż nie występują tam radykalne odłamy wśród organizatorów). Do współpracy nagłaśniającej blokadę namówili wiele znanych osób, podobnie uczynili reprezentanci prawicy. Na razie jednak w najlepsze trwa festiwal bluzgów w internecie.

Środowiska antyfaszystowskie jak tylko mogą, bronią swojej prawilności, ale i wśród nich znajdują się niezadowoleni z doboru sojuszników. W latach ubiegłych ZOOM był członkiem Porozumienia 11 listopada. W tym roku - w związku z bardzo silnymi kontrowersjami związanymi z uczestnictwem radykalnie propalestyńskich/antyizraelskich organizacji postanowiliśmy odmówić udziału w „Porozumieniu”. Nasza decyzja spowodowana również była brakiem reakcji organizatorów na jawnie ksenofobiczne transparenty i hasła wznoszone przez organizacje zrzeszone w Porozumieniu - napisała w swoim oświadczeniu Żydowska Ogólnopolska Organizacja Młodzieżowa.

Spirala nienawiści nakręcana w sieci i agresja najbardziej radykalnych uczestników Święta Niepodległości w Warszawie nie wróży nic ciekawego. Kiepsko bowiem czyta się takie hasła w postach jak: dobry nazista to martwy nazista czy bo umówmy się: czy może być piękniejsza oprawa Dnia Niepodległości niż rozjebanie łba jakiemuś lewakowi na Powiślu?

Czytaj polemikę Tomasza Migdałka

Jak post z karnawałem

2011-11-01T10:27:00.003+01:00

Gdyby Halloween wypadało nie 31 października, a na przykład 31 listopada w Andrzejki, to nikt w Polsce nie pokusiłby się na tak jawną krytykę... Niemniej w towarzystwie Zaduszek jest nie do przyjęcia.

Halloween ma swoje korzenie w kulturze Celtów, którzy witali Nowy Rok właśnie 1 listopada. Zamieszkiwali oni obecne tereny Anglii, Irlandii, Szkocji i Walii. Dzień ten stał się świętem śmierci, gdyż tego dnia bóg wywoływał duchy złych zmarłych, którzy odeszli w ciągu ostatniego roku. Według celtyckich wierzeń, w tym czasie złośliwe duchy wędrowały po wsiach dokuczając ludziom.

Sam wyraz Halloween składa się z Halow (ang. święty), a brzmienie jest podobne do „All Hallows Eve” - Wigilia Wszystkich Świętych. Polacy 1 listopada obchodzą Wszystkich Świętych, a dzień później wspominają bliskich i modlą się za dusze cierpiące w czyśćcu.

Problematycznym zwyczajem w Polsce są też Andrzejki, kiedy to zupełnie jak na Halloween wróżymy sobie, co jest według naszej wiary propagowaniem okultyzmu. Niemniej gdyby właśnie Halloween był powiązany z tą datą albo z naszym karnawałem? Czy wtedy też byłoby tyle głosów przeciw? Halloween to przede wszystkim zabawa. Często organizuje się różnego rodzaju konkursy, jak choćby najpopularniejsze zjedzenie jabłka pływającego w wodzie czy wiszącego na sznurku. Kostiumy są tak różne, że nie można ich zaszufladkować jedynie do trupów, czarownic czy duchów. Są wśród nich także księżniczki, pszczółki lub lekarze. Nie muszą to być makabreski zalane krwią. Dzieci jak i dorośli wolą unikalny i niepowtarzalny strój, który wszyscy zapamiętają na lata, chociażby krowę z napisem „jedz więcej kurczaków”.

W tym roku mimo kryzysu, o którym słyszymy codziennie, krytykowani tak przez nas Amerykanie wydali rekordową sumę na „przebieranki”... co pozostawię bez komentarza. Niepokojące jest jednak to, że mówi się coraz głośniej o tym, aby w szczególności dzieci nie brały cukierków od nieznajomych, bo mogą być zatrute. I tu powinniśmy się dopatrywać złych mocy i ręki szatana. Bo to jest u samej podstawy bardzo złe. Jeśli zaś będziemy drążyć temat wydawania pieniędzy, to my również nie mało wydamy na dekoracje grobów i same znicze - uwaga, jak i rok temu hitem są lampki z melodyjką.

Jak widać wszędzie, czy to w Polsce, czy w USA, Kanadzie, Anglii bądź Chinach, Zaduszki względnie Halloween to dobry biznes, a tak naprawdę to ci, którzy stracili bliskiego modlą się o jego duszę każdego dnia... 1 listopada ma w sobie magię i moc Światła. Niewielu z nas wie, że tradycja zapalania zniczy na grobach wywodzi się z dawnego, również pogańskiego zwyczaju rozpalania ognisk na mogiłach. Wierzono, że ogrzeją się przy nich zbłąkane dusze.

Niewiele jest bardziej mistycznych i piękniejszych widoków jak cmentarz o zmierzchu. To niepowtarzalnie piękny obraz - łuna unosząca się nad okolicą i jasność uspakajają nas. To powoduje, że co roku wracam, pochylam się nad grobem bliskich i gdzieś w głowie dźwięczą mi słowa: „Nie stójcie nad moim grobem i nie płaczcie (...) Jestem tysiącem wiatrów, które wieją, jestem diamentowym blaskiem na śniegu...”.

Pomaganie jest trendy

2011-10-31T10:17:00.000+01:00

Idea Szlachetnej Paczki pojawiła się w głowach założycieli Stowarzyszenia Wiosna z Krakowa już 10 lat temu. I od tamtej pory corocznie tysiące wolontariuszy rusza na „łowy” rodzin potrzebujących.

Głównym założeniem Paczki jest wzbudzenie pozytywnych emocji i impulsu do zmian na lepsze. W akcji bierze udział wiele znanych osób - od pary prezydenckiej, przez sportowców, po aktorów włącznie. Wszystkim spodobał się pomysł, bo darczyńca dokładnie wie, komu pomaga. Ba, ma nawet wpływ na to, kogo wybierze i dla kogo przygotuje paczkę. Rzeczy ofiarowywane są nowe, dobre jakościowo i odpowiadają bezpośrednio na potrzeby beneficjentów.

Atmosfera wokół finału jest niesamowita. Do magazynu zjeżdżają paczki, by po chwili wyruszyć do czekających dzieci, staruszków czy osób samotnych. To jedyne chwile, kiedy granica pomiędzy ludźmi zaciera się i wszyscy są sobie równi. Nie ma lepszych, bogatszych. Są ludzie biorący i dający. Uśmiechy podczas rozpakowywania nie mają końca. Ochy i achy słychać jeszcze na długo po wyjściu z mieszkania. Satysfakcja dobroczyńców i ta rozpierająca ich duma też jest nie do przecenienia.

Szlachetna Paczka to dobrze naoliwiona maszyna, która co roku organizowana jest w całej Polsce. Bez trybików jakimi są wolontariusze i filantropi ta wspaniała inicjatywa nie miałaby tylu edycji. A jednak istnieją dobrzy ludzie, którzy dzielą się tym, co mają, wydają swoje pieniądze. Firmy potrafią uzbierać kilka tysięcy złotych i objąć jakąś rodzinę opieką na cały rok. Wystarczy im naklejka Szlachetnej Paczki w biurze, by działać dalej.

W tym roku jest już ponad osiem tysięcy wolontariuszy, którzy wyruszą niedługo do rodzin, aby 9 grudnia stać się świętymi Mikołajami. Przyłącz się i Ty. Przecież warto pomagać. Pomaganie jest trendy!

Apteka zagra na Pepsi Rocks

2011-10-30T14:20:00.001+01:00

Tym razem koncert w ramach Pepsi Rocks zagra legenda polskiego punk rocka, czyli formacja Apteka.

Na początku Apteka miała być jedynie swego rodzaju przewrotnym eksperymentem, alternatywnym sposobem spędzania wolnego czasu przez kilku kumpli z liceum. Stało się jednak inaczej, a projekt stał się w końcu legendarny. Artyści grają mieszankę transu, psychodelii i rocka. Zadebiutowali w 1990 albumem Big Noise, obecnie mają w swoim dorobku dziewięć krążków, mnóstwo wyróżnień oraz setki zagranych koncertów. Ich najnowsza płyta zatytułowana 25 lat na linii frontu pochodzi z ubiegłego roku. Formację tworzą: Jędrzej Kodymowski (lider, wokalista i gitarzysta), Grzegorz Puzio (perkusista) oraz Jacek Żołądek (basista).

Koncert odbędzie się we wtorek 8 listopada w warszawskim klubie Hard Rock Café. Bilety w cenie 20 zł w przedsprzedaży i 30 w dniu koncertu. Początek o 20:30.

Do kina czy na film?

2011-10-30T10:29:00.002+01:00

Po co ludzie chodzą do kina? Na film - banalna odpowiedź.

Ale co nimi kieruje, że gospodarują czas z przyjaciółmi czy rodziną, wydają kilkanaście złotych na bilet, tyle samo na przekąski i ruszają w podróż, by półtorej godziny oglądać wybrane dzieło? W końcu w domu też mają dostęp do tych filmów, gdyż internet pozwala na niewychodzenie z pokoju i „odbębnienie” wszystkich hitów kinowych za jednym zamachem.

Może to ogólna potrzeba rozrywki i spędzania czasu ze znajomymi (choć podczas seansu nie powinno się rozmawiać, ponieważ na sali są obecni też inni widzowie), a może potrzeba wyjścia do ludzi i pokazania się w miejscu publicznym - modnym, ale niezbyt oryginalnym. Kino, w przeciwieństwie do teatru czy galerii, nie zalicza się do kultury wysokiej, a tym bardziej do miejsca niszowego, a zwykle takie właśnie wybiera się, by „się lansować”. Multipleksy stały się codziennością i czymś powszechnym, niezależnie od wieku oraz płci. Stąd powstaje pytanie, czy wychodzimy z domu, aby faktycznie obejrzeć film, czy poszurać popcornem? Odpowiedź wedle własnego sumienia.

Dub FX i Flower Fairy w Krakowie

2011-10-28T16:01:00.003+02:00

Wielbicieli słynnego Australijczyka z pewnością ucieszy fakt, że wkrótce po raz kolejny zawita on do naszego kraju.

Dub FX naprawdę nazywa się Benjamin Stanford. Artysta karierę zaczynał i rozwijał głównie na ulicach całego świata. Jego występy wzbudzały ogromne zainteresowanie przechodniów, ponieważ tworzył muzykę na żywo jedynie przy pomocy swojego głosu, dwóch przesterów i stacji zapętlającej. Towarzyszy mu wokalnie partnerka znana pod pseudonimem Flower Fairy. Artysta ma na swoim koncie jeden studyjny album Everythinks a ripple oraz materiał z występów na całym świecie zarejestrowany jako Live in the street. Oba można zakupić jedynie podczas występów Australijczyka lub poprzez stronę internetową.

Chcąc utrzymać całkowitą niezależność, nie korzysta on z pomocy producenta ani żadnego z wydawnictw płytowych i wydaje krążki własnym nakładem. W swojej twórczości wykorzystuje występy na żywo, internetowe sieci społecznościowe oraz łatwo dostępne i darmowe sample. Łączy takie gatunki jak dubstep, jungle, dub, trip-hop, reggae i hip-hop. Gdy doceniono jego talent, artysta z ulic zaczął przenosić się na sceny najbardziej znanych festiwali m.in. na Glastonbury w Anglii oraz Festiwalu Woodstock w Kostrzynie. Jako support i prowadzenie afterparty usłyszymy DJ Ros'a.

Koncert odbędzie się w sobotę 5 listopada w Rotundzie. Bilety do kupienia w cenie 65 zł w przedsprzedaży i 75 zł w dniu występu. Start o 23:00.

Lisicki uważa inaczej

2011-10-28T12:09:00.000+02:00

Rzeczpospolita zmieniła właściciela, a teraz właściciel zmienił naczelnego. Paweł Lisicki nie pokieruje już tym dziennikiem, ale także tygodnikiem Uważam Rze.

Po przejęciu Presspubliki przez spółkę Grzegorza Hajdarowicza w środowisku polskich konserwatystów zawrzało. W ciągu ostatnich lat Rzepa wyrosła na realną alternatywę dla Gazety Wyborczej, a obecność na łamach tytułu krytycznych wobec rządu Tuska publicystów gwarantowała minimum społecznej kontroli nad poczynaniami władzy. Całkiem niedawno na rynek trafił Uważam Rze, który odniósł spory sukces dystansując lewicową Politykę i Wprost (nazywany czasem złośliwie dodatkiem do Wyborczej).

Głównym autorem triumfu był Paweł Lisicki, od lat kojarzony z prawicowym nurtem polskiego dziennikarstwa. Swoją drogą nierównowaga w etykietowaniu żurnalistów jest u nas typowa. Nigdy nie słyszałem, aby Baczyńskiego czy Michnika powszechnie określano jako dziennikarzy lewicowych. Wiadomo przynajmniej, co ta wybiórczość (to w tym kontekście znamienne słowo) ma na celu. Następcą Lisickiego został Tomasz Wróblewski i to akurat nie najgorsza informacja. Kierując parę lat temu Newsweekiem dopuścił na łamy takie nazwiska jak Terlikowski, Zaremba czy Ziemkiewicz, więc radykalnego lewoskrętu raczej nie będzie.

Otwarta pozostaje kwestia Uważam Rze. Paweł Lisicki otrzymał propozycję utrzymania stanowiska naczelnego w tygodniku, ale odmówił. Według mnie zbłądził, bo takie ambicjonalne manifestacje są nie na miejscu, gdy Polska jak rzadko kiedy potrzebuje pluralizmu publicznej debaty. Pocieszający jest fakt, że URz podbiło serca czytelników jako pismo wyraziście konserwatywne i zdefiniowało tym samym grupę docelową. Wątpliwe, by jako wytrawny biznesmen Hajdarowicz zaryzykował przerobienie tytułu na trzecią Politykę (drugą jest aktualnie lisowy Wprost). Sceptycy twierdzą z kolei, że nie po to Tusk oddał Presspublikę, żeby ta była wobec jego rządu krytyczna.

Amorphis rusza w trasę po Polsce

2011-10-27T15:39:00.003+02:00

Fińscy pionierzy metalu zawitają do Polski w ramach trasy koncertowej The Beginning of Times Tour 2011-2012.

Oprócz Amorphis usłyszymy także Nahemah i Leprous. Koncerty odbędą się w sobotę 5 listopada w warszawskim klubie Progresja i 6 listopada w krakowskim klubie Kwadrat. Za wstęp trzeba będzie zapłacić 70 zł w przedsprzedaży i 80 zł w dniu koncertu. Start o 20:00.

Amorphis to fińska grupa muzyczna powstała w 1990 roku w Helsinkach z inicjatywy perkusisty Jana Rechbergera oraz gitarzysty Tomiego Koivusaaria i Esy Holopainena. Początkowo wykonywała death doom, obecnie prezentowaną przez nich muzykę można zaliczyć do gatunku melodic death metal. Zmiana ta wynikała z roszad na stanowisku wokalisty. Do tej pory formacja wydała 10 albumów, z czego ostatni The Beginning Of Times pochodzi z czerwca 2011 roku.

Nahemah to hiszpańska formacja działająca od 1997 roku. Zadebiutowali dwa lata później wydając własnym nakładem album Edens in Communion. W 2001 rozpoczęli współpracę z wytwórnią Iberian Moon Records, wtedy też wyszedł ich drugi krążek Chrysalis. Grupa grała do tej pory jako support m.in. przed Moonspellem i Alastis. Na trzecią płytę fani musieli poczekać aż do 2007 roku, kiedy to ukazał się The Second Philosophy. Ich ostatnie wydawnictwo to A New Constellation z maja 2009 roku.

Leprous to norweska grupa powstała w 2001 roku, grająca progresywnego rocka. Ich debiut to EP-ki: Silent Waters (2004) i Aeolia (2006). Pierwszy studyjny album Tall Poppy Syndrome formacja wydała w maju 2009. Supportowali takie gwiazdy jak: Ihsahn, Emperor i Therion.

PiS-u plany na przyszłość

2011-10-27T12:12:00.001+02:00

Tadeusz Cymański i Zbigniew Ziobro - co łączy ostatnio obu panów? Powyborcza refleksyjność połączona z ostrożną, choć wyraźną jak na Prawo i Sprawiedliwość, krytycznością. Czy polityków spotka los Elżbiety Jakubiak, Joanny Kluzik-Rostkowskiej, Pawła Poncyliusza i innych, którzy zwątpili w nieomylność prezesa partii?

Wygląda, że na razie mogą spać spokojnie - prezes PiS nie zabrał do tej pory głosu w sprawie. Jednak w klubie parlamentarnym głośno mówi się o nieodpowiedzialnym lub wręcz zdradliwym podtekście wypowiedzi zarówno Cymańskiego, jak i Ziobro. Pierwszy z nich stwierdził w wywiadzie:

Bardzo szanuję Kaczyńskiego, to nieprzeciętny i wybitny polityk, ale ta autokracja i dyktatura. […] brak wewnątrzpartyjnej demokracji powoduje, że ta siła nie jest tak duża, jak być powinna. Kaczyński powinien się otworzyć. Dzieląc się władzą, nie straciłby jej, a tylko pomnożyłby to, co już ma. Byłby przywódcą bardziej nowoczesnym. Zgadzam się z Jadwigą Staniszkis, która powiedziała, że prezes powinien odsunąć od siebie dwór, którym się otacza. To jednak nie jedyny problem...

Niewielu członków tej partii odważyłoby się wypowiedzieć takie słowa. Reakcja większości kolegów i koleżanek z PiS jest jednoznaczna i wartościująca: „zawróćcie ze złej drogi!”.

W identycznym tonie jak poseł Cymański wypowiedział się dla Naszego Dziennika Zbigniew Ziobro, apelując o większą demokratyzację procesów decyzyjnych. Krytyka partii to krytyka samego Jarosława Kaczyńskiego, który za najlepszego doradcę najwyraźniej uznaje jedynie samego siebie.

Były minister sprawiedliwości prognozuje dwie możliwe drogi, którymi ugrupowanie może podążać - budowanie silnego i otwartego ruchu lub podzielenie się na dwie frakcje: jedną bardziej narodową i konserwatywną, drugą bardziej centro-prawicową.

Gołym okiem widać, że w Prawie i Sprawiedliwości coś się dzieje. Potrzeba jednak czasu, by ocenić jak zmieni się strategia tego ugrupowania po szóstych przegranych wyborach z rzędu. Czy nowy rząd może liczyć na współpracę, czy tak jak przez ostatnie cztery lata na surową i chyba mimo wszystko przesadzoną krytykę? Dowiemy się najprawdopodobniej 6 grudnia po exposé premiera.

Jamajskie rytmy we Wrocławiu

2011-10-26T15:42:00.001+02:00

Jeśli lubicie reggae i raggamuffin, ten koncert z pewnością was zainteresuje.

Już w piątek 4 listopada we wrocławskim klubie Alibi, zagra formacja Jamal. Jest to radomska grupa powstała w 1999 roku z inicjatywy Łukasza Borowieckiego i Tomka Mioduszewskiego. Artyści grają muzykę z pogranicza reggae i dancehallu. Początkowo duet zajmował się jedynie rapem, ale z czasem członkowie zainteresowali się reggae. W 2001 roku zespół zawiesił działalność, a jego członkowie poświęcili sie własnym projektom. W tym czasie duży sukces odniosła formacja Mioda o nazwie Le Illjah. Po jakimś czasie postanawia on przywrócić do działania Jamala. Przez pewien czas oba zespoły funkcjonowały równolegle, jednak potem w wyniku nieporozumień Miodu odchodzi z Le Illjah.

Debiut Jamala to album Rewolucje z 2005 roku, za który artyści otrzymali nominację do nagrody Fryderyka w kategorii Album Roku HIP-HOP / R&B. Po jakimś czasie do składu dołącza Frenchman znany z projektu Bass Medium Trinity. W 2008 grupa wydała drugi krążek Urban Discotheque, na którym gościnnie wystąpili m.in. GrubSon, Cheeba, DJ Bart oraz beatbokser Zgas.

Bilety na wrocławski koncert do kupienia w cenie 25 zł (przedsprzedaż) i 30 zł (w dniu występu). Start o 20:00.

Tekturowy lew(icowy)

2011-10-26T09:49:00.001+02:00

Czy formacja, którą przywykliśmy nazywać lewicą (choć to dość karkołomne sformułowanie, brzmi podobnie jak „prawicowa Platforma Obywatelska”) ma jakąś przyszłość? Zdania są podzielone.

Lewicowi wyborcy zmęczeni postępującą zachowawczością i bezbarwnością Sojuszu Lewicy Demokratycznej zagłosowali na Ruch Palikota. Ruch dramatyczny, bo wykonany praktycznie na ślepo. Nie wiemy prawie nic o posłach, którzy dostali się do Sejmu z list tej formacji. Oni sami niewiele wiedzą o sobie nawzajem, bo jest to grupa osób dość przypadkowych i tak naprawdę o najróżniejszych poglądach. A w samej partii, jak to w partii, jest po prostu... partyjnie. Nie jest tam wcale inaczej niż w PiS czy PO, ludziom jednak wydaje się, że to świeża i ożywcza siła w parlamencie. Stąd wyjątkowy kredyt zaufania i wciąż (jak dotąd) rosnące poparcie.

Czy można jednak ufać przywódcy RP? Dziś domaga się usunięcia krzyża z parlamentu, a w grudniu 2009 roku pisał na swoim blogu:

[...] nie przeszkadzają mi krzyże w szkołach czy innych miejscach publicznych. Krzyż jest w takim samym stopniu w Polsce symbolem religijnym, co narodowym. Jeśli komuś przeszkadza symbol religijny niech odczytuje to w sposób narodowy właśnie. Kościół w Polsce był zawsze bowiem po stronie ludu i po stronie polskości.

A mówią, że to kobieta zmienną jest, no ale - w tym ugrupowaniu akurat te różnice są zatarte. Osobiście widzę krzyż w miejscach dla niego adekwatnych, w placówkach publicznych (urzędy, szkoły) wolałbym oglądać jedynie symbole państwowe. Jednak nie chciałbym, aby decydowano o tym za pomocą uchwał. Najlepiej, gdyby o zagęszczeniu krzyży na metr kwadratowy decydował zwyczajnie zdrowy rozsądek, niestety w naszym kraju o niego raczej trudno - stąd przegięcia wajchy do oporu.

Rozumiem jednak obawy katolików. Europa się laicyzuje, co do tego nikt nie ma chyba złudzeń. John L. Allen, watykanolog i specjalista od kościoła katolickiego w CNN mówi wprost: - Dziś chrześcijaństwo na Zachodzie zaczyna stanowić subkulturę. Benedykt XVI nazywa to chrześcijaństwem jako kreatywną mniejszością. I za zmniejszenie roli religii dla społeczeństwa wini sam Kościół.

Szefem klubu SLD został Leszek Miller. Ekipa nic nie zrozumiała z przegranej w wyborach. Wymienili bezpłciowego i mało błyskotliwego Napieralskiego na aparatczyka pierwszej wody. To tak jakby sobie podczas maratonu podciąć ścięgna. Ale może to i lepiej, czas odpiłować tych lewusów od sejmowych foteli. I tak powoli zamieniali się w drugi PSL, będąc coraz mniej rozpoznawalni ideologicznie. Dotknęła ich zresztą przypadłość powszechna u przedstawicieli naszej władzy: poświęcenie zasad i przyzwoitości wobec szeregowych obywateli na rzecz profitów. Taką mamy i lewicę, i prawicę, i centrum.

SLD zauważyło swoje błędy (a raczej: zrozumiało, że nie można wciąż lekceważyć wyborców bez konsekwencji) i chce teraz ostrzej forsować swoje prospołeczne i antyklerykalne postulaty. Nie sądzę, by jednak udało im się odciągnąć uwagę swego (byłego) elektoratu od Palikota, który w tych sferach uważany jest dziś za prowadzącego.

Generalnie wiara katolicka ma się w Polsce dobrze i sądzę, że pozostanie tak jeszcze długie lata. Niestety, boleję nad faktem, że wciąż przeważa u nas jej krajowa wersja ponura i śmiertelnie poważna, która nie pozwala na jakiekolwiek żarty czy choćby przymrużenie oka. Przykładem choćby przegrana batalia Nergala (po wykpieniu na scenie wiary w cudotwórstwo religijne) czy też niewyemitowanie reklamy Tesco, którą akurat uważam za nader zabawną:

Unity Tour 2011 w Szczecinie

2011-10-24T15:33:00.003+02:00

Niebawem rusza trasa Unity Tour, na której usłyszycie takich wykonawców jak Abradab, Marika, Mesajah, Natural Dread Killaz i Zgas.

Abradab powstał z inicjatywy założyciela legendarnej grupy Kaliber 44. W 2004 roku artysta rozpoczął solową karierę wydając Czerwony album, na którym znalazły się takie utwory jak Miasto Jest Nasze czy Rapowe Ziarno 2 (Szyderap), które szturmem zdobyły publiczność. Abradab to nie tylko hip-hop, widoczne są także wpływu funku oraz reggae. Jesienią 2010 muzyk wydał czwartą solową płytę Abradabing, nagrodzoną Fryderykiem za Najlepszy Album w kategorii Hip-Hop, R&B i Reggae.

Marika to wokalistka tworząca muzykę na pograniczu reggae, nu-jazzu, funku, hip-hopu i d'n'bassu. Supportowała m.in. Macy Gray, Gentelmana czy Missy Elliott. W czerwcu 2010 roku wydała swój drugi solowy album Put Your Shoes On / Off.

Mesajah to wokalista, założyciel i frontman grupy Natural Dread Killaz. Od kilku lat tworzy i koncertuje także solo. W swojej twórczości sięga po reggae, dancehall, dub, ragga i hip-hop. Ma na swoim koncie album Ludzie prości z 2008 roku. Na koncercie zaprezentuje premierowo kilka kawałków ze swojej najnowszej solowej płyty Jestem Stąd, która ukaże się pod koniec listopada,

Natural Dread Killaz to grupa założona przez braci Mesajah i paXona, którzy pełnią w zespole role nawijaczy i producentów. W skład wchodzi także Yanaz. W 2005 roku artyści wydali debiutancki albumu Naturalnie, który stał się jednym z najważniejszych wydarzeń roku na rozwijającej się błyskawicznie polskiej scenie reggae. W swojej muzyce mieszają gatunki, skrzętnie miksując reggae, dancehall, dub, ragga i hip-hop. We wrześniu 2010 ukazał się ich drugi krążek Ile Lat.

Zgas to dwukrotny Oficjalny Mistrz Polski Beatboxu, kilka lat temu poświęcił się całkowicie działalności solowej i w krótkim czasie uzyskał status jednego z czołowych polskich beatbokserów. W kwietniu tego roku Zgas wydał swój pierwszy solowy album Human Beatbox.

Koncert odbędzie się w piątek 28 października w szczecińskim klubie DK Słowianin. Bilety do kupienia w cenie 35 zł w przedsprzedaży i 40 zł w dniu koncertu. Start o 20:00.

Ewa Bem była poligonem

2011-10-24T10:33:00.003+02:00

Kreon (znany również pod nazwą Test Fobii Kreon) to polski zespół metalowy powstały w 1982 roku we Wrocławiu. Właśnie zaczyna grać ponownie. Jego frontmanem od początku istnienia grupy jest Zbigniew „Zaran” Zaranek, a rozmawia z nim Filip Żbikowski.

Filip Żbikowski: - Jak to się stało, że wągrowczanin został wokalistą jednej z kultowych heavy-metalowych grup w Polsce?

Zbigniew Zaranek: - To proste. Z początkiem lat 80. wyjechałem z domu - obecnie ludzie ruszają za granicę - ja trafiłem do Wrocławia. Tam był mój brat, więc było mi łatwiej, miałem pewną przystań. Byłem młody, trochę zwariowany, nieświadomy, ciekawy życia, wolny. Oj, działo się sporo. Ale była też praca, obowiązki i marzenia, co dają skrzydeł i sens życiu. Bywałem na koncertach, poznawałem ludzi. I stało się tak, że spotkałem Rafała (Żelechowskiego, gitarzystę Kreona - przyp. red.) Zaprosił mnie do Katakumb na placu Grunwaldzkim - zameldowałem się. Już nie pamiętam, co wtedy zagrali, ale zaśpiewałem, pełna improwizacja. Fajnie mi się zrobiło, jak dawniej. Przypomniałem sobie jak w wągrowieckim MDK-u mieliśmy kapelę. Na gitarze grał Krzysztof Tomaszewski z ulicy Janowieckiej, na perkusji... hm, jak on się nazywał? W każdym razie mieszka na Średniej blisko pana Wilczyńskiego (śmiech), pozdrawiam! Ja grałem na klawiszach i śpiewałem. To miało być takie SBB. Wiele by opowiadać. Lecz podczas pierwszej próby we wrocławskich Katakumbach było inaczej. To był metal. Niezbadana energia. Próba sił, wzajemne czarowanie się, by marzenia się spełniły. Po jakimś czasie basista Andrzej Podrez powiedział mi, że jak mnie usłyszał, to postanowił przestać śpiewać. Takie były początki.

FŻ: - Kreon zaistniał w 1982 roku we Wrocławiu, wygraliście Jarocin '85. Skąd pomysł reaktywacji zespołu w XXI wieku? Czyżby wyjście Vadera i Behemotha z undergroundu i głośny akces Nergala do grona celebrytów rozgrzały w was znów metalowe serca?

ZZ: - Metalowe serca (śmiech), nic podobnego. Test Fobii Kreon próbujemy wskrzesić od kilku lat. Zawsze miałem plan reaktywacji, lecz świadomie w pierwszej kolejności postanowiliśmy nagrać nowy materiał, a potem dopiero załatwiać koncerty i szukać managera. Pojawienie się Nergala w programie telewizyjnym nam akurat nie pomaga w niczym. W Polsce od wielu lat rynek rockowy ma się dobrze i co ciekawe - Kreon jest ciągle w pamięci fanów. Czemu więc by nie spróbować?

FŻ: - To ty razem z Rafałem Żelechowskim chcieliście zmiany muzyki z heavy metalu na ostrzejszą odmianę: thrash metal. Czy zatem przystoi dziś guru długowłosych fanów ciężkiego brzmienia uczestniczyć w komercyjnych, popowych programach telewizyjnych? Opowiedz nieco o przygodzie z TV.

ZZ: - Powiem ci, że sporo się nauczyłem, doświadczyłem, a ten „guru długowłosych" w pewnym momencie wrócił do domu. Ściął włosy. Organizował Eko-Czad, wkręcił się do MDK-u i nie opierdalał się. Był pełen pomysłów, projektów, że wspomnę: festiwal „Małgośka”, piosenki o Wągrowcu. Była „Randka w ciemno”, dwa razy uczestniczyłem w „Szansie na sukces”. Ten „guru” dojrzewał, dorastał. Epizody z Ewą Bem czy Urszulą były poligonem. Myślę, że z tej walki wyszedłem zwycięsko. Mam wielu fanów, którzy w ogóle nie znają mnie z rockowych wykonań.

FŻ: - Na jednym z muzycznych forów znalazłem taką oto recenzję waszych teraźniejszych produkcji: Wokalnie świetnie, bo nie od dziś wiadomo, że Zaran ma jeden z lepszych głosów w polskim rocku/metalu. Od czasów „Zdrada, prawo, kara... i co jeszcze czeka nas” rozwinął się kolosalnie. Same kawałki są sympatyczne. Grzeczne trochę jak na Kreona i bardziej heavy niż thrash. „Adamowe plemię” ma świetny refren. Ogólnie brzmienie gitar i melodie mi się podobają. Brzmienie garów tragiczne, co zwróciło moją uwagę również (zwłaszcza plastikowy werbel). Trochę brak pazura, ale tragedii nie ma. Podoba mi się póki co, ale mam nadzieję, że to najsłabsze numery z dziesięciu, jakie będą na krążku. Słychać od razu, że zmienili styl, złagodnieli, a sama muza bardziej pasuje do Turbo lub Ceti. Jak to skomentujesz?

ZZ: - Same komplementy (uśmiech). Ta płyta to muzyka na jaką mnie stać, teraz. Zawsze kochałem melodię. Kiedyś próbowałem śpiewać growlingiem - nie, nie! (growling to technika wokalna znana z bardziej ekstremalnych odmian muzyki - przyp. red.). Klasyczne śpiewanie natomiast jak najbardziej. Nawet operowe. Płyta Adamowe plemię to już nie thrash metal. Są tam fajne gitary, refreny i sporo myśli zapisanych słowami. Jestem szczęśliwy, że udało się zakończyć nagrania. Trochę to trwało, ale jest to płyta, która przekonała managera i zainteresowała wydawcę. Jednak nie uprzedzam faktów.

FŻ: - Jakie plany ma teraz Kreon?

ZZ: - Promocja, koncerty, próby i szykowanie następnego materiału. Zapewniam cię, że będą docierały wieści z „frontu” na Facebooku.

FŻ: - Dziękuję za rozmowę.

ZZ: - Dziękuję również.

Breivikowi wczasy, Kaddafiemu kulkę

2011-10-21T09:12:00.002+02:00

Nieskrywana radość z jaką zachodnie elity przywitały zabicie Muammara Kaddafiego jest aktem odrażającej hipokryzji. Ci sami ludzie, którzy wiwatują na wieść o śmierci libijskiego dyktatora odmawiają swoim społeczeństwom sprawiedliwej kary dla realnych zbrodniarzy.

Przeciętny Francuz, Niemiec czy wreszcie Polak słyszy od kilkunastu godzin entuzjastyczne opinie przedstawicieli rządów, którzy gratulują Libijczykom ostatecznego zerwania z dyktaturą. Zerwanie polegało na egzekucji Kaddafiego - bez sądu, bez oskarżycieli, za to z błogosławieństwem światowej wierchuszki od Waszyngtonu aż po Warszawę. Rodzimy MSZ ustami swego rzecznika podskakuje z radości, może zatem przewodząca Unii Europejskiej Polska zacznie lobbować na rzecz przywrócenia kary śmierci?

Gdyby w działaniach europejskich włodarzy miała obowiązywać jakakolwiek konsekwencja, takie kroki podjęto by już parę miesięcy temu, kiedy te same osoby ucieszyły się z likwidacji przez amerykańskie służby Osamy ibn Ladina. Dziś na tamten świat odesłano Kaddafiego, a inicjatyw ukierunkowanych na uzdrowienie prawodawstwa jak nie było tak nie ma. I nie będzie, bo Europę wzięła banda zakłamanych hipokrytów, która nie ma hamulców przed radością ze śmierci dyktatorów, ale bez wahania łoży pieniądze podatników (bo przecież nie swoje) na utrzymywanie zbrodniarzy do końca ich dni. Zbrodniarzy, których osądzono i którym konkretne winy udowodniono.

Parę tysięcy kilometrów od Oslo rebelianci zabili Muammara Kaddafiego - w norweskiej stolicy na swój proces czeka Anders Breivik, który metodycznie i z zimną krwią odebrał życie kilkudziesięciu bezbronnym ludziom. Przy aktualnym stanie prawnym nie ma szans, by dostał chociażby dożywocie i w tym pan Barroso nie widzi większego problemu, jego koledzy eurokraci podobnie. Europejczycy słyszą od autorytetów i rządzących, że kara śmierci jest niedopuszczalna. Równocześnie konsumują radość tychże, gdy wrogowie Zachodu trafią do piachu. Coś tu chyba nie gra.

Elementarny na logicznym poziomie konflikt pomiędzy deklarowaną prawoczłowieczą nowomową a polityczną praktyką można zrzucić na karb chłodnego pragmatyzmu, ale czy rodziny ofiar Breivika i każdego innego zbrodniarza nie zasługują na coś więcej niż cynizm polityków? Dlaczego to, co sprawiedliwe i słuszne wobec karykaturalnego watażki jest niegodne zabójców, których odpowiedzialność nie jest kwestią bieżącej kalkulacji? Bieżącej, bo gdy Zachodowi się to opłacało, Kaddafi rozbijał swój namiot w najważniejszych stolicach. Czas przejrzeć na oczy i odrzucić tolerancję dla podwójnej moralności.

Lipali & Goście zagrają w Gdańsku

2011-10-20T16:03:00.002+02:00

Gdański klub Parlament obchodzi 10. urodziny. W związku z tym organizatorzy zadbali o ucztę muzyczną dla fanów.

Na urodzinowym koncercie zagra zespół Lipali & Goście. Wśród nich znajdą się: Liroy, Jacek Kulesza, Kasia Kowalska, Ireneusz Wojtczak, Guzik (Homosapiens), Aleksandra Wysocka (Milczenie Owiec), Maciej Wasio (Ocean), Jerzy Mazzoll, Borys Kossakowski, Maciek Jeleniewski, Przemek Popławski, Tomek Sieliwończyk, a nawet Nergal. Gościem specjalnym będzie zespół Illusion. Główną postacią podczas imprezy będzie Tomek „Lipa” Lipnicki wraz ze swoim zespołem Lipali. Tego artysty chyba nikomu przedstawiać nie trzeba. Wielokrotnie występował w Parlamencie, a ten koncert ma być szczególny. Zespół Lipali ma zaprezentować się w dwóch odsłonach: elektrycznej oraz akustycznej.

Formacja powstała w 2000 roku z inicjatywy „Lipy” po rozwiązaniu grupy Illusion. Początkowo Lipali było solowym projektem Lipnickiego. Debiut to płyta Li-pa-li z 2000 roku. 27 września 2004 nakładem Pomaton EMI ukazał się kolejny album Pi. Płyta została zrealizowana we współpracy z producentem Adamem Toczko. Trzeci krążek Bloo wyszedł 25 czerwca 2007 nakładem Frontmusic. Na czwartym albumie Trio z 2007 roku znalazła się m.in. interpretacja utworu Biała flaga z repertuaru grupy Republika. 21 czerwca 2011 roku miała premierę pierwsza koncertowa płyta zespołu. Akustyk Live zarejestrowano 16 kwietnia 2011 w Teatrze Palladium w Warszawie.

Koncert odbędzie się w środę 26 października w klubie Parlament. Bilety do kupienia w cenie 40 zł w przedsprzedaży i 50 zł w dniu koncertu. Początek o 20:30.

Maraton Koterskiego

2011-10-19T13:12:00.000+02:00

W nocy z 14 na 15 października w większości polskich miast, w Multikinie, odbył się maraton filmowy Marka Koterskiego. Program przewidywał trzy seanse, jeden po drugim.

Widzowie mogli zobaczyć: Dzień Świra, Wszyscy jesteśmy Chrystusami oraz Baby są jakieś inne (pokaz premierowy). Fani reżysera licznie zgromadzili się w kinach z termosem kawy, by przetrwać tę noc, ale nie był on potrzebny, gdyż na filmach tego twórcy trudno jest zasnąć. Są pełne ruchu, emocji, pobudzających dialogów - niezależnie od gatunku.

Dzień Świra jest znany prawie każdemu Polakowi. To specyficzny humor w gwiazdorskiej obsadzie. Główny bohater, Adam Miauczyński (Marek Kondrat) to nauczyciel, którego życie powoli przerasta. Usiłuje uporać się z codziennością - walczy z sąsiadami, spiera się z byłą żoną (Joanna Sienkiewicz), próbuje wychować syna (Michał Koterski). W tych zmaganiach pomaga mu psychiatra (Piotr Machalica), stąd tytuł ekranizacji. Nie jest to typowa komedia. Fabuła zahacza o gatunki takie jak dramat, bądź film psychologiczny.

Wszyscy jesteśmy Chrystusami to cięższe kino, ale dzięki temu dobitnie pokazuje przedstawiany problem: alkoholizm. Kontynuacja przygód Adama Miauczyńskiego nie ma bawić, a pouczać. Rewelacyjna gra Marka Kondrata, Andrzeja Chyry i Michała Koterskiego. W filmie opisano, jak z pokolenia na pokolenie przekazuje się skłonności do uzależnień. Elementy grozy, wzruszenia, zdziwienia czynią dzieło Koterskiego zasługującym na nominacje do wielu nagród filmowych.

Baby są jakieś inne - to fakt. Jednak reżyser przedstawił nam go w nowym świetle. Wiele wulgarności, humoru, zabawnych dialogów, niewiele akcji i formalna prostota. Głównym bohaterem nadal jest Miauczyński (Adam Woronowicz), ale nie jest to bezpośrednie nawiązanie do dwóch pozostałych filmów. Jego przeżycia opierają się na rozmowach z kolegą (Robert Więckiewicz) o tytułowych „babach” podczas jazdy samochodem.

Marek Koterski jest polskim Woodym Allenem. Wobec jego twórczości nie można pozostać obojętnym, albo się to rozumie i lubi, albo nie. Wiele elementów może wydawać się nie pasujących do siebie, ale to jedynie pozory. Reżyser nawet w prostej komedii przemyca wartości, otwiera ludzką psychikę i proponuje nowe spojrzenie na świat. Maraton był świetnym pomysłem - gratka dla fanów i szansa przedstawienia dotychczas nieznanego charakteru kinematografii Koterskiego innym osobom. Jeśli ktoś lubi odrobinę intelektualnej ekstrawagancji, to powinien zainteresować się filmami wyżej wymienionego.

The Subways zagra w Alibi

2011-10-18T18:49:00.000+02:00

Brytyjskie trio już wkrótce zawita do naszego kraju. Anglicy dadzą koncert we Wrocławiu.

The Subways powszechnie uznawane jest przez branżowe media za nadzieję młodej gitarowej sceny indie. Artyści mają na swoim koncie dwa krążki: wydany w 2005 Young For Eternity oraz All Or Nothing z 2008 roku.

Oba wydawnictwa zostały gorąco przyjęte przez angielską prasę muzyczną. Szczególną uwagę zwraca znakomity wokal lidera Billy'ego Lunna oraz przebojowość melodyjnych kawałków z obu płyt. Do największych przebojów grupy należą m.in. Rock & Roll Queen, Oh Yeah czy Girls & Boys. W roku 2009 zagrali na scenie razem z legendarną grupą AC/DC podczas wielkiego koncertu na stadionie Wembley. Niedługo ma ukazać się trzeci album formacji Money And Celebrity - fani już mogą ściągnąć singiel It's A Party.

Producentem płyty jest jeden z najwybitniejszych angielskich producentów wszech czasów - Stephen Street odpowiedzialny za brzmienie krążków The Smiths i Blur. W 2008 kapela była gwiazdą Festiwalu w Jarocinie, a ich koncert przez wielu został uznany za najważniejszy moment imprezy.

Koncert Brytyjczyków odbędzie się w środę 26 października we wrocławskim klubie Alibi. Bilety do kupienia w cenie 55/65 zł. Start o 20:00.

Coma na Pepsi Rocks

2011-10-17T16:04:00.003+02:00

Już 26 października (poniedziałek) w ramach Pepsi Rocks na warszawskiej scenie zagra łódzka formacja Coma.

Zespół Coma powstał w 1998 roku z inicjatywy Dominika Witczaka i Tomasza Stasiaka. Później do składu dołączył wokalista Piotr Rogucki. Zadebiutowali w 2004 roku albumem Pierwsze Wyjście z Mroku, za który dostali Fryderyka w kategorii Album Roku - Rock. Dwa lata później wyszedł kolejny krążek grupy Zaprzepaszczone Siły Wielkiej Armii Świętych Znaków, który przez kilka tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu Oficjalnej Listy Sprzedaży (OLIS) i uzyskał status Złotej Płyty.

W 2008 roku ukazuje się kolejna płyta Hipertrofia, a formacja wyrusza w dużą trasę koncertową w ponad 20 miastach wypełniając sale po brzegi. Dwa lata później wyszła anglojęzyczna wersja albumu zatytułowana Excess. W 2010 roku ukazał się także krążek z materiałem grupy nagranym symfonicznie. Kapela ma na koncie wiele nagród i wyróżnień, m.in. Złotego Bączka podczas XIII Przystanku Woodstock, podwójną platynę dla Hipertrofii i trzy Fryderyki 2009 (Zespół roku, Album roku - rock oraz Wokalista roku - Piotr Rogucki). 2007 rok to występ zespołu jako support przed amerykańskimi gwiazdami: Linkin Park, Pearl Jam oraz Tool.

Koncert odbędzie się w klubie Hard Rock Cafe, a usłyszymy na nim premierowy materiał z nowego albumu grupy. Bilety w cenie 40 zł (przedsprzedaż) i 55 zł (w dniu koncertu). Początek o 20:30.

W kowbojskim stylu

2011-10-17T10:34:00.003+02:00

Nie tylko harleyowcy i gwiazdy country biegają dziś w kowbojkach i kurtkach z frędzlami. Nawet sam książę William wybrał się w tym roku na oficjalną wizytę do Kanady w jeansach, koszuli w kratę i kowbojkach właśnie.

Choć początki tego stylu to Teksas, gdzie historyczni kowboje opiekowali się stadami bydła, wciąż skórzane buty na obcasie i kapelusze noszą kobiety i mężczyźni w każdym wieku (swoją drogą, czy jest coś piękniejszego niż długonoga osoba, która wysiadając ze swojego pick-upa, wystawia nogę obutą w taki typ kozaka?). Oczywiście, damskie kowbojki doczekały się nowych odsłon, a ich wybór i różnorodność jest trudna do ogarnięcia. Można znaleźć wśród nich buty z nadrukiem - różowe w srebrne gwiazdki, połyskujące złote, niczym strój kosmonauty. Ceny są także niejednorodne, bo takie szczęście można kupić już od około stu złotych, bardziej wymagający mogą zainwestować kilka tysięcy.

Mimo ogromnego wyboru, panie częściej decydują się na bardziej tradycyjne modele i kolory, bo brązy znów modne w tym sezonie. Jeansy są aktualne cały czas, choć zmieniły się kroje: najczęściej preferowane są rurki, nawet przez młodych mężczyzn, którzy wreszcie mają okazję pokazania zgrabnych pup i nóg. Koszule w kratę, chusty, paski i torby w zasadzie stanowią już część tak zwanych uniseksów, bo trudno odróżnić, które są dla pań, a które dla panów.

Jest tylko jeden element, którego brakuje w tym zestawie: koń! Ale czy to wciąż byłby miejski styl?

Niemcy przeciwko „polskim nazistom”

2011-10-15T17:36:00.000+02:00

Nasi zachodni sąsiedzi nie ustają w poszukiwaniach komórek nazizmu nad Wisłą. Właśnie dostrzegli je w największej społecznej inicjatywie mającej uczcić niepodległość Polski.

Lewicowe środowiska w Niemczech nie pozostały obojętne na apel polskich kolegów. Udzielą im bratniej pomocy w celu zatrzymania Marszu Niepodległości organizowanego 11 listopada w Warszawie. Rok temu zatrzymywano gwizdkami rozdawanymi przez Seweryna Blumsztajna, teraz w ruch może pójść cięższy oręż, na co wskazują nie tak odległe tradycje niemieckiej lewicy. Wszak jej czołowy przedstawiciel, Joschka Fischer, za młodu z lubością ciskał koktajle Mołotowa.

Czasy się jednak zmieniły, więc dziś antifa może sięgnąć na przykład po zużyte prezerwatywy. Jeśli w neoendeckim zawołaniu „antifa łowcy HIV-a” jest coś z prawdy, groźba użycia przez Niemców broni biologicznej okazuje się całkiem realna.

Oddajmy głos inicjatorom listopadowego najazdu na Warszawę. Według nich prawicowo-konserwatywny rząd i Kościół katolicki [...] od lat utrzymują w Polsce klimat rasistowski, antysemicki i homofobiczny, [...] jednoczący scenę prawicową - od konserwatywnych nacjonalistów i chuliganów począwszy, aż po klasycznych neonazistów. Czyli jak zawsze - co złe to Kościół i konserwa. Tylko ten „rząd” brzmi niepokojąco. Chodzi im o poczciwego premiera Tuska? Nieuświadomiona w strategicznych sojuszach ta niemiecka lewica, oj nieuświadomiona.

Swoją drogą trzeba mieć spory tupet, by z pozycji niemieckiego lewaka (którego ideologicznym przodkiem w prostej linii jest socjalista Adolf Hitler) wygrażać Polakom i wyzywać ich od nazistów. Paradoks jest tym większy, że organizatorzy Marszu Niepodległości odwołują się do historycznej formacji politycznej, która z niemiecką ekspansją zawsze walczyła. Przybywa chyba powodów, by w Święto Niepodległości pofatygować się do stolicy.

Kapoki z tytanu

2011-10-12T10:37:00.000+02:00

Niby jest tak samo, a jednak inaczej. Wygrana Platformy wydawała się pewna, tak samo zresztą jak niepodważona pozycja Prawa i Sprawiedliwości. I tak się stało. Dalej mamy Polskę rozerwaną na dwie części, co jest fatalne.

Niestety, są tacy, którzy lubią dolać wrzącej oliwy do tego będącego i tak na granicy pęknięcia kociołka. Zuzanna Kurtyka obwieściła bowiem: We wczorajszym dniu rząd Platformy Obywatelskiej nie został wybrany przez naród, tylko przez społeczeństwo. Narodem jesteśmy my! Pomijając nawet kwestię retoryki, to co ma znaczyć ten wywód? Że ta część rodaków, która miała odmienne poglądy nie zasługuje na miano Polaków? Przykro słuchać takich kretyństw sfrustrowanej ex-kandydatki do Senatu.

Prawdziwym zwycięzcą jest jednak Janusz Palikot. Triumf człowieka, który przeszedł metamorfozę od wydawcy chrześcijańskiego, konserwatywnego pisma Ozon do zwolennika państwa ultralewicowego to ciekawy przypadek, a jednocześnie dowód siły dobrze przygotowanego PR (czego do dziś nie potrafią sobie uzmysłowić Jarosław Kaczyński oraz Janusz Korwin-Mikke). Ugrupowanie składające się z dość przypadkowych ludzi oraz kilku egzotycznych postaci (na przykład pierwsza na świecie (!) transseksualna parlamentarzystka) to niekoniecznie efekt jakichś wielkich zmian światopoglądowych w kraju. W końcu RP „pożywił się” głównie elektoratem SLD oraz lewicowymi wyborcami PO. Z pewnością jest to jednak skutek znużenia nieustającym konfliktem naszych elit, przekładającym się na komfort życia szarego obywatela. Z drugiej strony niewątpliwy sukces polskiej demokracji, tylko czy mamy wybierać posłów ze względu na ich specyfikę? Czy też kompetencje? To problem zresztą nie tylko Palikota. Do Sejmu weszły takie asy PiS-u jak agent Tomek czy Jan Tomaszewski.

W kontekście wszystkich zawalonych przez PO spraw (afery, bezsensowne ustawy, podwyżka VAT-u, sekowanie ludzi za krytykę rządu czy próby coraz szerszej inwigilacji obywateli) kuriozalnie brzmi głos szefa wielkopolskiej Platformy, Rafała Grupińskiego: Nasz styl rządzenia państwem, brak konfliktów w koalicji pozytywnie wpływa na poczucie komfortu wśród Polaków. Poznaniacy nie lubią, gdy władza wtrąca się w ich sprawy, zakłóca spokój. Wolą spokojne życie, a nie konflikty.

Komentarz powyborczy opijającego klęskę Tomasza Terlikowskiego (z Frondy) na Facebooku też nie od parady: Ja pierdolę, Palikot trzeci w Polsce. Polacy zwariowali. Pora szykować się na ostrą wojnę światopoglądową. Nie odpuszczę - przynajmniej ja - temu skurwysynowi i jego poplecznikom. I powiem krótko wstyd mi za tych, którzy zagłosowali na mendę w przebraniu trefnisia. Gdy już się nieco ogarnął: Poniosło mnie! Przepraszam zarówno Palikota, jak i jego wyborców. Nie wolno tak określać nikogo i nigdy. Wpis wyrzuciłem, ale i tak przetrwa on w necie. I dobrze mi tak. Ale w kwestii ciężkich czasów zdania nie zmieniam. I nie zmieniam zdania, co do tego, że zrobię wszystko, by nie pozwolić, by Polska marzeń Palikota wygrała. Może to już koniec pewnego etapu w moim życiu. Sam się nad tym zastanawiam.

Rację ma Korwin-Mikke, gdy mówi, że czas przestać głosować na cztery wielkie partie, między którymi ciągle transferują się ci sami ludzie. Jednak z innymi opcjami jest u nas ciężko i pewnie dlatego Palikot dostał zielone światło. Z bezsilności.

Jedno jest pewne: nie będzie nudno na tym Titaniku.

Szarości czar

2011-10-10T10:39:00.000+02:00

W czasach mojego dzieciństwa (którego koniec przypadał na schyłek Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej) życie dzieci było może mniej kolorowe, ale na pewno nie mniej bogate. Czasami nawet bardziej, gdyż brak zabawkowych gadżetów wymuszał mocną pracę wyobraźni.

Zabawki w ustroju komunistycznym były częstokroć techniczne. W końcu z małych Polaków mieli wyrastać robotnicy i inżynierowie. Tacy bowiem zawsze przydadzą się w wojsku, gdybyśmy akurat chcieli wyzwalać jakichś białych, czarnych lub żółtych braci. Nie można jednak zaprzeczyć, iż wszystkie te wieloelementowe klocki, zestawy małego chemika, domowe mikroskopy dawały niesamowitą frajdę. Dziś podobnych rzeczy jest niewiele, padły dawno Składnice Harcerskie, które miały taki asortyment. W hurtowniach natomiast leżą sterty, hałdy plastykowych i łamliwych śmieci.

Książki wtedy inspirowały. Fakt, że telewizja nie serwowała prawie całodobowych bloków programowych dla najmłodszych, nie było nowoczesnych komputerów - zatem - oprócz kopania piły i strzelania z patyka, czytało się. Podobno i teraz latorośle potrafią z pietyzmem śledzić literki, ale czy ktoś pochyliłby się dziś nad Przygodami z Machefim Wajnerta czy Kuchnią pełną cudów Terlikowskiej?

Tę pierwszą czytywałem najpierw zawzięcie sam, później z ojcem (gdy potrzebowałem pomocy przy domowych doświadczeniach). Bohater książeczki, Machefi, był duszkiem pomagającym młodym ludziom przy życiowych problemach, które można było zniwelować za pomocą MAtematyki, CHEmii lub FIzyki. Sami więc rozumiecie... Druga była ilustrowaną książką kucharską dla dzieci, zaopatrzoną w przepisy potraw atrakcyjnych wizualnie. Czyli: krokodyl z surowego ogórka, głowy całej rodziny z jajek i dodatków czy kiełbasiany piesek (na podobieństwo tych robionych z baloników). I choć w pacholęcym wieku nie zrobiłem z niej nic więcej poza jajecznymi łódeczkami na falach z liścia sałaty, do teraz pamiętam i niedawno na Allegro kupiłem jej kontynuację (przez lata żyłem w nieświadomości, że takowa w ogóle istnieje).

Oczywiście to wszystko nie znaczy, że nikt z nas wtedy nie marzył o gumowych figurkach postaci z Gwiezdnych Wojen czy wielkich plastykowych robotach zionących krwistoczerwoną poświatą z żaróweczek w oczodołach. O nie, do nas już docierały prospekty z USA i Bravo z Niemiec. I tak, chcąc nie chcąc, wpadaliśmy w pułapkę, w której dziś tkwią aż po sterczące uszy nasi potomkowie. Tylko jakoś żal. Bo co prawda, istnieje dziś swoista moda na zabawki PRL-u, jednak polegająca bardziej na sentymencie niż świadomym wyborze.

W poszukiwaniu gei

2011-10-08T09:29:00.000+02:00

W dzisiejszych czasach tradycja i kultura są w cenie. Dobrze wypromowane stanowią doskonały produkt marketingowy, często turystyczny. Klasycznym przykładem są gejsze, o których niewiele wiemy, a swoje opinie opieramy głównie na panujących od lat stereotypach.

Amerykanka Liza Dalby w Gejszy opisuje swoją historię, gdy w latach 70. wyjechała na rok do Japonii, by pisać pracę doktorancką o gejszach właśnie. Stosunkowo szybko została przyjęta do elitarnego grona, gdyż doceniono jej starania: doskonałą znajomość języka japońskiego, udział w lekcjach śpiewu i nauki gry na shamisenie. Dalby pokazuje, jak w historii Nippon zmieniały się gejsze, ich prawa, a przede wszystkim ich miejsce w społeczeństwie. Autorka wyjaśnia różnice między gejszą, prostytutką i hostessą. Dzięki owej lekturze czytelnik zostaje wtajemniczony w tradycyjne rytuały - między innymi przyjęcia maiko do grupy gejsz, ich przygotowania do pracy czy straty dziewictwa.

Każda gejsza na początku swoich praktyk stara się poznać swoje gei, czyli to, co jest jej specjalnością, w czym jest najlepsza i w czym się spełnia. Może to być taniec, śpiew lub sztuka konwersacji. W tej dziedzinie kształci się i doskonali swoje umiejętności.

Warto zatopić się w tej historii, by dowiedzieć się, dlaczego gejsza nigdy nie będzie dobrą żoną, nie może być abstynentką, a podczas uśmiechu nie może pokazywać zębów. Albo chociażby po to, by dowiedzieć się, jak znaleźć swoje gei.

Liza Dalby, Gejsza (Geisha). Wydawnictwo Albatros 1998

Krótka refleksja o miłości

2011-10-07T10:38:00.000+02:00

Samotność wśród niespełnionych oczekiwań, nadzieje, które padają w zderzeniu z rzeczywistością, marzenia, które wysychają jak życiodajne źródła na pustyni obietnic i pośpiech z sukcesem w tle. To tak w generalnym skrócie środowisko, w którym pielęgnować musi współczesny człowiek tę elementarną potrzebę kochania.

Potrzeba jest ogromna i od wieków niezmienna, tylko jakoś zaspokoić ją coraz trudniej, a może to kwestia stworzenia definicji kochania. Jeśli zajrzeć do jakiejkolwiek kolorowej gazety, czy poradnika, wszędzie sprowadza się ona do fizyczności - musisz być piękny, mądry i majętny, mieć sukces, własne mieszkanie, samochód, a do tego cieszyć się dobrym zdrowiem. No, może jakiś katar czy grypa, ale to tylko i wyłącznie w sezonie dla tych przypadłości odpowiednim. Nie daj Boże jeśliś chory, mało urodziwy, bądź też za trendami się nie uganiający - tutaj sprawa twojej atrakcyjności nieco się komplikuje.

Niemniej mądre głowy zawsze poradzą jak to można tanim kosztem zmienić swoje oblicze, są nawet tworzone odpowiednie programy „misyjne”, których zadaniem jest edukować tych opornych i niewyedukowanych w tak ważnej przecież materii. I tak oto wprowadza się ogólnospołeczną histerię poszerzając systematycznie grono niezadowolonych i sfrustrowanych obywateli, dzięki czemu gabinety psychiatrów są obładowane, tudzież wzrasta spożycie wyskokowych napojów, gdyż na trzeźwo znieść się tego na co dzień nie da.

To tyle tytułem wstępu, dochodzimy do kwestii miłości, bo przecież ona jest fundamentem wszystkiego, co dobre. To przecież miłość leży u podstaw stworzenia najpiękniejszych dzieł sztuki, najpiękniejszych wierszy. Miłość to pragnienie szczęścia, stan emocjonalny, to więź, pragnienie czynienia dobra. Miłość sprowadzona do kilkunastominutowego zbliżenia, aktu, współżycia, techniki, co gdzie i jak włożyć, żeby było miło? Miłość do Ojczyzny wyrażona w plugawym, czasem wręcz rynsztokowym języku na oczach milionów widzów? Miłość do podstępnych haniebnych oskarżeń, pieniędzy, występku? Jakoś mi się to nie układa w logiczną całość, kłóci się z tym, co czytałem u Szekspira, Szymborskiej, Jasnorzewskiej, Platona czy innych wielkich piewców. Czy Pan Bóg aby nie pozwala nam na zbyt wiele? Miłość zaczyna być tylko sloganem, hasłem wyborczym. Pozą, za którą szubrawcy i oszuści ukrywają swoje haniebne zamiary, tuszują oszustwa, których chcą się dopuścić sprawując swoje rządy przez następne cztery lata. Czy robią to tak doskonale? Może społeczeństwo tego nie dostrzega?

Teatr, spektakl - cyrk może. Główną rolę gra miłość do ojczyzny, osoby dramatu - politycy. Miejsce - gmach na Wiejskiej, czas akcji - kampania wyborcza. Aktów dramatu wymienić nie zdołam, bo ogarnąć całość to wyczyn nie lada. Może warto, Panie Boże, dokonać jakowejś interwencji w sprawie przywrócenia odpowiedniego rzeczy stanu? Może czas najwyższy zagrzmieć i przywrócić właściwą wartość wartościom, tak przecież szanowanym przez naszych przodków, krwią przez nich przelaną zdobytych. Państwu dziennikarzom zaś przypomnieć, jaka misja w rękach ich złożona, nadzieja na odbudowę wartości pokładana. Tak, żeby zakochać się na nowo bez pamięci w Rzeczpospolitej i tutaj znaleźć swoją miłość na wieki.

Behemoth wyrusza w trasę

2011-10-06T18:04:00.001+02:00

W najbliższą niedzielę 9 października w ramach trasy Phoenix Rising Tour 2011 w Gdańsku zagrają Behemoth, Blindead i Morowe.

Behemoth to polska grupa muzyczna, powstała w październiku 1991 roku w Gdańsku. Początkowo działali pod nazwą Baphomet. Grają muzykę z pogranicza black, pagan i death metalu. Liderem grupy jest znany i kontrowersyjny wokalista Adam Darski vel Nergal. To on zajmuje się pisaniem tekstów i komponowaniem. Na początku większą sławą cieszyli się za granicą. Pisali o nich Kerrang!, New York Times oraz Decibel Magazine. Podczas koncertów grupa występuje w charakterystycznym czarno-białym makijażu oraz kostiumach tradycyjnie używanych przez prekursorów black metalu. W lutym 2009 roku zespół po raz trzeci został nominowany do nagrody Fryderyka w kategorii Album roku metal za wydawnictwo At The Arena ov Aion - Live Apostasy.

Blindead to polska formacja post-metalowa, nawiązująca w swoich brzmieniach zarówno do doom jak i sludge metalu. Powstali w 1999 roku w Gdyni i na początku działali pod nazwą Incorrect Personality. Panowie mają na swoim koncie trzy krążki: Devouring Weakness (2006), Autoscopia / Murder in Phazes (2008) i Affliction XXIX II MXMVI (2010) oraz EP-kę Impulse (2009).

Morowe to kapela z Górnego Śląska. Skład tworzą: Nihil (wokal, gitara elektryczna, sample, keyboard, gitara basowa), Hans (gitara elektryczna, gitara basowa, sample, keyboard) i BaronVonB (perkusja). Do tej pory wydali jeden album - Piekło.Labirynty.Diabły (2010).

Koncert odbędzie się w gdańskim klubie Parlament o 19:00. Bilety do kupienia w cenie 45 i 50 zł.

Kombajn w Łodzi

2011-10-06T16:25:00.000+02:00

W ramach trasy promującej nową płytę w Łodzi zagra Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach.

Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach to polski, alternatywny zespół rockowy powstały w 2001 roku w Nowym Dworku k. Świebodzina. W skład kapeli wchodzą Marcin Zagański (wokal), Tomasz Brażewicz-Dosiółko (gitara, lider zespołu), Paweł Koprowski (gitara), Witold Przepióra (bas), Mario Bielski (perkusja). Zadebiutowali w 2003 wygraną na Festiwalu Rockowym w Węgorzewie. 17 stycznia 2005 pod patronatem radiowej Trójki wydali swój debiutancki album zatytułowany Ósme piętro. Kolejny krążek Lewa Strona Literki M ukazał się 23 października 2006 roku. Koncert w Łodzi będzie pierwszym promującym nową płytę Karmelki i gruz.

Koncert odbędzie się w niedzielę 9 października w klubie Luka. Bilety w cenie 25 i 30 zł. Początek o 20:00.

Antyrasistowski sukces Wielkopolski

2011-10-06T14:35:00.000+02:00

Projekt „II Antyrasistowskiego Tygodnia Sportowego Wągrowiec 2011” przygotowany przez Załogę 62100 oraz MDK Wągrowiec został wybrany przez angielską organizację Football Against Racism in Europe jako jeden z 14 najlepszych przygotowanych w naszym kraju (jedyny w Wielkopolsce). Wągrowczanie pokonali kilkadziesiąt innych projektów z całej Polski. Z Edgarem Heinem, absolwentem wągrowieckiego I LO oraz studentem UAM na historii i socjologii rozmawia Filip Żbikowski.

Filip Żbikowski: - Na początku przedstaw może Załogę 62100.

Edgar Hein: - Załoga to grupa osób, które już wcześniej starały się działać w szeroko pojętej alternatywie (teatry, organizacja koncertów, akcje charytatywne), jednak pewnej formalizacji oraz przyśpieszenia można doszukiwać się w połowie 2008 roku, kiedy zaprosił nas do współpracy niedoszły wtedy jeszcze dyrektor MDK Włodek Naumczyk. Od tamtej pory udało nam sie zorganizować kilkanaście koncertów, na których zagrało około 80 zespołów, także z zagranicy. Główny trzon obecnie to Sławomir Jarzyński i ja, ale przez załogę przewinęło się wiele osób, wiele osób także stale nam pomaga (chociażby ty sam, Remigiusz Priebe, Krzysztof Karczewski, czy Jakub Grzeszczyk). Ważne jest jedno: Załoga jest organizacją non-profit, częściej to my dokładamy pieniądze (chociażby na telefony). Nagrodą dla nas jest zadowolenie ludzi przychodzących na koncerty i ciepłe słowa od kapel.

Przy okazji imprez staramy się organizować akcje charytatywne, w czasie których zebraliśmy już kilka tysięcy złotych dla chorych dzieci, niepełnosprawnych, czy stowarzyszenia ratującego konie. Największym sukcesem była dla nas Rockowa Orkiestra w ramach WOŚP 2011, kiedy zebraliśmy blisko 2000 złotych, co okazało się wynikiem kilkakrotnie lepszym niż inne tego typu akcje w naszym powiecie.

Gdy zaczynaliśmy, mało kto wyobrażał sobie, że w naszym mieście mogą zagrać takie formacje jak The Analogs czy Włochaty. Dziś to norma, co jest zasługą nie tyle naszą, co wągrowieckiej publiki, która znana jest ze swej żywiołowości w coraz szerszych kręgach. Za punkt honoru stawiamy sobie wciągnięcie młodych do organizacji koncertów - sami pomalutku przestajemy sobie radzić (uczelnia, praca), a nie chcemy, by Załoga była kojarzona z jedną grupą. Ona powinna być tworem niezależnym, funkcjonującym pomimo zmian personalnych.

FŻ: - Współpracujecie blisko z Nigdy Więcej i Grupą AntyNazistowską?

EH: - Współpraca z NW wywiązała się poprzez znajomości towarzyskie - jedna z czołowych postaci tej organizacji, Leszek „Leon” Naranowicz, to nasz kumpel z pilskiej Qulturki. Po Woodstocku 2010, kiedy braliśmy udział w piłkarskim turnieju antyrasistowskim, postanowiliśmy znajomość tę wykorzystać do organizacji podobnych akcji. Dzięki Leszkowi byliśmy w stu procentach poinformowani o możliwościach. Poza tym po zeszłorocznej akcji jeden z ówczesnych licealistów, Kuba Grzeszczyk, za naszą namową założył komórkę NW w naszym mieście, jednak jego praca skupiona jest na Rogoźnie, gdzie problem rasizmu i nietolerancji jest palący.

FŻ: - Jak wyglądał I Antyrasistowski Weekend Sportowy współorganizowany przez was?

EH: - Udało nam się wraz z MDK przygotować pogadanki w szkole dotyczące rasizmu, wnieśliśmy flagę promującą akcję na mecz Nielby (co spotkało się z ciepłym przyjęciem ze strony kibiców), zorganizowaliśmy też konferencję dotyczącą tematu rasizmu w MDK-owskiej galerii. Przede wszystkim jednak udało nam się zorganizować turniej piłkarski dla szkół ponad- i gimnazjalnych oraz zaprosić gwiazdę polskiej sceny alternatywnej - Farben Lehre. Dzięki tym akcjom o Wągrowcu zrobiło się głośno w rockowym światku, a sami przedstawiciele NW zwracali uwagę na szeroko zakrojoną skalę akcji i jej profesjonalną organizację.

FŻ: - I tu dochodzimy do sedna tej rozmowy. Wasz projekt II ATS w Wągrowcu został wybrany przez Football Against Racism in Europe z Anglii jako jeden z 14 najlepszych projektów z całego kraju. Opowiedz o tym.

EH: - Po raz drugi stanęliśmy do wyścigu o grant z FARE. Zadanie trudne, ponieważ z całego kraju spłynęło kilkadziesiąt projektów, a liczba miejsc jest ograniczona. Po wysłaniu zgłoszenia czekaliśmy w zniecierpliwieniu i niesamowitą radość wywołał u nas mail od Jacka Purskiego z NW, który oficjalnie potwierdził przyznanie nam grantu (200 euro) na organizację festu. Nie jest to kwota oszałamiająca, jednak liczy się dla nas przede wszystkim to, że zostaliśmy wybrani jako jeden z 14 projektów z kraju, pokonując kilkadziesiąt innych kandydatur! Wągrowiec znalazł się w ten sposób na mapie ogólnoeuropejskiego festiwalu obok Liverpoolu czy Barcelony. Promocja miasta, dostrzeżenie naszych starań i w końcu - nagroda za ciężką pracę! Pieniądze w całości chcemy przeznaczyć na nagrody dla uczestników szkolnego turnieju piłkarskiego, który organizujemy w ramach festu.

FŻ: - Wracając do Załogi, wiem, że są problemy z organizacją koncertów (brak sali). Może warto zainteresować tym władze miasta. Niech zauważą, że w Wągrowcu są ludzie, którzy robią coś dla innych.

EH: - Niestety, od samego początku borykamy się z tym problemem. Kolejne knajpy upadają, a my co roku zmuszeni jesteśmy szukać nowej lokalizacji. Tym razem podjęliśmy współpracę z ZSP nr 1, jednak co z tego wyniknie - zobaczymy. Zdajemy sobie też sprawę, że to rozwiązanie tymczasowe i ciągle szukamy alternatywy. Ideałem byłaby dla nas sala koncertowa (na około 200-250 osób), gdzie oprócz koncertów można by także prowadzić tzw. próbownię dla wągrowieckich kapel, czy wspomagać inicjatywy teatralne. Mimo wielkiego wsparcia ze strony MDK, jeżeli nie rozwiążemy tego problemu, niemożliwym będzie dalsze prowadzenie przez nas działalności. Szkoda, że władze miasta nie dostrzegają, ile zrobiliśmy i ciągle robimy dla promocji marki Wągrowiec.

Mimo małych środków udało nam się nagłośnić nazwę naszego miasta w rockowym światku, a gdy pojedzie się na Woodstock, Jarocin czy inny festiwal muzyki alternatywnej, hasło Wągrowiec u coraz większej grupy osób wywołuje uśmiech i słowa: „Tak, wiem gdzie to jest! Tam są świetne koncerty, byliśmy tam/wybieramy się do Was”. Mamy nadzieję, że ktoś w końcu dostrzeże, że poza wyborami Miss na Pałukach jesienią, zimą i wiosną, kultura tu także się rozwija i to nie masowa papka, ale ta ambitna i niszowa. Wspominam słowa Smalca z Zielonych Żabek, który na koncercie zaśpiewał „Nie ma, nie ma tam kultury”, zamiast „tu”. Gdy go spytałem, dlaczego tak zrobił, odpowiedział - „Chłopaki, tutaj jest kultura, tutaj jest moc. Nie mogłem inaczej zaśpiewać!”.

Roguc zagra w Gdańsku

2011-10-06T12:06:00.001+02:00

Znany rockowy wokalista, Piotr Rogucki, wyruszył w trasę koncertową, podczas której promuje solowy album Loki - wizja dźwięku.

Piotr Rogucki to aktor i wokalista łódzkiego zespołu rockowego Coma. Karierę sceniczną rozpoczął od występów na przeglądach i festiwalach śpiewając autorskie utwory. Ma na swoim koncie wygrane: Oranżerie (2000), Wrzosowiska (2001), Piostury (2002) oraz Spotkania Zamkowe w Olsztynie (2004). Ponadto w 2001 roku zdobył II nagrodę na 37. Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie. Oprócz tego w 2004 wraz z zespołem Coma otrzymał Grand Prix, nagrodę im. Agnieszki Osieckiej i wyróżnienie na 25. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu za interpretację piosenki Underground Toma Waitsa i 100 tysięcy jednakowych miast własnego autorstwa. Jest też laureatem wraz z zespołem Coma nagrody „Złotego Bączka” na XIII Przystanku Woodstock. Do tej pory wydał z nim trzy płyty: Pierwsze wyjście z mroku (2004), Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków (2006) i Hipertrofia (2008).

Rogucki występuje także w TR Warszawa (dawniej Teatr Rozmaitości). Można zobaczyć go również w spektaklach Zaryzykuj Wszystko, Giovanni, 2007:Macbeth. W 2009 zagrał w filmie Skrzydlate świnie.

Koncert odbędzie się w niedzielę 9 października w gdańskim klubie Nowa Republika. Ceny biletów 25 zł w przedsprzedaży i 30 zł w dniu koncertu. Start o 21:00.

Napieralski do mnie pisze

2011-10-06T10:35:00.000+02:00

To się nazywa zaskoczenie - znalazłem w skrzynce mailowej list od samego lidera SLD. Czujecie jaki zaszczyt mnie kopnął?

Zaaferowałem się tak bardzo, iż o mało co nie wykapowałbym, że to ino reklama mailingowa. Czyli w sumie lipa, nie list, ale zawsze coś. Ważniejsza od formuły przekazu jest bowiem treść. Ta pokazuje dobitnie, ile partia Grzegorza Napieralskiego ma do zaproponowania takiemu prostemu wyborcy jak ja. Już w drugim zdaniu „listu” czytam: Donald Tusk, choć dużo lepszy w politycznym bla bla bla, był równie konserwatywny jak Jarosław Kaczyński. Nie tylko nie wprowadził możliwości zawierania związków partnerskich, ale nawet wspólnie ze swoim przyjacielem, wiceprzewodniczącym klubu PO, posłem dwóch kadencji Januszem Palikotem przegłosował ustawę o finansowaniu z naszych podatków Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie [...]. Rozumiem, że teraz nowoczesny europejski elektorat winien zawyć z oburzenia. Tymczasem jam cichy.

Musi być naprawdę słabo z koncepcją w SLD, jeśli na czołowe miejsce wysunięto tak wraże kwestie jak gejowskie pseudo-śluby i szokujący fakt dotowania PAT-u z budżetu. Widać wiara w prymitywny antyklerykalizm Polaków jest na Rozbrat tak silna, że wystarczy za całą resztę. Tylko jak tu wzbudzić w rodaku oburzenie czymś, co ma przymiotnik „papieski” w nazwie? W kraju, w którym nawet talerze do zupy z podobizną JP2 idą jak woda, zadanie to wydaje się niepodobieństwem. Widać za to jak bardzo SLD-owscy sztabowcy boją się coraz lepszych notowań Ruchu Palikota, który postępacką piłkę rozgrywa o niebo lepiej.

Piłki nie rozegrał za to znany sympatyk futbolu, Tomasz Lis. W swym klimatyzowanym studiu wyłożył się na trawie i pociesznie szorował po niej nielichym garniturem. Poległ jako dziennikarz (którym swoją drogą od dawna nie jest) i jako polityk (do której to roli aspiruje od lat). Poniedziałkowy triumf Jarosława Kaczyńskiego został czym prędzej schowany pod sukno, bo magister Lis wykazał wszakże rzecz wstrząsającą - prezes PiS stwierdził w swej książce, że objęcie fotela kanclerskiego przez Angelę Merkel nie było czystym przypadkiem. Czyżby według Lisa i jego sprzymierzeńców panią kanclerz ktoś wylosował? Kaczyński chyba bardziej ją docenia.

Wracam, bo jakże mogę nie wracać, do listu Grzegorza Napieralskiego. Jest w nim jeden fragment (konkretnie tytuł), który w kontekście aktualnych medialnych manewrów ma jakieś znamiona sensu. Wybrzmiewa on słowami „Nie daj się nabrać!”. Istotnie, nie dajmy się.

Diox i Returners w Toruniu

2011-10-05T21:28:00.000+02:00

Koncert promujący krążek Logika Gry zagra w Toruniu znany raper Diox z zespołem The Returners.

Impreza odbędzie się w sobotę, 8 października w klubie muzycznym Bunkier w Toruniu.

Logika Gry to wspólny album Dioksa (współzałożyciela zespołu HIFI Banda) oraz duetu producenckiego The Returners: Little/DJ Chwiał. Płyta pełna jest przemyślanych tekstów z przekazem, a brzmieniowo osadzona w stylistyce typowej dla najlepszych lat muzyki rap. Krążek tworzy 14 dopracowanych tekstowo i aranżacyjnie utworów i jest kontynuacją dotychczasowej twórczości Dioksa i The Returners. Na płycie gościnnie pojawiają się: Pezet (Pezet&Małolat, Płomień 81), Hades (HIFI Banda), Małpa (uznawany za rapowy debiut 2009 roku) i W.E.N.A. Za mastering odpowiedzialny jest znany łódzki raper, czyli O.S.T.R.

Bilety na sobotni koncert do nabycia w cenie 15 i 25 zł. Start o 20:00.

Poznań: koncert Dub FX

2011-10-04T16:06:00.004+02:00

Już lada dzień do Poznania zawita znany i lubiany na całym świecie beatboxer znany pod pseudonimem Dub FX.

Dub FX to Australijczyk, który naprawdę nazywa się Benjamin Stanford. Artysta karierę zaczynał i rozwijał głównie na ulicach całego świata. Jego występy wzbudzały ogromne zainteresowanie przechodniów, ponieważ artysta tworzył muzykę na żywo jedynie przy pomocy swojego głosu, dwóch przesterów i stacji zapętlającej. Towarzyszy mu wokalnie partnerka znana pod pseudonimem Flower Fairy. Artysta ma na swoim koncie jeden studyjny album Everythinks a ripple oraz materiał z występów na całym świecie zarejestrowany jako Live in the street. Oba można zakupić jedynie podczas występów muzyka lub poprzez stronę internetową.

Chcąc utrzymać całkowitą niezależność nie korzysta on z pomocy producenta ani żadnego z wydawnictw płytowych i wydaje krążki własnym nakładem. W swojej twórczości wykorzystuje występy na żywo, buzz marketing, internetowe sieci społecznościowe oraz łatwo dostępne i darmowe sample. Łączy takie gatunki jak dubstep, jungle, dub, trip hop, reggae i hip-hop. Gdy doceniono jego talent, artysta z ulic zaczął przenosić się na sceny najbardziej znanych festiwali m.in. na Glastonbury w Anglii oraz Festiwal Woodstock w Kostrzynie.

Koncert odbędzie się w piątek 7 października w klubie Eskulap. Bilety do nabycia w cenie 40 zł.

Cool Kids of Death w Fabrice

2011-10-03T18:17:00.000+02:00

W Poznaniu powstało kolejne miejsce dla fanów rocka i alternatywy. Parę dni temu ruszył nowy klub o nazwie Fabrica. Organizatorzy już zaplanowani tam serię koncertów.

W najbliższy czwartek 6 października o 20:00 w Fabrice zagra formacja Cool Kids of Death.

Na scenie istnieją od 2001 roku, powstali w Łodzi. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu piosenki brytyjskiej kapeli Saint Etienne. Ich muzyka to punkowe i ostre brzmienia gitar z elementami elektroniki. Formację tworzą: wokalista Krzysztof Ostrowski - grafik, projektant mody, twórca teledysków, rysownik komiksów (m.in. okładka i ilustracje do książki Doroty Masłowskiej Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną), basista Kuba Wandachowicz - absolwent filozofii, autor eseju Generacja Nic (opublikowanego w Gazecie Wyborczej), wielokrotnie wyróżniany za wysokiej klasy grę na basie, współautor tekstów, kompozytor i gitarzysta Marcin Kowalski - autor muzyki filmowej do etiud studentów łódzkiej Filmówki, a także teatralnej (m.in. dla gdańskiego teatru Wybrzeże i krakowskiego STU), klawiszowiec Kamil Łazikowski - twórca remiksów znany pod pseudonimem „Methadone” i producent muzyczny (współpracował m.in. z prestiżowym studiem filmowym „The Mill” w Londynie), gitarzysta Wojciech Michalec - kompozytor i najbardziej tajemnicza osoba w zespole oraz perkusista Łukasz Klaus - członek zespołów Hedone i NOT. Zespół zadebiutował w 2002 roku albumem Cool Kids of Death, którego wydanie niemieckie i japońskie angielskiej wersji pojawiło się kilka lat później. Oprócz tego wydali jeszcze cztery płyty.

Oprócz CKoD w Fabrice zagrają także Pustki (9.10), Apteka (20.10) i Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach (22.10). Pojawią się też goście zza granicy: kapele Cars & Trains i 2cond Class Citizen (2.10), Kwoon (10.10), Blueneck (16.10) i Joolsy (26.10).

In Flames zagra w Krakowie

2011-10-03T16:17:00.000+02:00

W ramach trasy „Sound Of A Playground Fading: European Tour” do Krakowa zawita szwedzka formacja In Flames.

Szwedów supportować będą panowie z zespołu Noctiferia. Koncert odbędzie się w środę, 5 października w krakowskim klubie Studio. Bilety do kupienia w cenie 100 zł (przedsprzedaż) i 120 zł (w dniu koncertu). Start o 19:00.

In Flames to szwedzki zespół założony w 1990 roku w Göteborgu z inicjatywy gitarzysty oraz lidera Jespera Strömblada. Wraz z grupami Dark Tranquillity oraz At the Gates zapoczątkowali nowy gatunek znany obecnie jako melodic death metal. Zadebiutowali w 1995 mini-albumem Subterranean. Po kolejnym krążku Clayman (2000) utrzymanym w stylistyce tradycyjnego melodyjnego death metalu, zespół zmienił styl na bardziej alternatywny używając większej ilości elektroniki. Także wokalista Anders Fridén zmienił swój image, zapuścił brodę i zrobił dredy. Do tej pory zespół wydał dziewięć albumów studyjnych, ostatni z nich zatytułowany A Sense of Purpose pochodzi z 2008 roku. Wielokrotnie nagradzano ich muzykę, m.in. trzema nagrodami Grammis (szwedzkie odpowiedniki Grammy Awards).

Noctiferia to słoweńska formacja black metalowa. Zadebiutowali w 1998 roku albumem Baptism At Savica Fall. W 2003 światło dzienne ujrzał ich kolejny krążek Per Aspera, który zaowocował wspólną trasą z takimi zespołami jak Malevolent Creation, Immolation, czy Cannibal Corpse & Marduk. Ich ostatnie wydawnictwo to Slovenska Morbida z 2006 roku.

Każdy swoją ścieżką

2011-10-03T10:37:00.000+02:00

Parafraza to zespół pochodzący z nadmorskiej Ustki, mający za sobą dwadzieścia parę lat grania. Dziś przeżywa swoje pięć minut, dając coraz więcej koncertów i nagrywając płyty. Na ostatniej z nich Pomorzanie prezentują utwory skomponowane do tekstów niepogodzonego z życiem poety, Edwarda Stachury. Z Arturem „Grabarzem” Grabarczykiem, frontmanem Parafrazy rozmawia Filip Żbikowski.

Filip Żbikowski: - Parafraza to już stara rura, na trzydziestkę jej leci...

Artur Grabarczyk: - Tak, czas płynie nieubłaganie, ale nie uważam kobiet nawet po czterdziestce za stare rury. Powiedziałbym raczej, że są dojrzałe i wiedzą, czego chcą.

FŻ: - Mimo wielu lat na scenie i okazałego dorobku (dziesiątki utworów) dopiero druga płyta. Co poszło nie tak?

AG: - Powody bywały różne. Największe utrapienie to ciągłe zmiany personalne. Ustka to małe miasteczko i bardzo wielu ludzi stąd wyjeżdża w poszukiwaniu lepszych życiowych perspektyw. Tak też bywało w przypadku Parafrazy - większość ludzi, którzy kiedyś grali ze mną w tym zespole mieszka dzisiaj poza granicami Polski. Drugi powód to pochodzenie, dziś rano wziąłem do ręki wrześniowy numer Teraz Rocka i przeczytałem w nim krótką wypowiedź Krzysztofa Grabowskiego z Dezertera na temat zespołu Hey. Przekonuje on czytelników, że Hey to zespół światowego formatu, ale niestety z racji miejsca urodzenia członków zespołu nie jest w stanie przebić się na światowe rynki. Wynika to z tego, iż polski showbiznes jest zbyt słaby, aby wylansować rodzimy zespół. Tę sytuację, w oczywiście mniejszej skali, można przyrównać do Parafrazy. Gdybyśmy pochodzili z Warszawy, Gdańska, Szczecina czy Poznania, to szanse, aby ktoś wziął nas pod swoje skrzydła i się nami zainteresował byłyby relatywnie większe. Ustka pod tym względem to totalna pustynia. Trzeci powód to finanse - nagranie płyty wiąże się z kosztami, a nas po prostu nigdy nie było stać na wynajęcie studia. Tu należy dodać, że gdyby nie pomoc Artura „Burka” Bursakowskiego, z którym się zaprzyjaźniłem 10 lat temu podczas historycznej z różnych powodów sesji nagraniowej, to chyba do dzisiaj bylibyśmy zespołem bez dorobku płytowego. Czwarty powód to motywacja - wiesz, ja nigdy nie sądziłem, że uda nam się zagrać na przykład na Przystanku Woodstock. Nigdy też nie wysłałem tam osobiście żadnego zgłoszenia naszego zespołu. Zrobiła to dziewczyna gitarzysty, która wysłała nasze zgłoszenie w tajemnicy przed nami. Ja po prostu nigdy w to nie wierzyłem, że możemy tam się dostać. Jednak w 2003 roku stało się i z tego co oświadczał Owsiak wiem, że swoje zgłoszenia nadesłało ponad 650 zespołów nie tylko z Polski, a zagrało tylko 30 z nich. Nawet nie wiesz jak to nas podbudowało. Parafraza to nie jest zespół, który gra muzykę „na czasie”. Przed koncertem wpadła mi w ręce woodstockowa gazetka, w której mogłeś dowiedzieć się trochę o każdym zespole. Parafrazę opisano tam jako zespół charakteryzujący się bezpretensjonalnym, rockowym graniem. To najbardziej trafna opinia odnośnie tego zespołu z jaką się dotychczas spotkałem.

FŻ: - Czytając recenzje w najrozmaitszych mediach, widać że autorzy mocno gubią się przy próbach określenia waszej muzyki. Punk, reggae, rock, psychodelia. Wiem, że nie lubisz etykiet, ale czy czułeś kiedyś jakiś większy związek z konkretnym gatunkiem?

AG: - Tak, moje gusta muzyczne kształtowały się na początku lat 80. Pamiętam jak każdego wtorku o godzinie 20:00 słuchałem audycji „Cały ten rock” prowadzonej przez Marka Wiernika i jak po jej zakończeniu byłem strasznie wkurzony, że kolejna dopiero za tydzień. Ponadto siłą rzeczy jako nastolatek słuchałem wszystkich polskich zespołów, które zaistniały w tamtych latach, a z tych bardziej znanych najbardziej przypadł mi do gustu Oddział Zamknięty z Krzyśkiem Jaryczewskim. Pamiętam jak pokazała się ich debiutancka płyta. Od razu kupiłem 10 sztuk i słuchałem każdej tak długo, aż niemiłosiernie trzeszczała. Do dziś pamiętam każdy dźwięk i każde słowo z tego krążka. Niemniej jednak Banita to średnia wypadkowa muzycznych gustów poszczególnych członków zespołu, a szczególnie Piotra Mazurkiewicza, gitarzysty, który maczał palce w praktycznie prawie każdym kawałku.

FŻ: - Najnowsza płyta zatytułowana Banita to wasza muzyka do tekstów Edwarda Stachury. Jak doszło do realizacji tego projektu?

AG: - Od samego początku działalności zespołu twórczość Stachury była w nim obecna. W końcu nazbierało się tego tyle, że spokojnie starczyłoby na dwa albumy i postanowiliśmy po prostu się z tego chociaż w połowie rozliczyć. Druga połowa może za jakiś czas - kto wie. Nie chcę, aby Parafraza stała się takim rockowym SDM kojarzonym tylko ze Stachurą. Zespół posiada w swoim dorobku masę własnych kompozycji, które chcemy sukcesywnie prezentować w postaci kolejnych albumów.

FŻ: - Z tego co wiem nie było łatwo z jej wydaniem. Chęci nie wykazywały ani niezależne wytwórnie, ani mainstream?

AG: - Tak jak spostrzegłeś wcześniej - grupa Parafraza to zespół, z którego zakwalifikowaniem do konkretnego gatunku mają wszyscy problem. My sami doszliśmy do wniosku, że stworzyliśmy chyba nowy gatunek, który nazywamy „polskim rockiem z lat 80.”. Zespoły z tamtego okresu nie zdawały sobie chyba sprawy, że w XXI wieku ktoś będzie starał się grać podobnie do nich. Zresztą, my się nie staramy tak grać - my najzwyczajniej jesteśmy przesiąknięci muzyką z tamtego okresu, wychodzi nam to naturalnie i nie widzę żadnego powodu, aby to zmieniać. Na łamach wspomnianego już Teraz Rocka przeczytałem niezbyt przychylną Banicie recenzję. Jednym z zarzutów autora krytyki jest używanie „staroświeckiego delaya” i powiem szczerze, że większej bzdury dawno nie czytałem. To tak, jakby zarzucić orkiestrze symfonicznej używania „przestarzałych” skrzypiec. Jeszcze trochę i ten facet dojdzie do wniosku, że akordy a-moll i C-dur są stare jak świat, więc nie powinno się ich używać. Gość czepia się jeszcze brzmienia z lat 80., ja jednak przewrotnie uważam to za komplement. Artyści wydają masę pieniędzy na studia nagrań, które będą potrafiły ich zbliżyć brzmieniowo do odległych lat 50., 60., czy 70. Widocznie lata 80. są jeszcze zbyt blisko roku 2011, aby dostrzec ich muzyczny urok. To jest główny powód problemu znalezienia wydawcy - nikt na to, co zaproponowaliśmy nie był przygotowany. Więc zaryzykowaliśmy z Big Blue Records - wydawcą, który wydaje po prostu muzykę bez wnikania w to, co jest obecnie na fali, a co nie. Najbardziej chyba w porządku oficyna i nie posiadająca klapek na oczach, jaka istnieje w tym kraju. Dla niezależnych byliśmy za mało punkrockowi, a dla mainstreamu zbyt punkowi. Tak to jest, jak jest się sobą, bez ściemniania nikomu i nie naginania się w niczyją stronę.

FŻ: - No właśnie, jesteś wokalistą Parafrazy i Larw Polarnych, a także organizatorem punkowego festiwalu Warhead. Czy czujesz się związany z tzw. sceną alternatywną, której częścią - tak czy siak - jesteś?

AG: - Nie, nie czuję się związany. Ja uważam, że należy żyć w zgodzie z samym sobą i niczego nie robić na siłę, a ludzie i tak gdzieś cię wcisną. Ja nigdy o sobie nie mówiłem „jestem punk”, bo nie lubię tak o sobie mówić. Ja jestem Artur Grabarczyk - człowiek wolny. Dziś noszę taką fryzurę, bo mi się to podoba i możesz ją nazywać jak chcesz, ale jutro mogę zapuścić długą brodę i wiązać warkocze na jajach - nikt mi tego nie zabroni i nikt mi nie zarzuci, że zdradziłem jakieś bzdurne ideały. Nie mogę ich zdradzić, bo ich po prostu nie mam. A jeśli chodzi o realizację festiwalu Warhead, to jest to impreza spełnienia moich marzeń - zapraszam na nią te zespoły, które usłyszałem wieki temu w pewnej radiowej audycji, we wtorki o godzinie 20:00 i wiem, że tej audycji wtedy słuchało wielu ludzi, którzy dziś z własnymi, nastoletnimi dziećmi przyjeżdżają do Ustki.

FŻ: - Pozostańmy jeszcze przy Warheadzie. Pierwsza jego edycja była strzałem w dziesiątkę, dwie kolejne, oceniane może surowiej (ale tak to jest zazwyczaj po bardzo udanym starcie) też zgromadziły sporą publikę. Jak na festiwal punkowy zareagował spokojny kurort Ustka? Czemu nie wypalił tegoroczny Warhead?

AG: - Ja z kolei odwrotnie, pierwszy oceniam surowo, natomiast najwyżej z dotychczasowych to ten z roku 2009. Ustka Warhead przyjęła spokojnie. Ustczanie, pomimo tego, że to małe miasteczko, to jednak światowi ludzie. Dużo w niej mieszka marynarzy, którzy żeglowali po morzach i oceanach oraz niejedno w życiu widzieli. Swego czasu był w Ustce taki okres, że działało tu chyba z sześć punkowych zespołów naraz. To chyba najwyższy odsetek punk rocka na jednego mieszkańca w Polsce. Tegoroczny festiwal nie odbył się z kilku powodów - przede wszystkim finansowany był ze środków miasta, a Ustka miała w tym roku bardzo okrojony budżet. Ostatecznie zaproponowano mi pieniądze na realizację imprezy, ale decyzja o przyznaniu środków zapadła dopiero w maju, a do maja żyłem w zawieszeniu i niepewności. Było to zdecydowanie za późno przynajmniej o sześć miesięcy. Ponadto na usteckim forum samorządowym pojawiły się pod moim adresem zarzuty, że się dorabiam za publiczne pieniądze. Dlatego też w tym roku rozstałem się z tą imprezą bez bólu, bo dotychczas tylko do niej dokładałem z własnej kieszeni.

FŻ: - Plany festiwalowe na rok 2012 jednak istnieją?

AG: - Oczywiście, istnieją, jednak za wcześnie na zdradzanie wszystkich szczegółów. Powiem tylko, że jedną z gwiazd w przyszłym roku z pewnością będzie The Exploited. W tym miejscu należą się nieocenione podziękowania Wojtkowi Forysowi, współorganizatorowi innego festu, który postanowił wraz ze mną pociągnąć nadmorską imprezę. Całościową organizacją zajmie się grupa mieszkańców Ustki, która postanowiła skupić się w Stowarzyszeniu Twórców i Sympatyków Sztuki Alternatywney y Niezależney „Qrzayka”, a ewentualny dochód z imprezy zostanie przeznaczony na zakup sprzętu pozwalającego rozwijać pasje młodych i nie tylko młodych ustczan. Należy też dodać, że od jakiegoś czasu zbieramy podpisy mieszkańców Ustki, którzy są bardzo przychylni tej imprezie. Jeszcze w tym roku na biurku burmistrza złożymy 1000 podpisów pod tym, aby w kasie miasta corocznie była zabezpieczona kwota na jej realizację, tak abyśmy bez obaw mogli podjąć odpowiednio wcześnie wszelkie działania związane z organizacją festiwalu. Oczywiście, będziemy się również starali pozyskiwać sponsorów zewnętrznych.

FŻ: - Graliście w Poznaniu, graliście w Wągrowcu. Jak oceniasz Wielkopolskę pod względem koncertowym?

AG: - Cóż, podczas każdego koncertu my jako zespół świetnie się bawimy. Tak naprawdę, to nie uważam, aby Wielkopolska wyróżniała się specjalnie pod tym względem na mapie Polski, ale to się zmieni po pierwszej wizycie Larw Polarnych. Hahaha!

FŻ: - Jesteś z pokolenia, które rozpoczynało alternatywny bunt w PRL-u. Do dziś grasz. Podobnie inne zespoły z tamtych lat. Ale z jednej strony Dezerter, Kazik, Kukiz - odcinający kupony i angażujący się (choćby samymi komentarzami w mediach) w politykę, odbierający na salonach ordery, a z drugiej - WC, Karcer, Zero i wiele innych, którzy nadal robią swoje. Bez oglądania się na profity. Gdzie odnajdujesz się ty sam?

AG: - W tej chwili jest godzina 00:58, więc już jest 2 października 2011 roku. Siedzę w małym pokoiku w małym miasteczku Bryne w Norwegii, gdzie przyszło mi spędzić kilka tygodni z mojego życia. Siedzę tu pochylając się nad tym tekstem i popijając wystygłą już herbatę. I tu w tej chwili się odnajduję. Moje życie mnie nie uwiera, a innych ludzi, czy też zespołów staram się nie oceniać. Każdy podąża swoją własną ścieżką i dopóki ktoś mi się nie pcha w życie z buciorami, to jest OK.

FŻ: - Dzięki za rozmowę.

AG: - Dziękuję również.

Pierścionek z sępem w koronie

2011-09-28T10:20:00.001+02:00

Spędzam czas z moimi laseczkami, premierem jestem tylko w wolnym czasie.
Silvio Berlusconi

Słysząc wypowiedź przywódcy jednej z największych gospodarek świata człowiek zaczyna się mocno zastanawiać. Są to li jakieś jednostkowe przypadki, czy może całkiem spory odsetek polityków na świecie to zwarte ekipy hedonistów i kombinatorów?

Światem rządzi władza, pieniądz i seks. To aksjomat. Słowa włoskiego szefa rządu spokojnie mogłyby paść z ust wielu naszych posłów (senatorów, działaczy, etc.). Wszak łacno można ich pracę ocenić po poziomie aktywności zawodowej, stopniu kompetencji czy ustawowym bublotwórstwie. Również czerpaniu pełnymi garściami z życia, że tak to eufemistycznie nazwę.

Ustawy, które poprzez swoje niedostatki i kardynalne nierzadko błędy szkodzą zwykłym obywatelom mało przeszkadzają politykom, bo ich nie dotyczą. Bardziej interesują ich te, które mogą wesprzeć ich żywotne interesy. Nazywa się to popularnie „troską o państwo”.

Prezydent Komorowski podpisał senacką poprawkę do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Owa nowelizacja pozwala na utajnianie opinii i analiz, które „naruszyłaby ważny interes gospodarczy” lub „osłabiałyby zdolności negocjacyjne” państwa, a w praktyce ogranicza możliwość społecznej kontroli władzy. Senator PO Marek Rocki argumentował: „chodzi o ważny interes państwa, który musi być szczególnie chroniony, a nie wierzę, by urzędnicy nadużywali swych uprawnień”. Bezczelniej chyba się nie da.

Przeciwko nowelizacji protestowało wiele organizacji pozarządowych, a o jej zawetowanie apelowały PiS, PJN i SLD. Nie pomogło ani to, ani negatywne zdania znanych konstytucjonalistów. Kolejny raz rządzący pokazali, że mają społeczeństwo w okolicach kiszki stolcowej. Mają tak zasobne zadki, że wejdziemy tam na luzie (niezamierzona gra słów) wszyscy.

Avant Art we Wrocławiu

2011-09-27T18:19:00.002+02:00

Jak przystało na Europejską Stolicę Kultury 2016, Wrocław szykuje kolejne międzynarodowe wydarzenie. W dniach 29 września do 8 października będzie się tam odbywał festiwal Avant Art prezentujący współczesną sztukę eksperymentalną i jej twórców.

Hasłem tegorocznej edycji festiwalu jest „Szwajcaria”, co oznacza, że miasto gościć będzie czołówkę artystów awangardowych z tegoż właśnie kraju. Strona festiwalu - www.avantart.pl, przybliża ich sylwetki, z których wymieniam tylko kilka:

Stephane Vecchione - perkusista zespołu Velma, który wystąpi z autorskim performancem.

Zespół MIR - zagra koncert eksperymentalnego rocka.

Dimilte - reprezentant nurtu nowoczesnej elektroniki.

Na scenie międzynarodowej (wyłączywszy scenę szwajcarską) pojawią się natomiast: projekt ZU93 (wynik współpracy włoskiego zespołu ZU z Davidem Tibetem) oraz projekt The Bug londyńskiego producenta Kevina Martina.

Uczestnicy festiwalu będą doświadczać ich wariacji muzycznych, w których dojdzie do improwizacji łączących dźwięki z innymi wyrazami sztuki. Oprócz koncertów i performanców zorganizowano też cykl instalacji oraz projekcję z muzyką na żywo w wykonaniu twórców i kompozytorów eksperymentujących na brzmieniach elektronicznych.

9 września ruszyła przedsprzedaż biletów w sieci Ticketpro. Karnet na wszystkie wydarzenia imprezy wynosi 75 złotych.