Marzenia nieplanowanie planowane

Nie wszyscy, niemniej większość z nas na koniec roku robi sobie mały rachunek sumienia. Bilansuje straty i zyski, spogląda jeszcze raz za siebie, aby z czystym kontem powitać Nowy Rok. Często wtedy porównujemy siebie do innych i jeśli osiągnęliśmy więcej, to ten miły fakt staje się motorem napędowym na kolejne 365 dni. Jeśli zaś nie, to gdzieś przez myśl przemknie nam pytanie: dlaczego jemu się udało, a nie mnie?

Otóż odpowiedź może się kryć w stwierdzeniu: brak planowania jest planowaniem klęski. Zawsze śmiałam się z ludzi, co skrzętnie zapisują wszystko w kalendarzu planując każdy miesiąc, tydzień czy minutę. Przeznaczenia przecież nie da się oszukać, zaś ono samo może zawsze w każdej chwili, czy nam się podoba czy nie, zmienić diametralnie nasze misternie dopracowane założenia. I co wtedy? Zawsze jednak miałam marzenia, które osadzone były w jakimś bliższym, aczkolwiek nie sprecyzowanym czasie. Myślę, że to można porównać do niezapisanego na kartce planu. Każdy przecież ma jakiś cel w życiu, który chciałby osiągnąć. Jednakże coraz częściej w rozmowach ze znajomymi okazuje się, że rok za rokiem przelatuje nam przez palce, a my sami koncentrujemy się tylko na materialnych aspektach naszego życia. To powoduje, że gdzieś tracimy zwyczajne życiowe zadowolenie i obce nam się staje pojęcie szczęścia.

Może zatem jednak warto spojrzeć na te osoby, które realizują swoje marzenia i brać z nich przykład? Otóż okazuje się, że tak pominięte przeze mnie planowanie (bo przecież mam kobiecą intuicję, więc po co mi jakaś inna pomoc) jest kluczem do sukcesu. Zaczęłam o tym myśleć, kiedy to znajomy zapytał mnie, kiedy w końcu pójdę na egzamin IETLS z angielskiego. Na początku wywołało to moją ogromną złość, bo przecież jestem zapracowana i nie mam czasu podrapać się po nosie, a co tu mówić o jakichś niepotrzebnych mi w tym momencie rzeczach? Niemniej później dotarło do mnie, że o tym, iż jest mi to potrzebne rozmawialiśmy ponad pół roku temu! W tym czasie jedyne co zrobiłam, to sprawdziłam cenę tego egzaminu i już. Nawet nie znalazłam pięciu minut, aby dowiedzieć się więcej na jego temat, nie mówię o zapisaniu się na egzamin czy pouczeniu do niego. Teraz okazuje się, że nie dość, iż zmarnowałam tyle czasu, to potrzebuję co najmniej drugie tyle, aby się przygotować. Kobieca intuicja zawiodła na całej linii! I tak ze wszystkim - niespełnionych marzeń jest wiele. Dlatego teraz powiedziałam sobie: dość.

Wyznaczanie celów nie jest takie trudne, wystarczy podążać za głosem serca. Naprawdę? Pytając się przyjaciół odkryłam, że więcej niż połowa z nich nie umie określić swoich marzeń - takich realnych do spełnienia jak i tych nierealnych. Dlaczego? Czyż nie chcemy być szczęśliwi i czuć się spełnieni? Jaki więc musi być ten cel? Powinien być wyzwaniem, oznaczać wysiłek – niemniej na miarę naszych możliwości. Aby go określić, należy się zastanowić jakie są nasze najważniejsze wartości w życiu. Powinno się mieć cele zarówno materialne jak i niematerialne. Jednakże nazwanie ich nie jest takie proste. Mi pomogło pytanie: o jakiej rzeczy ośmieliłabym się marzyć, gdybym wiedziała, że nie spotka mnie porażka? Oraz słyszane często, aczkolwiek nigdy nie poddawane rozważaniom: jak bym spędziła czas, gdybym dowiedziała się, że zostało mi tylko sześć miesięcy życia.

Szukając różnych metod planowania natknęłam się na 12 etapów Briana Tracy'ego, które przemówiły do mnie najbardziej. Oto one:

Mam nadzieję, że ten rok, skoro już go sobie tak porządnie zaplanowałam, będzie lepszy od poprzedniego, a pod koniec nie będę mieć wyrzutów sumienia, że gdzieś mi uciekł czas, który przecież mogłam lepiej wykorzystać. Tego życzę nie tylko sobie ale i Wam. Ciekawa jestem jakie macie marzenia i jaki jest cel na 2012 rok? Nie bójcie się dosięgnąć gwiazd, marzenia są po to, aby się spełniały. Zwłaszcza jak już mamy misternie dopracowany plan!