Unia kontra suwerenność?

Nie od dzisiaj na polskiej scenie politycznej dzieją się rzeczy dziwne. Od niedawna jednak istnieje żywe przekonanie, że nasz kraj traci suwerenność. Nie trudno odgadnąć, kto jest autorem takich rewolucyjnych doniesień. Oczywiście to Prawo i Sprawiedliwość dopatrzyło się kolejnej zdrady rządu Donalda Tuska.

Politykom zawsze służyła wyrazistość, bo dzięki niej ich poglądy są zapamiętywane przez wyborców. Granica została jednak przekroczona, wyrazistość zastąpiło stawianie absurdalnych tez, przez co pojęcia takie jak: ojczyzna, honor, godność, suwerenność zostały chyba na długi czas zdewaluowane.

Według byłego wicemarszałka senatu, Zbigniewa Romaszewskiego, wybudowanie autostrady do Berlina jest zdradą narodową i poważnym zagrożeniem dla suwerenności naszego kraju. Cóż dopiero mówić o ustaleniach szczytu UE w Brukseli. Tutaj PiS nie ma żadnych wątpliwości - zaczął się kolejny rozbiór Polski i należy bronić resztek naszej niepodległości.

Rząd (według prezesa Kaczyńskiego „niepolski”) usiłuje nie wypaść z gry o europejskie fundusze i dotacje. Nie da się ukryć, że jesteśmy jednym z największych beneficjentów Unii Europejskiej i jej rozpad czy głęboki kryzys na pewno bardzo by nam zaszkodził. Nie jesteśmy jednak na tyle silnym graczem, by działać samodzielnie. Potrzebujemy zatem koalicjantów i ich zdaje się szukać Donald Tusk.

- Nie istnieje coś takiego jak kliniczna suwerenność - zapewnia przewodniczący SLD, Leszek Miller. I oczywiście ma rację. Pełną niezależnością może pochwalić się bodaj tylko, obecnie pogrążona w żałobie, Korea Północna. My, jako kraj, jesteśmy częścią zjednoczonej Europy i separacja nie przyniosłaby nam niczego dobrego.

PiS chciałby, żeby Polska przyjęła na arenie międzynarodowej taką postawę, jaką od dawna przyjmują jego politycy - twardzi, zdecydowani i niezależni. Ale niestety przez nikogo już nie słuchani i bez jakiejkolwiek zdolności koalicyjnej. Przekonani o swojej racji, przypisują swoim interpretacjom wartość absolutną, zamykają się na dialog, krzyczą, by zagłuszyć cichy głos zdrowego rozsądku.

Unia przechodzi poważną próbę. Zapadają ważne decyzje, następuje wytyczanie nowych kierunków i celów. Europa po kryzysie będzie inna. Zapanuje w niej nowy porządek, być może będzie miała zupełnie odmienny kształt i strukturę. Polska bezwzględnie musi zasiąść przy negocjacyjnym stole, nawet jeśli rola, którą przyjmiemy nie będzie tą wymarzoną, bo jak mówi przysłowie: Kiedy nie ma cię przy stole, jesteś w menu.